Hoe komt het dat een tropenkind zich bijna altijd een buitenstaander voelt en zelfs als volwassene dit nog met zich mee draagt ?

Als tropenkind kwam je na een aantal jaren weer terug in Nederland en was je bijzonder ("the new kid in town") in een al gevormde groep/klas op de nieuwe school.
Heeft iemand wel eens mee gemaakt hoe zo'n tropenkind binnenkwam en hoe dat verder ging ?
Deze vraag is gebaseerd op feiten en vraagt niet naar meningen...!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Tropenkinderen praten vaak een beetje anders, en hebben andere (meestal betere!!) manieren, dan de kin- deren in de bestaande klas. Vooral in de eerste tijd is dit duidelijk merkbaar : een paradijsvogeltje tussen de spreeuwen....Maar kinderen passen zich aan, nemen zegswijzen en uitdrukkingen over, en het 'exotische' gaat er een beetje af. Mijn vader was een tropenkind, dat op z'n 17e in de derde klas van de HBS in Den Haag kwam vanuit Indië, vlak voor het uitbreken van de 2e wereldoorlog. Zijn Indische accent heeft hij zijn hele leven gehouden, maar hij viel op door de bijna ouderwetse manieren die hij had : hield deuren open voor de meisjes van z'n klas, hielp ze in hun jas, liep altijd aan de straatkant als ze naast elkaar op een stoep liepen. En hij schreef musicals voor het eindejaarsfeest en zette een schoolkrant op, die er daarvoor niet was, waarin hij rare gedichten publiceerde over citroenuitpersende belastingadviseurs ed. Wij zijn met die manieren opgevoed, en bijv. ook met de regel, dat er tijdens de maaltijden niet over persoonlijke probleempjes werd gepraat, maar over algemene, ontspannende dingen die voor iedereen interessant waren. Tijdens het afwassen was er dan ruimte voor die persoonlijke dingetjes. Het heeft mij zeker geholpen als jonge volwassene : ik was al tamelijk jong stewardess, maar door mijn opvoeding voelde ik me nooit onzeker als er 'hotemetoten' in de eerste klas zaten : ministers, staatshoofden enz. Mij was geleerd hoe het hoorde, en dat gaf mij alle zelfvertrouwen die ik daarvoor nodig had. Dus hoe het verder ging : een tropenkind draagt een vleugje paradijsvogel met zich mee, die altijd bij hem/haar blijft.

Dit heeft er ook mee te maken dat een tropenkind hier in Nederland nog altijd de opvoeding kreeg die het in de tropen ook kreeg zover dat mogelijk was. Naast strenge ouders waar respect zeer hoog in het vaandel stond/staat, hard leren en werken, kuisheid en vooral niet lomp overkomen, waren er ook thuis ook andere gewoontes zoals het andere eten, manier van praten, omgang, verzorging en bv de humor. Als ik naar mijn moeder kijk die in het voormalig Nederlands Indie is geboren en hier op haar 4e kwam dan ging de opvoeding hier gewoon door zoals die was met daarnaast wel de wens van haar ouders zich vooral goed aan te passen en geruisloos op te gaan in de samenleving om niet te veel op te vallen. Dat opvallen deed ze al met haar tropische verschijning die indertijd nog niet zo veel voorkwam zoals nu. Dit heeft vooral in het begin nadelige gevolgen gehad volgens haar eigen gevoel waarna zij zich als een razende ging aanpassen maar toch altijd dat gevoel eraan over heeft gehouden ´anders´ te zijn. Het land Nederlands Indie bestaat niet meer wat het bemoeilijkt je ergens mee te vergelijken en dan maar vooral blijft ´hangen´ aan wat er nog rest aan die cultuur naast de bijna Hollandse manier van leven. Dat laatste restje wil zij ook niet kwijt, zeker nu de meeste ouderen uit dat voormalige land of hoogbejaard zijn of er niet meer zijn. Zelfs ik, een 3e generatie Indische kampt wel eens met het idee van`Heh ik voel me ´anders´. Dan denk ik vaak aan het feit dat er een soort rode draad in mijn leven bepaald heeft door opvoeding en herinneringen uit het verleden en dagelijkse kost in het hier en nu wat maakt dat, dat zo is. Waneer ik het huis binnen loop van mijn inmiddels overleden opa en daar mijn Indische oma zie zitten dan waan ik mij in een andere wereld. Daar leven de tropen voort.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100