Waarom blijft mannenmishandeling een taboe?

Ik las er in 2001 een schrijnend dossier over in de Vlaamse Humo. En uit een documentaire van Netwerk op 15 mei 2008 blijkt dat jaarlijks 3500 mannen mishandeld worden door hun vrouwen. Jaarlijks overlijden twintig mannen aan de gevolgen hiervan.

http://www.netwerk.tv/uitzending/2008-05-15/mannenmishandeling

Hoe komt het dat mannenmishandeling zo'n taboe blijft?
En waarom worden mannen niet net zo opgevangen als vrouwen, wanneer er lichamelijk letsel door huiselijk geweld is vastgesteld?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De mishandeling van mannen is een onderschat thema in Nederland. Vrouwenmishandeling is een onderwerp dat steeds meer geaccepteerd wordt. Dit is onder andere te zien door de vele aanwezige manieren van hulp. Mannenmishandeling is een taboe. De meeste mannen zijn slachtoffers van huiselijk geweld. Daarnaast zijn er slachtoffers van eergerelateerd geweld. In dit geval weigert de man de eer van zijn vrouwelijke familielid te verdedigen, heeft hij een geheime relatie of is er een bedreiging vanwege homoseksuele geaardheid. Daarnaast zijn er slachtoffers van mensenhandel bekend, zo meldt de AIVD. Enkelen van hen belanden in de prostitutie. Een groot probleem bij het aanwezige taboe is het mannelijk imago. Naar vrouwen ligt een ander verwachtingspatroon dan naar mannen. Van mannen wordt verwacht dat zij voor zichzelf op kunnen komen. Dat zij sterk genoeg zijn om terug te vechten en zich niet laten vernederen. De vernedering is dan ook extra groot voor een man dan voor een vrouw. Van de lichamelijke impact van het geweld blijkt dat mannen vaker een drankprobleem krijgen en vrouwen eerder een eetprobleem. Er heerst veel schaamte onder mishandelde mannen. Naar de buitenwereld is het moeilijk om hun verhaal te doen. Als zij al durven te praten, worden velen raar aangekeken als zij vertellen dat ze geslagen worden door hun vrouw. Zij stuitten op veel onbegrip. Gevolg is dat velen van hen liever zwijgen over wat er speelt, om niet nog verder vernederd te worden. Hierdoor is er veel eenzaamheid en een verloren gevoel onder slachtoffers. Ze kunnen nergens heen met hun verhaal en voelen zich in de kou gezet. De drempel om hulp te vragen is groot, aangifte wordt zeer weinig gedaan.

Bronnen:
http://marjoleinwelling.webs.com/apps/blog...

de meeste mannen schamen zich hiervoor. ze vinden dat hun mannelijkheid is aangetast. daarom zullen ze het minder snel melden

Mannen meppen en vrouwen meppen, maar de maatschappij en de juristerij reageren totaal verschillend op het ene als op het andere. Een klap tegen een vrouw is zoiets als majesteitsschennis. Als een vrouw of haar advocaat maar aanduidt dat er tengevolge van spanningen klappen zouden kunnen vallen, krijgt zij bij de vrederechter al de 'dringende en voorlopige maatregelen', d.w.z. alles wat zij vraagt. Een geslagen man roept daarentegen ergernis op. Vertel uw vrienden dat uw vrouw u af en toe slaat en zij trekken zich terug. In vroegere tijden was het een folkloristisch gebruik om een mishandelde man achterstevoren op een ezel te zetten en onder ketelmuziek door het dorp te honen. En in figuurlijke zin is daar nog veel van overgebleven. Reden genoeg voor mannen om hun slachtofferschap te verzwijgen. Welke man belt nu de politie om te melden dat hij door zijn vrouw geslagen wordt? Zo is hij niet opge­voed en daar is hij niet voor getrouwd. Hij wil de moeilijkheden onder elkaar oplossen in plaats van de vuile was buiten te hangen. Ook weet hij maar al te goed dat mevrouw hem altijd kan overtroeven met een echtscheidingseis en dat hij dan vrijwel zeker de kinderen kwijt raakt. Er zijn anders geslagen mannen genoeg: van Socrates en Aristoteles tot Boris Becker en Bill CLinton. Sommige vrouwen pralen zelfs met hun geweld: 'Als hij mij geen aanzoek had gedaan, had ik hem een klap gegeven', zegt Teresa Heinz, de vrouw van de democratische presidentskandidaat John Kerry (volgens Humo van 3 augustus 2003). Als Kerry zoiets had durven zeggen, had hij zich voor de rest van leven onmogelijk gemaakt. In Nederland gaat het overheidsbeleid er de jongste jaren van uit dat 80% van de slachtoffers van huiselijk geweld vrouwen zijn en 20% mannen. Dat zou blijken uit de in regeringsop­dracht uitgevoerde 'Intomart'-enquête van 1997. Maar nu dat onderzoek eens gedegen is uiteengerafeld (Wittebrood en Veldheer, Tijdschrift voor Criminologie 2005) blijkt dat getal onbetrouwbaar. Het meeste huiselijk geweld vindt niet plaats tussen partners en ex-partners en de jongste vijf jaar is volgens deze laatste analyse 4,6% van de vrouwen en 3,3% van de mannen slachtoffer geweest van huiselijk geweld. Althans volgens wat die zelf opgeven. Maar mannen geven zoiets nu eenmaal veel minder vaak op dan vrou­wen.

Bronnen:
http://www33.brinkster.com/adamsvzw/over_m...

Opvoeding speelt hier een grote rol. Mannen /jongetjes moeten stoer zijn en meisjes lief, dus als een vrouw een man slaat dan is dat onbespreekbaar helaas. Ik heb ooit ook een docu gezien, mannen mogen niet terugslaan, met als gevolg dat de vrouwen hun gang kunnen gaan, te triest voor woorden inderdaad, anno 2011

Omdat mannen fysiek gezien sterker dan vrouwen zijn (op uitzonderingen na). Wordt een man mishandeld door een vrouw dan wordt hij in veel gevallen gezien als zwak. Op geestelijk gebied zijn er dan weer mensen die beweren dat hij geestelijk ook zwak is omdat hij het zo ver heeft laten komen om zich te 'laten' mishandelen door een vrouw die 'minder sterk' is dan hij. Fysieke kracht wordt nog altijd gezien als iets mannelijks. Het is inderdaad heel schrijnend.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100