bestaat er ook een groene boekje voor de uitspraak?

de spelling hanteert vanuit algemeen beschaafd nederlanders. Hoe zit dit met uitspraak?
Mensen die bijv in het zuiden met een mooie zachte -g- praten, wordt dit gerekend tot een goede uitspraak en is er sprake van mondelinge individuele vrijheid? Of -bestaat- er een strikte handhaving die bepaalt dat informeel een vaste klank is voor het ABN. zo leerde ik bijv frans en duits volgens bepaalde klanken.
Even bij zeggen voordat er dadelijk misverstanden komen dat ik van streekklanken houdt en dat het actueel is en er niet negatief naar sta. Toch vraag ik me af of iemand die bijv met een bepaalde streekklank praat, het als -negatief- wordt gezien, niet als discriminatie maar als een -foutieve uitspraak.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De spelling van een woord is gebaseerd op de standaarduitspraak. Met standaarduitspraak wordt bedoeld: "een uitspraak die niet gekleurd is door de woonplaats, leeftijd of andere kenmerken van een bepaalde spreker." Er is echter niet een soort 'groen' (of andersgekleurd boekje) voor de uitspraak. De uitspraak van onze taal is ook aan verandering onderhevig. Zo wordt in bepaalde delen van ons het woord 'kaart' tegenwoordig ongeveer uitgesproken als [kaajt] in plaats van met een 'tongpunt -r'. Op vele plaatsen, vooral in het Westen, worden stemhebbende medeklinkers stemloos uitgesproken. ([fis] in plaats van [vis]) Tegenwoordig wordt in de media vaak slordig gesproken. Sprekers die een slordige uitspraak hadden, werden vroeger niet eens aangenomen. Ik weet niet of je de oude filmpjes van het Polygoonjournaal kijkt, maar als je nu zou spreken als (de uitermate goed verstaanbare) Philip Bloemendal komt het overdreven over. Over de uitspraak van de 'g'is het volgende te zeggen (bron: Taaladvies.net): "De letter g kan zowel staan voor de stemhebbende [g] (met trilling van de stembanden, zoals in dagen) als voor de stemloze (of 'scherpe') [ch] (zonder trilling van de stembanden, zoals in dag). In beide gevallen gaat het om een ruisklank die in de keel wordt gevormd. Met de lettercombinatie ch wordt altijd een stemloze [ch] weergegeven. De g is stemhebbend als eerste klank van een woord (zowel voor klinkers als voor de medeklinkers n, l en r; bijvoorbeeld geven, gniffelen, gloeien, grauw) en als klank tussen andere klanken in een woord (bijvoorbeeld dragen, bergen, zwelgen, weegbree), behalve als die wordt gevolgd door een s of een t (bijvoorbeeld bergt [bercht], daags [daachs]). Daarnaast bestaat er nog een ander verschil in uitspraak, namelijk tussen de 'harde' en de 'zachte' g, dat regionaal bepaald is: de zachte g komt vooral voor in het zuidelijke deel van het Nederlandse taalgebied. In dat deel van het taalgebied waar de g zacht wordt uitgesproken, wordt het onderscheid tussen stemloos en stemhebbend in acht genomen. " Stilzwijgend heerst bij nogal wat mensen het misverstand dat de taal die in Hilversum e.o. gesproken wordt, 'standaardnederlands' is. (En mensen die niet zo spreken, worden door ook nogal wat mensen beschouwd als een stel provincialen.) Het is echter een vorm die gekleurd is door het dialect wat in het Westen van Nederland gesproken wordt.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100