Hoe en waarom is ooit bepaald dat een zelfstandig naamwoord mannelijk of vrouwelijk is? En is dat dan in elke taal het zelfde? La voiture bijv.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dat is lang geleden ontstaan, lang voordat taal werd opgeschreven, dus hoe of wat weten we niet precies. Het is inderdaad niet in alle talen hetzelfde: die Brücke is vrouwelijk, terwijl le pont mannelijk is. Het Nederlands zoalshet in Nederland wordt gesproken kent in feite geen mannelijk en vrouwelijk meer, behalve voor mensen en een aantal diersoorten. We zijn het taalgevoel ervoor kwijtgeraakt, vandaar de grote verwarring die daarover telkens weer ontstaat. Er zijn wel de-woorden en het-woorden (de portier en het portier), maar naar beide kun je zowel met hij als zij, of haar en zijn, verwijzen. In Vlaanderen ligt dit anders: Vlamingen weten het wel. Wij niet: wij moeten regeltjes leren of het woordenboek erbij pakken. Terwijl het woordenboek niet bedoeld is om te nbepalen hoe het hoort, maar om te registreren hoe het kennelijk is. Dat dit langzaam verdwijnt is niet zo vreemd: het is een taalregel die geen wezenlijke betekenis heeft, je kunt heel goed zonder, zoals het Engels. Kom maar op met de minnetjes!

Het geslacht geven aan een zelfstandig naamwoord heeft men gedaan omdat anders verwarring kan ontstaan. Wij hebben ook mannelijke , vrouwelijke en onzijdige zelfst. naamw. 'De' is altijd mannelijk of vrouwelijk, (de man, de vrouw) of 'het' is onzijdig (het kind). Onzijdig kan van alles zijn en staat er een zin zoals; "het kind speelt zo lief', dan weet je niet of het kind een jongetje of meisje is. Staat er achter dat ' ze graag met andere kindjes speelt', dan weet je dat het kind een meisje is. Onze taal heeft niet meer zoveel op met de naamvallen, dit was vroeger wel anders. Er zijn echter nog enkele gevallen waaarmee ook onze taal nog naamvallen kent zoals; de vrouw 'wier' haar mooi glansde, de man 'wiens' hoed afwaaide en zo zijn er nog wel een paar. In het Frans en Duits wordt er nog veel in naamvallen gewerkt, zodat je ook horen kan of het om een vrouwelijk of mannelijk woord gaat. Voor hen is dat nog belangrijk. In het Engels is zelfs het onzijdige 'het' er niet, alles is 'the'. Niet in elke taal zijn dezelfde zelfstandige naamwoorden van hetzelfde geslacht. Das Fahrzeug is bijv in het Duits onzijdig, in het Frans is het voertuig echter weer vrouwelijk 'la voiture'. le livre=het boek, das Buch en zo zijn er nog veel meer anders dan bij ons. Om die te leren kennen, moet je dus op de hoogte zijn van de grammatika van het betreffende land. Dit kan je niet zomaar ; aanvoelen'.

In veel talen van de talengroep waar het Nederlands toe behoort, is er onderscheid tussen mannelijke en vrouwelijke woorden. Maar dus niet bij alle. Er is zelfs een heel oude taal gevonden, die dit onderscheid niet had. Het onderscheid mannelijk/vrouwelijk, is een van de mogelijkheden om onderscheid te maken. Zie bron. Het maken van onderscheid is handig, omdat je hiermee allerlei soorten verwarring kunt vermijden. In het Nederlands was er van oudsher een duidelijk onderscheid. Maar dit is de laatste honderd jaar verdwenen. In filmpjes van de tweede wereldoorlog kun je mensen nog duidelijk horen zeggen: "Den man .....". Den staat dat voor een mannelijk woord.

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nominale_klasse

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100