Waarom heeft men het over 'de gedoodverfde winnaar' en niet over 'de doodgeverfde winnaar'?

Weet jij het antwoord?

/2500

De uitdrukking iemand doodverven stamt uit de schilderswereld: doodverf betekende 'grondverf'. Als de grondverf is aangebracht, zie je in ruwe trekken de voorstelling al verschijnen. De winnaar is dus niet zodanig geverfd dat hij dood is gegaan, maar hij is een gedoodverfde winnaar omdat verwacht wordt dat hij winnen. Toegevoegd na 3 minuten: dat hij zál winnen.

Bronnen:
http://www.onzetaal.nl/taaladvies/advies/d...

de doodgeverfde winnaar leeft niet meer die is dus dood geverfd de gedoodverfde winnaar is de levende winnaar het ligt dus aan de volgorde van de woorden en samenstelling daarvan.

Omdat het een samentrekking is vergelijkbaar met stofzuigen. Je zou ook iets kunnen zeggen als ik heb stof-gezogen, maar het is natuurlijk ik heb gestofzuigd. Of zoals de taalunie het uitlegt: Stofzuigen is een onscheidbaar samengesteld werkwoord. In de vervoeging blijven stof- en -zuig samen. Dat geldt voor de tegenwoordige tijd, maar ook voor de verleden tijd. Voor doodverven geldt dus hetzelfde.

Bronnen:
http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/755/

Om dezelfde reden waarom het gestofzuigd is en niet stof gezogen. Zo ook gezweefvliegd en geen zweef gevlogen. Gewielrend en niet wiel gerend. Gekunstschaatst en niet kunst geschaatst. enz enz enz. Het werkwoord is doodverven en niet dood verven, daarom is de vervoeging gedoodverfd(e winnaar)

Bronnen:
http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/755/

Omdat doodverven geen splitsbaar werkwoord is. Het is correct vervoegd zo. (De hond) uitlaten is wel splitsbaar. Daar zeg je : ik laat de hond uit.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100