Wat wordt er bedoeld met het gedicht 'Sotto Voce' van Margaretha Vasalis?

In dit gedicht komt veel beeldspraak voor maar ik snap niet precies wat er wordt bedoeld (voornamelijk strofe 2).


Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en schijden,
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden;
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

Margaretha Vasalis


Alvast bedankt!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het afgesneden zijn doet pijn, zegt Vasalis. Ze vergelijkt het met een blad. Denk aan een herfstblad, dat van de boom is gevallen (= afgesneden) en dat gaandeweg vergaat. Een blad heeft nerven, die je kunt beschouwen als de levensaders en het geraamte van het blad (waar Vasalis in haar gedicht ook naar verwijst). Het is prachtig, zoals zo'n blad in elkaar zit, maar als het eenmaal is gevallen en heel alleen op de grond ligt te vergaan, blijft er maar weinig van over. Alles wat dan nog rest is vergankelijkheid en de pijn die deze vergankelijkheid met zich meebrengt. Ik denk dat Vasalis probeert te verwoorden hoe groot het verdriet kan zijn als je in de steek wordt gelaten door een geliefde. Of misschien bedoelt ze dat de geliefde is overleden; dat de dood het lijden veroorzaakt. Hoe dan ook: je bent uit elkaar, de liefde is over (het blad is van de boom) en alles wat overblijft is een vage, pijnlijke herinnering (het geraamte) aan wat ooit was: de liefde.

Het gaat over oud worden met steeds meer gebreken, lijden en uiteindelijk het sterven. Een hoogbejaard mens wordt vergeleken met een boomblad. Het is inmiddels van de stevige stam afgevallen, maar vertoont nog wel schoonheid. Het doet pijn om niet meer actief te kunnen zijn, om van alles voorgoed afscheid te nemen.

Mijn interpretatie van met name het tweede gedeelte van het gedicht is, dat Vasalis de beeldspraak gebruikt, waarin het verbleken van herinneringen (aan een uit het oog verloren persoon of omgeving) vergeleken wordt met de aftakeling van een blad. De zwakke herinneringen verdwijnen het eerst en slechts een 'skelet' blijft over. Vooral het besef hoe mooi dat blad is geweest (maar niet meer is, en nooit meer wordt) dat is een groeiend besef dat gepaard gaat met toenemend gevoel van verlies. Ook die herinneringen worden nooit meer aangevuld.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100