Hoe ontwikkelde men vroeger infrarood foto's (op de klassieke manier, dus niet digitale fotografie)?

Voor gewone foto's moet men in een donkere kamer gaan staan om te ontwikkelen. Maar vermits infra-rood reageert op warmte, moet men dan in een diepvriezer gaan staan of zo? En moest men dan sowieso geen camera hebben die warmte-geïsoleerd was?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De vroegere zwart-wit foto's waren weinig infrarood-gevoelig en konden in een met infrarood zwak verlichte ruimtes ontwikkeld worden. De kleurenfoto's waren WEL infrarood gevoelig, daar werd of volledig in het donker ontwikkeld tot na het fixeer en stopbad. De tussenweg was een zeer zwak lichtende natriumlamp die door de smalle bandbreedte van zijn oranje gele licht (de Natrium D lijn genoemd) precies tussen het rood een groen gevoelige pigment van het fotopapier in zat. Ook werden diep infrarood brillen gebruikt als in het leger en de lichtbron zat op 950-1000 nM. Toch moesten deze bronnen zeer weinig licht afgeven ander werden de foto's enigszins nabelicht wat als een zweem het contrast verknoeide. De films zelf werden uitsluitend in het donker in de ontwikkeltanks gedaan en kwamen er pas uit NA het ontwikkelen. Omdat films veel gevoeliger waren dan fotopapier, kon men met het ontwikkelen van foto's dus wel juiste maar zeer zwakke lichtbronnen gebruiken. De infrarood-opnamen zelf zag men op de foto als een zichtbaar licht, bij kleurenfotopapier hing de kleur die infrarood veroorzaakte sterk van het soort papier af meestal purperachtig, bij zwart wit foto's was het gewoon als contrast in de grijsschakering zichtbaar. De fototoestellen zelf kregen voor infraroodfoto's een filter, meestal 850nM. Het waren dus geen warmtecamera-opnamen. Daar was destijds koeling met vloeibare stikstof voor nodig Omdat gewone lenzen 8-13uM (het gebied van warmtecamera's ) volledig afstoppen werden germanium en later ZnSe lenzen gebruikt. Vooral die eersten waren (en zijn dat nog ) haast onbetaalbaar. Veel mensen halen infrarood en warmte-opnamen door elkaar. Met infrarood werd meestal het NIR bedoeld (700-1000 nM en warmtebeelden het FIR gebied van ongeveer 8-13 uM (8000-13000 nM) Omdat mijn vader professioneel fotograaf was en pionier op fotografisch gebied, net als mijn opa, heb ik deze technieken met de paplepel ingekregen. Naderhand heb ik mij verdiept in de techniek van infrarood , UV en Rontgenfoto's

Dat was niet met infrarood licht, IR straling is warmte. Een IR foto is dus HEEL anders dan een digitale foto. Een foto moet in een donkere kamer ontwikkeld worden omdat de foto mislukt als er teveel licht op valt. Dat is namelijk wat je in eerste instantie wil vastleggen. Temperatuur heeft geen of weinig effect op dit proces.

De infrarode film ging net als een gewone film in het pikkedonker in een lichtdichte ontwikkeltank. Na het ontwikkelen, fixeren en spoelen had je negatieven die niet meer temperatuur- of lichtgevoelig waren en in een gewone donkere kamer (met groen licht) konden worden afgedrukt.

Een IR fotorolletje is een speciaal geprepareerde film, maar het bljft een negatief waar een beeld op geprint wordt. Daar heeft warmte of kou niets meer mee te maken. Toegevoegd na 11 minuten: Als je een infraroodfilter op je digitale cameralens schroeft, dan wordt er gefilterd.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100