Moet ik hiermee naar de huisarts gaan?

VOLGENS mij heb ik een dwangneurose. Ik was vaak m'n handen ( en heel erg grondig ). Als ik bijvoorbeeld een sleutel aanraak, en als ik achter de computer weer wil gaan, dan MOET ik mijn handen weer wassen ( en dat doe ik dan weer heel erg grondig ) en dat de heletijd. Ook als ik dingen wil pakken, maar om te vermijden dat ik mijn handen dan weer "vies" ga vinden, gebruik ik "bescherming". Dus ik pak dan bijvoorbeeld een papiertje om iets te pakken ( zoals een sleutel ). En als ik deuren open maak ( zelfs van mijn eigen kamer, moet ik OOK weer mijn handen wassen, maar om dit te willen verkomen, stop ik mijn arm in mijn mouw, zodat ik houvast heb met de mouw en dat ik daarmee dus de deur open doe. Want anders MOET ik weer mijn handen wassen (en net als normaal heel erg grondig). Ook zet ik nooit schoolspullen op mijn bed, omdat het de tafels heeft aangeraakt en daar zitten veel kinderen namelijk weer aan, en als dat dan toch perongeluk gebeurt, dan vervang ik mijn bedgoed. ( Ook al is het een pen ). Ook zet ik mijn kleren nooit op bed, omdat ik dan in aanraking ben geweest met veel dingen. En ik trek altijd mijn sokken uit met mijn voeten, omdat ik mijn handen niet weer wil gaan wassen (kost veel tijd). Dit is namelijk heel erg vervelend en ik wil er graag af van komen want het kost mij ook heel erg veel tijd, of is dit gewoon simpelweg smetvrees? En ik check herhaaldelijk altijd als ik iets doe terwijl ik 't al zeker weet dat ik 't gedaan heb, maar alsnog kijk ik dan.

Weet jij het antwoord?

/2500

Wat vervelend voor je, om deze negatieve energie bij je te hebben. Het klinkt idd als een neurose. Praat er over met je arts, die kan je doorverwijzen naar de juiste mensen. Echt doen hoor, het levert je veel op.

Dat moet wel heel akelig zijn zeg. Je zou eens met je huisarts kunnen overleggen, die kan je doorverwijzen. Ook kun je je afvragen wat er eigenlijk zou gebeuren als je zou stoppen met dat handenwassen. Bedenk dat je per ademtocht miljoenen bacteriën in ademt en dat heeft ook helemaal geen gevolgen. (O, jee, ik hoop nu dat ik er niet nog 1 bij gecreeerd heb.)

Je verhaal lijkt me volstrekt duidelijk. Je hebt je eigen diagnose al gesteld en de remedie ook al half bepaald. Die smetvrees beheerst je leven teveel om geen professionele hulp in te schakelen, dunkt mij. De huisarts is je eerste aanspreekpunt. Maak daar gebruik van, maar een verwijzing naar een psychotherapeut die je helpt om met deze obsessie om te leren gaan ligt natuurlijk voor de hand. Niet makkelijk maar de kans dat je er beter mee leert omgaan is groot.

Ja, dit is inderdaad een dwangmatig iets welke niet als 'normaal' wordt gezien. Want je gaat niet dood als je een sleutel hebt aangeraakt. De meesten worden niet eens een beetje ziek. Het is ook goed om af en toe eens ziek te worden, want dat sterkt je lichaam weer voor andere ziektemakers. Nee hoor ga naar de huisarts toe om dit te bespreken. Bespreek het ook eens met je ouders. Nu alleen nog over de drempel heen om te durven. Jezelf te durven helpen.

Ja, dit is absoluut iets om mee naar de huisarts te gaan. Die kan je weer doorverwijzen naar een specialist die je hierbij kan helpen. Echt doen hoor, denk je eens in hoeveel eenvoudiger je leven zou zijn als je al die dingen niet zou MOETEN? Mijn complimenten trouwens voor de vraag. Het kan moeilijk zijn om voor jezelf toe te geven dat je een probleem hebt, en daar vervolgens hulp voor te zoeken. Jij bent daar toch mee begonnen, uit jezelf. Goed hoor!

Een dwangneurose is als je een bepaalde handeling uitvoert waar een negatieve gedachten mee weg gaat. Dus als je een euro van de grond raapt ben je bang dat deze besmet is met een dodelijke bacterie waar je dood aan kan gaan. Dus dan laat je m liggen en dan wordt die gedachten rustiger. Zelfde als je een deur klink aan raakt en er een hele negatieve gedachten aan vast zit en je dan je handen wast omdat je bang bent dat je er erg ziek van wordt en je doodgaat of als dat je andere mensen besmet. Dit is heel herkenbaar bij een dwanger. Ik heb zelf jaren een dwangneurose gehad en heb hier ander half jaar intensieve cognitieve therapie voor gevolgd. Het is vaak een reactie op veel opgekropte emoties. Ik weet dat het alleen maar erger wordt en uiteindelijk je leven beheert 24 uur per dag. Ik zou in iedere geval googlen op cognitieve therapie en kijken waar je terecht kan. Vaak willen ze je eerst aan de medicatie maar pas hier gewoon goed mee op. Het lost het probleem te makkelijk op maar het is heel slecht en verslavend. Ik heb het zonder medicijnen gedaan. het was pittig maar ik was allang blij dat ik niet gek was en dat er meer mensen dit probleem hadden. Had er namelijk nog nooit van gehoord. BLIJF ER IN IEDERE GEVAL NIET MEE ROND LOPEN!!!!

Smetvrees, hoogtevrees zijn allemaal hetzelfde en allemal hinderlijk. Soms kun je jezelf helpen, meestal niet, dus moet je via je huisarts naar een hulpverlener gaan. Maar bedenk vooral, dat een 'vrees' pas een neurose wordt als je eronder gaat lijden. Ik had viaductenvrees, ik durfde per fiets niet onder een tereinviaduct te rijden uit vrees dat ik een drol of een steen o[ mijn hoofd zou krijgen, of dat het viaduct zou instorten. Daar heb ik mijzelf overheen geholpen. Van mijn hoogtevrees ben ik nooit afgekomen. Ik heb met appartement op 15 hoog verkocht vanwege angstdromen en kon niet slapen in een hotel op de 50-ste verdieping, maar ik wordt zelfs nu nog misselijk bij animatie films waarin grote hoogte een rol speelt.

Volgens mij noemen ze een dwangneurose tegenwoordig OCD of OCS (ligt eraan of het Engels of Nederlands is). Ik ging ook de kant van smetvrees op, mijn psycholoog raadde me toen aan te proberen het uit te stellen, te denken: ik was mijn handen straks wel. Maar ik ben bang dat jij dat stadium al voorbij bent. Ik wens je heel veel sterkte hiermee, het lijkt me niet makkelijk als je al deze klachten hebt.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100