Wanneer je in de middeleeuwen een botbreuk had , was je dan voor de rest van je leven kreupel?

Een derde van de mensen heeft wel eens een breuk gehad.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Uiteraard zeer afhankelijk welk bot er gebroken was. In de middeleeuwen was er een familie in Jisp die zich bekwaamden in het 'rechtzetten' van gebroken ledenmaten. Dit waren de zogenaamde Ledenzetters van Jisp. In tegenstelling tot de chirurgijns, hielden zij zich bezig met breuken. In de historische boeken komt naar voren dat ze veel kennis van zaken hadden. Zij ontfermden zich over de gewonden die bijvoorbeeld per VOC schip in de haven binnenkwamen. Echter, je kan je wellicht voorstellen dat als je bovenbeen vastgroeit zoals op onderstaande afbeelding, je wel wat 'kreupel' zal zijn. Naar verloop van tijd heeft het werk van de ledenzetters zich ontwikkeld naar de hedendaagse fysiotherapie/manueeltherapie/osteopathie/chiropractie. Zie bijv; http://www.wormerlander.nl/jisp/ledenzetters.htm http://www.uu.nl/NL/universiteitsmuseum/collectie/humanegeneeskunde/osteopathologie/Pages/Fracturendijbeen.aspx

Ik denk dat ze basisbotbreuken konden spalken.

Niet alltijd, maar het risico as zeker aanwezig. Ook in de middeleeuwen werden breuken gezet, en soms had je gewoon geluk.

Als je jong was in die tijd heelden de botten met een spalk wel. Als je op latere leeftijd een been brak had je een serieus probleem.

lag ook aan de soort breuk denk ik een gewone breuk zullen ze ook vast wel met stokken hebben gespalkt. een wat gecompliceerde breuk was in die tijd niet mogelijk en daar kan je ook aan overlijden denk maar eens aan een bekkenbreuk als die zelfs in deze tijd niet snel word gezet ga je er ook aan dood

Nee,dat hoefde niet per se. Er waren al heel kundige chirurgijns,die niet te gecompliceerder= breuken goed konden spalken.

Het zetten van een botbreuk was misschien niet eens het grootste probleem, hoewel adequate verdoving ontbrak. Chirurgie werd al in de prehistorie toegepast, gezien de sporen van schedelopeningen die zichtbaar genezen waren. Het probleem was meer de fixatie, die pas halverwege de 19e eeuw enorm verbeterde door de uitvinding van het gipsverband door de Nederlands arts Antonius Mathijsen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100