Hoort dit bij het verwerken?

twee weken geleden is mijn vader overleden,na een kortstondig ziekbed,nu ben ik een week thuis en iedere nacht word ik wakker en denk dat ik nog steeds in zijn kamer lig,maar vannacht raakte ik helemaal in paniek,omdat ik niet wist waar ik was, mijn man zegt dat het bij het verwerken hoort, maar dit is toch geen verwerken,ik word gek van mezelf, en daar heb ik alleen s'nachts last van, overdag heb ik wel dat ik zoveel terug denk aan de tijden dat hij hier was, en iedere kamer in mijn huis denk ik weer aan hem, en loop hardop te praten tegen zijn foto, omdat ik mij daar fijn bij voel, maar van de nachten word ik bang, omdat ik iedere nacht hetzelfde ervaar, gaat dit wel weer over? of blijft het?
hoe kom ik eroverheen?
wie kan mijn raad geven wat ik kan doen?
dank je wel..

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Gecondoleerd. Je man heeft gelijk. Het overlijden van iemand die zo dicht bij je stond, zeker als het in korte tijd gebeurde, kan je geest behoorlijk overhoop halen. We hebben allemaal persoonlijke demonen, diepe angsten, groot verdriet, verschrikkelijke woede etc. die we normaal zo effectief onderdrukken dat we ons er niet eens van bewust zijn dat ze bestaan. Het overlijden van je vader kan de trigger zijn waardoor wat van die diep in je geest begraven dingen naar boven komen bubbelen. Dat kan zich uiten in enorme paniek, in sommige gevallen zelfs hallucinaties. Ja, dit hoort bij het verwerken. Je wordt misschien gek van jezelf, maar het is belangrijk om te beseffen dat je niet gek bént. Ja, het gaat over. Dit is een verdriet dat altijd aanwezig zal blijven, maar je zal dit verwerken, en wat er nu 's nachts gebeurt zal steeds minder worden. Het enige dat ik je kan aanraden (en het spijt me als het klinkt als een nutteloos cliché) is om het te ervaren. Dit gaat niet over zonder dat je erdoorheen gaat. Als je het gevoel hebt dat je het nodig hebt, aarzel dan niet om een psycholoog te raadplegen, die kan je hierbij begeleiden. Maar het wegstoppen werkt sowieso niet. Mocht het verleidelijk lijken om jezelf te verdoven/medicaliseren: je stelt daarmee vooral het moment uit dat je hierdoorheen moet. Je kunt zelf het beste beoordelen of dat zinvol is, bijvoorbeeld omdat je lichaam op een gegeven moment gewoon een volle nacht slaap nodig heeft. Ga dan vooral naar de dokter voor het juiste middel, ga niet zelf dokteren met bijvoorbeeld drank (hét recept om juist midden in de nacht wakker te worden in nóg minder rationele toestand!). Sterkte.

Hoi Marion, Ik herken het zo, mijn vader is in februari overleden, plotseling terwijl wij op Bali waren en hals over de kop terug moesten. Ik wist niet of ik boos op hem was, verdrietig was. Ik voelde me leeg want mijn vader was er mijn leven lang geweest en het kon toch niet dat hij nu weg was. Zelfs zonder dag te zeggen. Ik de nacht hoopte ik dat ik hem zou zien en dat gebeurde maar niet. Ik was totaal in de war en toch gunde ik hem de rust. Nu, een dik half jaar verder, praat ik tegen zijn foto en doe soms net of hij er nog is. Tijdens de WK toen Nederland een wedstrijd had en ik alleen thuis was heb ik zijn foto naar de TV gedraaid zodat we "samen" konden kijken. Geef het de tijd. Het komt wel weer. Heel veel sterkte.

Wat jij onbewust probeert, is je gevoel te beschermen tegen het verdriet waartegen je eigenlijk geen echt verweer hebt. Je verdrukt, ook onbewust, het gevoel dat je vader er niet meer is door zijn overlijden te ontkennen. Je praat met hem gedurende de dag, je hebt op jouw manier nog altijd een heel mooi contact met hem. Echter 's nachts in je dromen ben je bezig je gevoelens van intens verdriet een beetje te verwerken en daardoor droom je dat hij nog in zijn kamer ligt. Dus enerzijds ontken je ook in je dromen zijn dood wèl maar anderzijds zoeken je verdrietgevoelens een weg naar buiten. Omdat je gedurende de dag je gevoelens onder controle weet te houden, borrelen die 's nachts op daar je dàn even de controle wat moet prijsgeven. 's Nachts zijn de muren om je gevoel , zogezegd, wat minder dik. Wat je eraan kunt doen is het volgende: Laat je gevoelens van verdriet in je hart toe. Rouw om hem en doe dat bewust. Als je voelt dat je moet huilen, onderdruk dat dan niet. Ga je verdriet uiten. Schrijf b.v. een gedicht aan/naar hem en geef daarin aan dat je hem zo vreselijk mist. Zijn dood moet kortom, een plaatsje in je leven krijgen. Je moet je echter ook realiseren dat hij in je hart wèl dòòr leeft als je met veel liefde aan hem denkt. En aan liefde mankeert het bij jou absoluut niet. Ik hoop van harte dat ik je een wat heb kunnen/mogen helpen de verwerking van de dood van je vader een beetje op gang te brengen. Groet, Ton

Wie weet helpt het als je zijn foto naast je bed op het kastje zet. Je zou er ook een waxinelichtje naast kunnen zetten. Het is normaal dat na de dood van een geliefde verwant iemand een tijd van slag kan wezen. Geef het de tijd.

Er zijn prachtige antwoorden gegeven over verwerking en zo, daar ga ik dus niet meer op in. Ik wil het alleen even met je hebben over de nachten en de angst die je dan voelt. Het lijkt me belangrijk dat je dit goed in de gaten houdt en overdag wat dingen uitprobeert die je mogelijk 's nachts helpen. Gaat het langzaam vooruit, prima niets aan de hand. Merk je dat het steeds slechter gaat 's nachts en krijg je problemen erom heen, dan lijkt mij ingrijpen echt noodzakelijk. Ik wil verder je niet ongerust maken of zo, want ik weet dat dit soort onrust bij de schrik van het overlijden van je vader horen. Het zou snel weer beter met je moeten gaan. Zou het echter uitgroeien tot een echte angst voor het slapen, waarbij je 's avonds al onrustig wordt bij het vooruitzicht van het naar bed gaan en het 's nachts alleen maar langer duurt voordat je in slaap valt en je meerdere malen paniekerig wakker wordt dan zou ik toch maar actie ondernemen. Wellicht heb je er dan baat bij om met iemand te praten en tijdelijk medicatie voor de nacht te krijgen. Een angststoornis is snel verholpen als hij maar weinig tijd krijgt om zich te nestelen in je geest. Laat je hem lang je rust vergallen, dan kost het veel meer moeite om hem weg te krijgen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100