Ik kan vaak niet goed me emoties tonen als er iets ergs is gebeurd, is hier een reden voor?

Ik merk dat bij een sterfgeval of een andere nare situatie die ik verder niet allemaal ga toelichten (om persoonlijke redenen) dat ik helemaal niet zo heel erg verdrietig ben of boos of wat dan ook. terwijl de andere mensen in mijn omgeving moeten huilen etc. hou ik me juist weer droog. Het is niet zo dat ik het niet erg vind wat er is gebeurd, integendeel juist. Ook ben ik niet bang om mijn gevoelens te tonen, dus dat is het niet.

Ik vind het echter geen gezond gedrag als ik zo terugdenk aan verschillende momenten en hoe ik me dan heb gedragen. daarom vroeg ik me af of hier een verklaring voor is, want ik vind gewoon dat ik veel TE mild reageer op bepaalde situaties.

Elke invalshoek is welkom! En alvast bedankt voor jullie moeite.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als ik je vraag goed snap, dan schaam je je dat jij niet verdrietig bent. Anderen vinden jouw dan misschien koud, emotieloos. Leed en verlies wordt op verschillende manieren verwerkt. De een wordt verdrietig en moet huilen, de ander wordt boos en reageert af, jij wordt gevoelloos. Het is allemaal een innerlijke verdedigingsmechanisme om nare emoties en gebeurtenissen te bestrijden. Er is geen goed of slecht, er IS alleen. --- Er kan ook een andere reden zijn: dat jij niet wilt en kunt huilen. Wanneer is de laatste keer geweest dat jij hebt gehuild? Van mezelf weet ik dat ik zo rond de 13 jaar was. Daarna heb ik het 'afgeleerd'. Tot ik zo een 33 jaar was. Want al het verdriet zat er nog steeds in. Maar ik heb het afgeleerd omdat er niet prettig op gereageerd werd. Ik heb het toch wel 20 jaar volgehouden. Ik kon ook niet huilen en heb geen traan gelaten, ook niet bij begrafenissen. --- Sommige vinden verdriet en huilen een zwakte.

tja de één reageert overdreven emotioneel op sommige gebeurtenissen terwijl een ander amper reageert.Het is zoals je zelf al aangaf niet zo dat je helemaal niets voelt dus ik vind er niets abnormaals aan gewoon de één mens buiten de ander.Ik zou daar niet zoveel bij stilstaan bij die verschillende momenten.Het ligt volgens mij gewoon aan het karakter.Niet reageren is toch ook een vorm van reageren.Krijg jij daar soms negatieve opmerkingen over?

Iedere mens is anders. De ene toont zijn gevoelens en de ander niet. Zoals jij het al zegt het is niet omdat je je gevoelens niet toont dat je geen verdriet hebt. Dus er is geen reden dat je je emoties niet toont.

Ik heb hetzelfde. Ik kan extreme blijdschap/verdriet niet tonen. Als ik ergens gewoon blij/niet blij mee ben, kan ik dat prima uiten, maar als het me te erg aangrijpt, duurt het volgens mij gewoon een tijd voordat het is doorgedrongen. 2 verschillende voorbeelden: verdriet/angst: een paar jaar geleden was mijn moeder ziek, een zeldzame vorm van longkanker. Ik heb die periode niet bewust meegemaakt. Ik vond er niets van, ik dacht er niet over. Dat kon ik gewoon niet. Ik wist wel dat ik het doodeng vond, maar voelen deed ik het niet. Pas nadat ze geopereerd was en gezond verklaard, ben ik het gaan verwerken. Blijdschap: Als ik een cadeau krijg, of er iets gebeurt waar een ander echt heel blij op zou reageren, ben ik soms heel mild. Zo heb ik bijvoorbeeld toen ik mijn eerste tatoeage heb laten zetten, niet meteen mijn blijdschap kunnen tonen. De tatoeerder (een vriend) vroeg of ik er blij mee was, want ik was zo stil. Ik legde hem uit, dat ik dat zeker wel was, maar dat dat altijd ff duurt bij mij. Een paar weken later ben ik bij de shop langsgeweest om de genezen tattoo te laten zien en toen kon ie pas merken hoe blij ik ermee was :). Volgens mij heb ik dat vooral met dingen die juist heel ingrijpend zijn. Ik heb het idee dat het een soort van zelfbescherming is om die extreme emotie (of deze nou negatief of positief is) af te remmen. ik hoop dat je er wat aan hebt en je jezelf er misschien in herkent.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100