Hoe voelt verlatingsangst?

Heeft het te maken met doodsangst? Kun je omschrijven hoe dit voelt (verlatingsangst)? Heb je het ervaren en zo ja hoe ga je ermee om?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Hoewel het feitelijk uiteraard anders is of iemand jou verlaat, of wanneer je eigen leven in gevaar is, kan het best zijn dat de vergezellende angstgevoelens op elkaar lijken. Het is moeilijk uit te leggen waar je nu precies zo bang voor bent. Om alleen te zijn, om pijn te voelen, of het onbekende. Misschien wel alle drie. Mijn vader stierf toen ik nog een jong kind was. Mijn jongste zusje was nog maar een peutertje. Ik weet nog heel goed dat ik 's nachts heel dikwijls alle bedden van mijn broers en zussen en moeder langsging om te luisteren, voelen, zien dat ze nog ademden. Dat plotselinge verlies van een zo geliefd iemand, maakte dat ik er rekening mee hield dat dit opnieuw zou gebeuren. En in feite was dat ook heel reeel. Mensen gaan nu eenmaal dood , zoals relaties ook stuk kunnen lopen. In wezen is angst daarvoor ook niet vreemd.Maar het is wel heel akelig en ik vind het belangrijk dat mensen ( vooral kinderen) liefdevol worden opgevangen en begeleid , als zij een zwaar verlies te verwerken hebben. Hetzelfde geldt voor wanneer een kind (iemand) meerdere verliezen achter elkaar te verwerken heeft. In dat geval zal het misschien een mechanisme ontwikkelen waardoor het zich niet meer gaat hechten. (handhavingsmechanisme) Daar wordt een mens ook niet echt gelukkiger van. Maar het is logisch, want alsmaar verlaten worden door personen die je dierbaar zijn, is ondraaglijk pijnlijk.

Het voelt alsof je verscheurd word. je wilt alles doen om iemand bij je te houden dat je zover gaat dat je jezelf kwijt raakt als iemand daar misbruik van maakt. bij alles wat je doet denk je er bij dat je hoopt het goed te doen want dadelijk gaat,iemand je haten of verlaat hij je of verbreekt de vriendschap. zo ongeveer.

Het heeft niet echt met doodsangst te maken.Verlatingsangst is moeilijk te omschrijven .Als een vader (of moeder) het gezin verlaat, zal je als kind daar niets van begrijpen.Wat heb ik fout gedaan,was het mijn schuld?Dit kan later ontaarden in verlatingsangst.Honden hebben ook vaal last van verlatingsangst.Zodra het baasje het huis verlaat,begint hij te jammeren.Je zult langzaamaan weer het vertrouwen terug moeten krijgen dat je niet alleen bent.Je zult zelfvertrouwen moeten kweken.Dan zal de verlatinsangst afnemen of zelfs helemaal verdwijnen.

Verlatingsangst heeft voor mij een andere betekenis. Ik heb er namelijk zelf ook last van. Niet alleen met mensen en dieren, maar ook met andere zaken. Het is zo dat ik gehecht raak aan alles in het leven. Aan m'n ouders, m'n broers, m'n inmiddels ex, maar ook aan mijn baan, auto, school, sportclub, vakantiebestemming, etc etc. Eigenlijk raak ik gehecht aan mijn gehele leefsituatie, en heb ik het liefst dat alles bij hetzelfde blijft. Dat is natuurlijk niet realistisch, maar zo zie ik het zelf het liefst. Op één of andere manier heb ik een soort onbewuste automatische piloot die probeert alles zoveel mogelijk hetzelfde te houden. Want het onbekende, is in mijn ogen zeer eng. Soms heb ik er geen invloed op en verandert er iets wezenlijks in mijn leven. Op dat moment word ik gewoon benauwd en ben ik gewoon erg bang. Het grappige is dat elke nieuwe situatie voor mij na een tijdje weer went, en achteraf denk ik vaak: het is beter zo. Toch is de angst een beetje eigenwijs, want van deze ervaringen leer ik op één of andere manier niet. Ik blijf met de angst zitten. Hoop dat ik het zo een beetje duidelijk heb omschreven.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100