Jezelf kwetsbaar opstellen, mag dit of niet? en waarom zou dit dan niet mogen?

Je kwetsbaar opstellen doordat je laat merken wat je dwars zit, je twijfels niet verhult, laat merken dat je niet alle antwoorden hebt, maar zelfs vragen.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het gaat niet zo zeer om mogen. Dit gaat meer om willen. Je kwetsbaar opstellen is het sterkste wat je kan doen. Het getuigd van een sterke persoonlijkheid als jij je eigen verdedigingsmuur kan laten zakken. Het willen zal je af moeten wegen per ontvanger. Zoals altijd is het belangrijk dat je weet tegen wie je iets over jezelf los laat. De 1 zal er gretig gebruik van maken terwijl de ander het op een hele andere manier zal waarderen. Of dit mag hangt dus van jezelf af. Jij kan inschatten in welke situatie het verstandig is om je verdedigingsmuur te laten zakken. Je kwetsbaar opstellen is iets wat belangrijk is om te doen maar nog belangrijker is om te weten wanneer je dit kan doen. Hoe is je band met iemand en wat voor band wil je met die gene opbouwen. Wil je close zijn met iemand dan zullen er zeker momenten zijn waarop jullie allebei kwetsbaar zullen zijn maar die kwetsbaarheid wordt weggenomen door begrip. Laat je kwetsbaarheid dus niet los bij mensen die alleen zichzelf willen begrijpen en andere gedachtegangen als minderwaardig zullen zien.

Het mag natuurlijk altijd. De vraag is of het altijd slim is. Iemand die altijd sterk probeert te zijn en het leed van de wereld mee te torsen mag op een gegeven moment best een keer "breken" als er wat tegenzit, en over het algemeen zal je daarvoor begrip ontvangen. Er zijn echter ook mensen die van leed en ellende "aan elkaar hangen", en daarmee op de een of andere manier ALTIJD mee te koop (willen) lopen. Dat is niet je kwetsbaar opstellen ; dat is zielig doen, en daar hebben mensen HEEL weinig begrip voor. Sterker nog, het is de hoofdoorzaak van eenzaamheid. Zelfs als je echt zielig "bent" (i.e. veel mankeert en veel problemen hebt) blijven mensen bereidwilliger naarmate je zelf meer je hoofd omhoog houdt , doet wat je kan en wellicht met humor er een beetje doorheen slaat. En misschien nog wel belangrijker is dat je ZELF terug doet wat je kunt, hoe beperkt dat ook lijkt. (Contact houden, interesse in anderen tonen). Als iemand namelijk een zwakte toont, is de eerste impuls voor mensen te willen helpen oplossingen aandragen. Maar als ze zien dat er met hun "raad" of "hulp"niks gedaan wordt, haken ze HEEL snel af. Zien ze je weer opkrabbelen, dan heb je weer wat krediet "verdient" en kun je best nog eens een dergelijke episode hebben. Ik zie het zelf op mijn werk gebeuren ; ik ben an sich altijd een heel betrouwbare medewerker die altijd komt opdagen, inspringt voor anderen, rare diensten draait, afspraken verzet om te kunnen werken etc. Maar nu ben ik recent zelf even "uitgevallen" door een spoedopname van mijn man en vlak daarna zelf enorm op mijn bek te gaan op de gladde ziekenhuisvloer , en hebben zo ongeveer al mijn collega's voor me moeten inspringen met dat hete weer. Dat heeft wel wat huilbuien en instortingen gekost, maar ik kreeg heel veel steun en begrip en liefde van die meiden. We hebben echter één collega die nogal een hypochonder is , altijd wel wat mankeert (grietje is 20) , en als de nood aan de man is NOOIT thuis geeft want ziek zwak en misselijk en problemen en gedoe en gedonder en arme zielige ikke ; daar heeft dus echt NIEMAND begrip voor, integendeel, iedereen is haar spuugzat. Kortom : ja, je mag je kwetsbaar opstellen, maar je mag je niet áánstellen. ("Mogen" hier natuurlijk in de zin van wat wordt sociaal geaccepteerd en schaadt je omgang met anderen niet).

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100