Als je een leven redt, is die persoon dan jouw verantwoordelijkheid voor de rest van je leven? Of is zijn leven dan van jou?

Ik heb dit wel eens gehoord en laatst heeft iemand correct gehandeld waardoor iemand op tijd in het ziekenhuis was, gelukkig.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In veel culturen is men dankbaar wanneer iemands leven gered wordt. Het is echter onmogelijk een dergelijke daad terug te betalen. Immers dankbaarheid en leven is niet in geld uit te drukken. Omdat oude natuurvolken vaak in gevaarlijke omstandigheden verkeerden, b.v. tijdens de jacht heeft men vaak met die vraag rondgelopen. De oude sjamanen hebben daar een oplossing voor gevonden: de geredde persoon zou een stukje van zijn geest afstaan aan de geest van de redder. Een stukje van je geest afstaan wordt gezien als een hoge prijs die eveneens niet in geld of goederen is uit te drukken. Tegelijk wordt er een band gesmeed tussen redder en geredde die elkaar de gelegenheid geeft de dankbaarheid uit te wisselen. Een geredde zal een kans om ooit eens zijn redder op zijn beurt van een levensgevaarlijke situatie te redden niet laten schieten. Niet alleen is het de ultieme kans om dankbaarheid te tonen, maar, volgens de sjamanen, is het de enige kans om zo je eigen stukje geest weer terug te krijgen. Omdat we vele, vele jaren zo geleefd hebben is een deel van de beleving hierboven nog steeds "in onze genen" aanwezig. Ook een modern slachtoffer weet vaak niet hoe hij of zij de redder moet bedanken. Men voelt nog steeds een dankbaarheid en een soort van in de schuld staan bij iemand. Maar omdat we in onze moderne samenleving niet meer stukjes geest uitwisselen zeggen we dat we een verantwoording voor elkaar voelen. Dat is die band die gesmeed wordt wanneer iemand gered wordt. Die band gaat ook tegenwoordig niet zover dat een slachtoffer een soort van wettelijke verplichtingen heeft t.o.v. zijn redder. Echter zal men wel de eeuwenoude behoefte voelen om een soort van schuld in te lossen. Die behoefte komt vanuit het slachtoffer zelf en is voltooid wanneer het slachtoffer zelf (!) het gevoel heeft aan die schuld voldaan te hebben. B.v. door getoonde dankbaarheid (gedurende een periode) of door b.v. diensten, goederen of zelfs geld te geven.

In bepaalde culturen is dat zeker wel het geval, ja. Bij de "native Americans" of zowel wij Europeanen ze nog steeds noemen, de indianen, is het zo dat je daarna tot aan de dood bloedbroeders bent. Maar of dat ook zo is in Nederland , nee , althans dat heb ik nog niet eerder gehoord. Bedenk me ineens dat het misschien bij groepen, zoals motorbendes , wellicht wel het geval zou kunnen zijn, maar dat is een aanname, niet op feiten gebaseerd dus.

Nee hoor onzin, iedereen is baas over eigenlijf. Zo niet is er sprake van slaven houden en dat mag niet.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100