Waardoor krijg ik waterige ogen krijgen als ik naar een vidoe kijk van iemand die ''huilt''?

'Gewoon' empathie: mensen zijn voor het overgrote deel sociale wezens. Dat betekent dat we gewend zijn ons in te leven in andere mensen. Om een ander te begrijpen, proberen we iemands emoties (deels) mee te voelen.

Ik denk dat de meeste mensen wel eens hebben ervaren dat ze tijdens de begrafenis van iemand die ze eigenlijk amper kennen, ineens merken dat ze bijna beginnen te huilen. En dan vooral als ze andere mensen zien huilen. Het zien van het verdriet van een ander kan als het ware resoneren met het verdriet dat je zelf voelt of hebt gevoeld, en dat komt dan weer naar boven. Daarvoor hoef je nog niet eens bewust de herinnering te hebben aan het overlijden van een geliefde: het gaat min of meer onbewust. Het opnieuw naar boven kunnen halen van een meestal inmiddels wat gesleten emotie van jezelf in een tijd waarin je het moeilijk had, hebben we soms nodig om een ander te kunnen begrijpen en om diens emoties te kunnen plaatsen.

Dat hele proces zijn we zo gewend dat het bijna vanzelf gaat en dus ook kan gebeuren als je iemand ziet huilen waarvan je weet dat er helemaal geen echt verdriet bij komt kijken. In z'n algemeenheid zijn we vrij goed in het spiegelen van andersmans emoties: als iemand uit je omgeving heel blij is, word je zelf ook blij. Als iemand verdrietig is, heeft dat ook invloed op je eigen emoties. Deels heeft dat te maken met de spiegelneuronen (zie bron) die vuren niet alleen wanneer wij een handeling uitvoeren of een emotie hebben, maar ook wanneer we iemand anders diezelfde handeling zien uitvoeren of een emotie laat zien. In werkelijkheid is het natuurlijk veel complexer dan alléén dat, maar we zijn er dus redelijk op gemaakt om ons in te kunnen leven in de ander en dit te doen door ons voor te stellen wat wij zouden doen en voelen in diezelfde positie.

Dat dit evengoed gebeurt als er geen sprake is van emotie, is een simpel voorbeeld van conditionering: we zijn gewend dat iemand die huilt, dit doet door een diepe emotie. Daarom komt ook bij ons die emotie naar boven - zij het dan (meestal) in mindere mate - omdat we soms haast als vanzelf die emotie van de ander spiegelen.

Overigens zijn er ook acteurs die voor huilen geen hulpmiddel nodig hebben, en dat heeft te maken met hetzelfde principe: door je in te leven in je personage, komen ook bij jou de emoties naar boven die je zou verwachten in een bepaalde situatie. Als je dit toe kunt laten en eventueel wat kunt aanzetten, ga je vanzelf huilen in een verdrietige scène.

Emotionele besmetting heeft (op hersenniveau) te maken met spiegelneuronen. Dit zijn hersencellen die zowel actief worden op het moment dat je zelf iets doet als op het moment dat je een ander iets ziet doen. Spiegelneuronen zorgen er niet alleen voor dat je de gezichtsuitdrukking van een ander overneemt, maar ook het gevoel dat erbij hoort. Door te lachen ga je bijvoorbeeld blijdschap en vreugde ervaren.

http://managementsupport.nl/hoe-gevoelig-ben-jij-voor-emotionele-besmetting/