Bestaat er ook een vrouwelijke variant van het 'peter pan syndroom' ?

Weet jij het antwoord?

/2500

Interessant is dat dezelfde Kiley een jaar later het boek The Wendy Dilemma: When Women Stop Mothering Their Men publiceerde. Dit boek is genoemd naar het vriendinnetje van Peter Pan. Hierin beschrijft hij (Kiley, niet Peter Pan) het omgaan met de vrouwelijke rol die als tegenhanger van het Peter Pan-syndroom gezien kan worden. Een vrouw in een dergelijke relatie speelt vaak onbewust de rol van moeder en is overbeschermend en bezitterig in de hoop zo de relatie in stand te houden. De theorie is dat het allemaal voortkomt uit een disfunctioneel gezin. Altijd interessant, zulke dingen. ‘k Neem direct even mijn eigen relatie onder de loep (nee, duidelijk geen Peter Pan en -even nadenken- ook geen Wendy hier) en de relaties om me heen. Boeiend. Voorlopig gewoon ook even lekker verder lezen over de strijd tegen kapitein Haak en de rest van z’n zeeroversbende. De roodhuiden staan sinds gisteravond aan de kant van de kinderen, dus dat scheelt, en de krokodil helpt ook mee. Heerlijk toch, van die verheffende boeken! Helaas, vanavond kan ik niet vroeg naar bed om te lezen, morgen verder.

Bronnen:
http://beweging.wordpress.com/category/boeken/

Ik denk zeker, dat het bestaat, maar ik ben er nog geen 'vakterm' voor tegengekomen tot nu toe. De vrouwen, die terugdeinzen voor de verantwoording van een gezin met kinderen, en die van de ene verliefdheid in de andere fladderen, en ietwat panisch worden als een man een huisje-tuintje-hondje-kindertjes- liedje gaat zingen. Misschien dat ze op late leeftijd (boven de 40) trouwt met een véél oudere man (een leeftijdgenoot van haar vader), zodat ze door kan gaan met 'meisje' zijn, en geen volwassen vrouwenrol op zich hoeft te nemen. En die zichzelf een levenlang als 'meisje' blijft zien, waar elke dag alle kansen nog wijdopen blijven liggen om elke droom waar te kunnen maken, met wilde haren en straalogen, en vooral niet te veel wortels neerlaten in de realiteit van 'alledag'.

Bij mij thuis heet dat het 'prinsessenjurkjes-syndroom' maar dat is vast niet de goede uitdrukking. Dit ingegeven door iemand die we kennen die zich als volwassen vrouw nog steeds het liefst wil gedragen als een lief klein meisje dat geen verantwoordelijkheden hoeft te nemen en zeer teer en broos behandeld moet worden. Noot voor de lezer: prinsessenjurkjes gaan meestal maar tot maatje 140.

Het Pippi Langkous effect. . Denk aan vrouwen boven de 35 die zichzelf en hun vriendinnen "meisje" noemen en nog steeds hun haar in 2 staartjes dragen.. Op zich niks mis mee, maar niet echt een teken van volwassen willen worden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100