Zal je, als je een kind ziet van de achterkant met de jas aan van je kind,de sjaal en de muts van de jas op, dan denken dat het jouw kind is ?

Ik heb meerdere verhalen gehoord op forums van ouders die zoiets meemaken en bijna het kind meenemen. Het kind gaat wel of niet huilen en krijsen als het gebeurt. Of de verhalen nu echt zijn of niet, ik vraag het me af of het kan gebeuren.

Ook een verhaal van een bijziende moeder zonder bril die een kind ( 3 jaar ) meeneemt omdat deze per ongeluk de jas aan heeft van haar dochter.( na een uitstapje naar een overdekte speeltuin met de KDV ) Het regende die dag en daarom had de moeder haar bril niet op en had ze haast. Ze doet het kind een regenponcho aan, doet haar op het zitje van de fiets, riempjes om en fiets naar huis toe. Het kind was volgens haar wel rustig. Pas thuis onder de carport ondekt ze verwisseling.

Ik denk dat kan toch niet of wel.

Toegevoegd na 2 minuten:
De jas waarvan het kindje was, zat op dezelfde KDV en was dezelfde leeftijd, grote en kleur haar. Dit kindje had haar jas per ongeluk aangetrokken maar deze moeder ondekte wel de verwisseling

Toegevoegd na 1 uur:
Ik heb gevonden in deze goede vraag dat lotje31 een vraagt heeft en en een verhaal heeft. Ze vraagt ;

Waarom gaat een kind mee met een vreemde als deze iets lekkers krijgt terwijl deze een goede opvoeding heeft gehad en weet dat het fout is ?

Mijn vraag is hierop op gebaseert, ik kan het echt niet geloven het verhaal.

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik kan mij voorstellen dat wanneer je alleen de achterkant ziet je misschien twijfelt. Maar zodra je het kind zijn/haar handje pakt weet je toch gelijk dat het niet jouw kind is? Dat merk je toch aan alles? Aan de manier van lopen, het praten, het handje, etc. Nee, ik kan mij dit helemaal niet voorstellen, dan moet je toch wel echt heel slecht kunnen zien.

Ik kan het me niet voorstellen. Bij die van mij al helemaal niet want die begonnen te praten als ze hun ogen open deden en hielden hun mond pas als ze weer in bed lagen. Daarom kan ik het me ook niet voorstellen, je praat toch met je kindje, je geeft het een knuffel, je maakt contact. Andersom is wel leuk, mijn zoon hing een keer lekker aan de broekspijp van een wild vreemde man, hij dacht dat het zijn vader was :)

Je kijkt toch naar het gezicht van dat kind, even kijken of hij/zij lacht etc. Misschien kon die bijziende moeder dat niet zien, maar ik kan het me alsnog niet voorstellen. En bij niet bijziende mensen al heeelemaal niet! Ik heb nog nooit iemand gezien die een kindje van de achterkant optilde, onder zijn arm mee nam en niet even keek of het wel zijn kind zou zijn. Om even mijn punt nog duidelijker te maken: Ik kan het me echt! niet voorstellen..

Als dit echt gebeurd is, dan wordt het tijd dat er iemand met deze moeder gaat praten. 1. Als je je kind ophaalt, dan maak je er even een praatje mee: hoe was het, wat het je gedaan etc. Dan merk je natuurlijk gelijk dat het jouw kind is. 2. Kijk bij dat praatje je kind aan. Bijziend... Dat wil zeggen, van dichtbij goed ziend, dus als je het kind aankijkt kun je zien of het jouw kind is. 3. Als je bijziend bent en je moet op de fiets, door het verkeer met een kind op je fiets, dan zet je je bril op. Of het nu regent of niet!!! De veiligheid van jezelf en het kind staan voor het door de druppels op je bril heen moeten kijken.

Alles kan, natuurlijk. Misschien gebeurt het ook wel eens. Net zo stom als die reclame van dat kind dat met een "mummiepak" op school gedropt wordt. Als een moeder - of vader - zo veel haast heeft dat ze niet ziet dat het haar eigen kind niet is, dan is er toch iets goed mis met die ouder.

Ik niet, maar het is vast wel eens gebeurd, alles is al eens gebeurd. je kunt het zo gek of bizar niet bedenken en het is al eens gebeurd. ik bedoel, het aantal pas geboren kinderen dat per ongeluk in de auto wordt achtergelaten in de zindere zomerhitte terwijl mama/papa de hele dag op kantoor zit (vergeten het kind na de dagopvang te brengen met al die drukte!) is groot hoor! tegen de tijd dat men erachter komt is het te laat! mensen zijn niet perfect en alles kan gebeuren. we blijven mensen en geen machientjes, ondanks dat we wel graag zo zouden functioneren. (?) ik niet overigens.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100