Hoe kan ik iemand in de ontkenningsfase het beste actief ondersteunen? (zie uitleg!)

Iemand die ik ken is een aantal maanden geleden bij mij uit de kast gekomen. Ik heb diegene destijds geadviseerd om een brief naar de ouders te schrijven. Het gezin en die persoon zijn zeer streng christelijk.
De persoon in kwestie had het een tijd heel zwaar, omdat diegene graag geaccepteerd wilde worden, maar tegelijkertijd in de knoop zat met zichzelf. De ambitie was namelijk gelijk Jezus te leven.

Ik heb niet geïnformeerd naar wat het antwoord van de ouders op de brief was. Ik heb aanleiding om te geloven dat diegene thuis genegeerd word nu het feit bekend is. De persoon wil nu helemaal niets meer te maken hebben met wat voor referentie met diens geaardheid dan ook, en (*) kan bijna alleen maar praten over mensen van het andere geslacht.

Ik begrijp dat dit een onderdeel is van de uiteindelijke acceptatie. Daarom heb ik tot nu toe niets over het onderwerp gezegd. De persoon weet dat ik diegene volledig geaccepteerd heb en ondersteun.

Voor mijn gevoel werk ik door de averechtse verhalen(*) alleen maar aan te horen echter mee met het negeren, wat de ouders doen. Ik heb ook zeer sterke aanleiding om te geloven dat verder niemand uit diens omgeving ingelicht is over het probleem of het als probleem accepteert.

Is er een manier om, op een respecterende maar actieve manier, te proberen om de persoon in kwestie te ondersteunen in deze fase?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het "kwaad" is geschiet, naar zijn familie toe, in iedergeval op dit moment. Zorg dat je er bent voor hem en laat hem zeker niet vallen. In de meeste gevallen komt de familie ook weer terug op termijn. Belangrijk is dat hij in dit stadium mensen heeft die hij kan vertrouwen.

Bevestig de ontkenning en bevestig de ontkenningsfase... Dat is wat telt, bevestiging, steun die persoon, luister en luister en luister...

Wat een vertrouwen heeft iemand in jou om het uit eindelijk met je te willen delen. Hoe je het ook doet waarschijnlijk zullen deze ouders het niet willen accepteren. En dat is jammer maar dan hebben ze nog een boel te leren. Jammer dat de christelijke achtergrond zo sterk mee telt. Jezus houdt toch van iedereen? Christelijke mensen zien het toch als een verrijking dat ze dit "kind" van hem hebben mogen ontvangen uit liefde. De persoon heeft er niet omgevraagd om meer van hetzelfde geslacht te houden. Als ouders deze persoon niet willen accepteren hebben zij een groot probleem, alleen al het woord schande. Hoop dat je de persoon kan blijven steunen, en goed dat je hebt geadviseerd om een brief te schrijven zodat deze ouders even de tijd hebben gehad om het te kunnen verwerken. Soms heb je familie, maar een hechte familie is waar ze je steunen door dik en dun.

Soms kan je gewoon niet zoveel doen. Dit is echt een issue waar die persoon zelf even moet worstelen. Dit heeft tijd nodig. Ook al doet dit jouw ook heel veel pijn. Hij weet dat jij hem steunt. En dat hij bij jouw terecht kan. Dat zal hij ook doen, uiteindelijk. Eerst moet hij de grootste warboel zelf een beetje ordenen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100