Is het verstandig om helemaal eerlijk te zijn tegenover een bedrijfsarts? Hem dus gewoon alles te vertellen..?

Ik bedoel het volgende: ik ben geruime tijd thuis geweest ivm een ziekte en moet nu voor het eerst pas op controle; in de maanden dat ik thuis was is er prive veel gebeurd wat me naast mijn ziekte, behoorlijk wat spanning heeft gebracht. Ik ben daardoor nog altijd behoorlijk emotioneel, onrustig, angstig en kan me slecht concentreren. Ik slaap slecht en mijn sociale contacten houd ik af omdat ik niets kan hebben nu..Waarschijnlijk moet ik binnen nu en ene paar weken ook nog verhuizen en ga ik alleen wonen..Ik weet dat mijn baan inmiddels ingevuld moet gaan worden omdat het mijn baas teveel geld kost dat ik zo lang afwezig ben en ik denk ergens ook wel dat werken me goed zal doen..van de andere kant zie ik er vreselijk tegenop om weer aan de slag te gaan omdat het nog zo'n rommeltje is in mijn hoofd en dagelijks bestaan.. ..Medisch gezien mag ik echter werken..
Wat is nu verstandig om te vertellen tegen de bedrijfsarts zodat ik niet de indruk wek dat ik een lambal ben die wil profiteren maar ook dat ik niet meteen 40 uur terug moet gaan werken? En zodat het ook goed wordt overgebracht naar de werkgever en mijn baan niet in gevaar komt..

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Laat je niet afschrikken door een bedrijfsarts. Mijn ervaring is dat als je geestelijk een hoop hebt moeten verwerken je daar de nodige tijd voor nodig hebt. Neem je daarvoor niet voldoende tijd, zit je binnen de kortste keren weer thuis en daar is niemand bij gebaat ook je baas niet. Als je eerlijk zegt dat je wel aan de slag wilt omdat je toe bent aan wat afwisseling maar aan de andere kant niet genoeg rust hebt in je hoofd om hele dagen te gaan werken, zal de bedrijfsarts je vanzelf voorstellen om het te gaan proberen voor enkele uren. Bedrijfsartsen zijn geen boemannen/vrouwen. De tijden zijn erg veranderd sinds de wet Poortwachter die bepaalt als jouw baas een overbelastende taak op je schouders legt, hij/zij juridisch aansprakelijk kan worden gesteld voor de gevolgen en schade aan de gezondheid van de medewerker (jij in dit geval). In jouw geval zou ik alles eerlijk vertellen zodat de bedrijfsarts wel degelijk op de hoogte is van je lichamelijke als geestelijk lijden op dit moment. Ik zal hier niet verder over uitwijden maar je weet waar ik op duid. De bedrijfsarts zal dan in overleg met je baas een terugkeerplan opstellen. Toegevoegd na 26 minuten: p.s.; zie mail in je prive mailbox ter aanvulling!

ik denk dat je het beste eerlijk kan zijn. de bedrijfsarts heeft ook een geheimsplicht. maar hij kan je wel adviseren wat je het beste kan doen en hoe je ermee om kan gaan. ook voor jou is het goed om even goed te kunnen praten. en een arts is heel wat gewend

Tja.. Lastige vraag. Je wilt dus feitelijk niet werken, terwijl dat uit ziekte oogpunt wel zou kunnen. In mijn beeld zou je dan gewoon moeten gaan werken. Want terwijl jij thuis zit met je -ongetijfeld serieuze- problemen thuis, zijn er collega's die nu allemaal extra moeten werken om jouw baan gedaan te krijgen. Iedereen heeft zo bepaalde dingen die ze eerst zouden willen oplossen. MAar feit is dat als je geld van je baas krijgt, je daar werk voor zult moeten doen. Wellicht ben ik wat hard hierin, maar ik zit nu zelf in de situatie dat ik 15% overtijd draai omdat 2 collega's al langere tijd op ziekteverlof zijn. En overtijd wordt bij mij dus niet betaald... Als je echter geestelijk ziek zou zijn [de spanning dusdanig is dat je niet kan werken] dan moet je daar met je baas & bedrijfsarts over praten. Wellicht is het handig om dan wel binnenkort een psycholoog te spreken om te zien of die je in die diagnose kan steunen.

Het is nooit verstandig om de waarheid van een hulpverlener achter te houden. Als je niet helemaal geestelijk in orde bent, lijkt het me trouwens dat je niet "medische gezien mag werken". Maar dat oordeel moet de arts vellen.

Zeker zou ik in deze situatie de bedrijfsarts volledig in vertrouwen nemen. Er is maar één doel: hoe lossen we de kwestie voor beide partijen zo goed mogelijk op. De baan mag niet in gevaar komen en dat kan je bedrijfsarts ook nader uitleggen. Met deze arts kan je ook bespreken of inschakeling van een psycholoog het meest voor de hand ligt. Sterkte en spoedig weer de 'oude' gewenst!

Eerlijk duurt het langst. Dus gewoon eerlijk vertellen wat er aan de hand is. Als je namelijk liegt en daardoor niet 40 uur per week aan het werk gaat valt dan onder fraude. En als ze daar achter komen zit je in de problemen. Dan kun je je baan kwijt raken, teveel betaald salaris terug betalen enz. Geloof me dat is een risico dat je niet wilt nemen. Zeker niet nu je deze vraag op het internet gesteld hebt, want dit geeft opzet aan mocht deze vraag ooit gevonden worden door je werkgever. Dus ja, het is verstandig om eerlijk te zijn tegen een bedrijfsarts.

Eerlijkheid duurt het langst luid het gezegde. Dus ja, wees eerlijk. Een arts heeft toch een beroepsgeheim.

Ik zou zeker eerlijk zijn in dit geval! Ik denk dat de bedrijfsarts namelijk in ziet dat het in jouw situatie verstandiger is om nog niet full-time te gaan werken, maar wellicht beter om part-time te starten. Niemand heeft er iets aan als jij binnen de korste keren instort omdat je teveel hooi op je vork hebt genomen. Wel denk ik dat als je medisch weer in orde bent, het voor jezelf juist erg verstandig is om weer aan het arbeidsproces deel te gaan nemen, aangezien dat juist afleiding kan zijn van de problemen.

Tsja, als je geestelijk ziek bent, dan kun je ook niet werken, en dan krijg je ook gewoon een uitkering. Dat kan de bedrijfsarts dan constateren, maar dan moet je wel eerlijk tegen hem/haar zijn. Als je niet geestelijk ziek bent, moet je je niet aanstellen en gewoon gaan werken. Dat kan een bedrijfsarts ook constateren, maar dan moet je wel eerlijk zijn. Kortom: gewoon vertellen.

Een bedrijfsarts heeft een medisch beroepsgeheim. Hij/Zij zal je werkgever dus niet inlichten wat er precies speelt. Doet hij/zij dit wel dan gaat hij buiten zijn boekje. Wel is hij/zij verplicht het bedrijf in te lichten hoe capabel je al dan niet bent voor werk. Arbeidsongeschiktheid dus, en hij/zij zal met een plan van aanpak moeten komen. Een goed bedrijfsarts zal inzien dat je meteen naar het werk sturen voor beide partijen nadeel oplevert. Anderzijds heeft werk ook een goed afleidend effect, en misschien wordt je even ander werk aangeboden (bv administratief). Eerlijk zijn kan dus veel opleveren. Veel succes.

Als ik jouw verhaal zo lees, lijk jij mij nog helemaal niet hersteld. Misschien fysiek wel, maar psychisch kun je nog niet veel druk aan. Het probleem echter is wel, dat hoe langer je uit het arbeidsproces bent, hoe moeilijker het wordt om weer te beginnen. Je zou dit gewoon eerlijk met je bedrijfsarts kunnen bespreken. Wat een oplossing zou kunnen zijn is dat je op arbeidstherapeutische basis gaat werken, dus een paar uurtjes om te beginnen en dit opbouwen. Vaak merk je dat je door je werk weer beter wordt. Je vergeet even je prive situatie. Je kunt misschien met collega's gaan praten. Bij sommige mensen kan dit juist een opwaartse spiraal zijn.

Het lijkt me dat je er zelf niet uit bent of het goed is weer te gaan werken. Maar je bent bang voor lambal uitgemaakt te worden. Dat zou voor een bedrijfsarts lijkt me wel een signaal zijn dat hij of zij eigenlijk niet tot een conclusie komen kan. Want je geeft tegenstrijdige signalen af. Ook naar jezelf dus. Schaam je er niet voor. Zo is het momenteel. Als je dat accepteert kijk je er realistisch tegen aan en dat is gezond. Vanuit die positie is welke beslissing ook de juiste voor dat moment. Mogelijk zou je je kunnen inschrijven bij een gekwalificeerd assesmentcentrum of een arbeidspsycholoog. Al gaande komt er dan meer duidelijkheid, maar hou wel je doel voor ogen, en welke beslissing je dan ook neemt: als je er zelf achter staat (of vrijwillig achter de beslissing van een ander over je) dan is dat beter dan met twijfel en onzekerheid weer het ruime sop kiezen. Of je zou filosoof danwel cabarettier moeten wezen van beroep, dan is twijfel wel een pré.

Ligt ook een beetje aan de ARTS of je goed je verhaal kunt doen. Maar vertellen dat moet je gewoon doen. Jouw genezing wordt nu ook door de privé problemen ernstig gehinderd. Je werk oppakken zal door een goede bedrijfsarts niet meteen voor de volle 40 uur ingezet worden. Dat zal, als het goed is stapje voor stapje opgebouwd worden. Gaat dit opbouwen te snel dan mag je daar tegen protesteren.

Tijdens de gesprekken met de bedrijfsarts moet je jezelf altijd afvragen wie betaald wie? Voor wie werkt de bedrijfsarts? Wie betaald de bedrijfsarts? Wat is zijn/haar belang? De bedrijfsarts moet ervoor zorgen dat het personeel zo snel mogelijk weer aan de slag gaat. Ik weet dat de bedrijfsarts geheimhoudingsplicht heeft, maar geloof mij nu maar, hij handelt in opdracht van de werkgever. Het is dus zijn/haar belang dat er gezond personeel rondloopt binnen het bedrijf. Indien een werknemer tegen de bedrijfsarts verteld dat hij geen zin meer heeft in het bedrijf en liever weg wilt gaan, dan komt dit echt wel terecht bij de werkgever hor! We kunnen nu allemaal naief doen maar zo werkt het nu eenmaal, ik weet dit uit eigen ervaring. 100% eerlijk zijn, zou ik tegen de huisarts zijn. Maar misschien ben ik door mijn ervaring wel teveel paranoia geworden. Er zullen veel mensen het niet met mij eens zijn, maar het gaat niet om eens zijn met, het gaat om wat er zich werkelijk afspeelt. Maar onthoudt 1 ding: Wie betaalt wie? Succes!

Het is in elk geval heel onverstandig datgene wat je hier hebt opgebiecht te verzwijgen. De bedrijfsarts mag dan wel het belang van de werkgever voor ogen hebben, dat betekent niet dat hij iedereen zodra deze het lichamelijk aan zou kunnen weer aan het werk zet. Integendeel. Mocht je te snel weer aan de slag gaan en vervolgens jezelf voorbijlopen, dan zijn jullie allebei nog een stuk verder van huis. Jezelf niet stoerder voordoen dan je bent, en in overleg met je werk en de bedrijfsarts stapje voor stapje zien dat je er weer bovenop gaat komen. Dat lijkt me het verstandigste.

Bronnen:
http://www.ornet.nl/group-nieuws-channel/w...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100