Hoe te reageren als iemand een emotioneel verhaal verteld?

Het probleem is dat ik TOTAAL geen empathisch vermogen hebt.
Bijvoorbeeld een collega bleef maar praten over een familie lid van hem dat gecremeerd was. Nu (door het missen van inlevingsvermogen) begon dit mij aardig te irriteren.
Ik weet dat het slecht klinkt en dat hij gewoon zijn verhaal wou vertellen maar ik voel me dan erg ongemakkelijk omdat ik niet weet hoe ik moet reageren.
Nu ben ik gelukkig goed in het net doen of het me interesseert maar ik wil me niet blijven voordoen of het me wat uitmaakt.
En tegen een rouwende collega zeggen dat hij ff z'n mond moet houden vind ik ook weer te hard.

iemand tips?

Toegevoegd na 23 minuten:
ik heb even op internet gezocht en dit vat het probleem goed samen:
zijn schijnbaar in staat het zo te laten lijken alsof ze zich bewust zijn van de emoties van anderen, waarbij zij soms overtuigend de zorg of vriendschap tonen. Zij kunnen deze vaardigheid gebruiken om te charmeren of om te manipuleren, maar deze personen missen de cruciale gevoelens van sympathie of compassie

helaas is dit het enige dat er staat...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Empathie is "goed", in de juiste context en in de juiste mate. En vooral is empathie niet iets dat je voor jezelf doet. En dat zie ik nou vaak gebeuren bij zogeheten weldoeners (bv. vrijwilligers bij een welzijnsorganisatie, dierenactivisten enz...). Zij halen daar een groot stuk van hun eigenwaarde uit en willen dat de wereld hen honoreert voor hun weldaden . Daarom vind ik superempathische mensen zeker geen "betere" mensen dan mensen met te weinig empathie. Het is alleen de mens die in stilte goed doet voor de ander omwille van de ander, en tegelijk ook genoeg blijft doen voor zichzelf, die volgens mij écht gezond empathisch is. Als ik jouw beschrijving en reacties lees, ben jij iemand bij wie dat wat van buiten naar binnen komt, wordt gefilterd. Als het "leuk" is laat je het toe, is het niet "leuk" dan scherm je je af. Dat kan te maken hebben met een angst voor de eigen emotie die los gemaakt kan worden als er iets ergs gebeurt. Want daar zit vaak de knoop : erge gebeurtenissen uit het verleden kunnen voor mensen gemaakt hebben dat ze de deur hebben dicht gedaan, dat er geen emotie meer binnen mag uit angst dat de innerlijke pijn naar boven komt. In meer extreme gevallen (bv. bij verwaarlozing als jong kind) neemt gevoelloosheid voor de ander de vorm aan van narcisme of psychopathie. Maar al bij al heb ik in de grote veelheid aan mensen waarmee ik werk zelden mensen ontmoet die nooit of te nimmer meevoelen. Die bij wijze van spreken een kind zien doodrijden en dan niet meevoelen met de moeder die het zien gebeuren heeft en ineenstort. Zij "tonen" alleen hun medevoelen anders. In plaats van met mensen mee te schreien "oh hoe erg" worden ze gewoon stil, of zenuwachtig. In het gewone leven is er het punt dat de niet-empathische persoon hier meestal niet zoveel last van heeft behalve in bepaalde sociale situaties als het hem zelf beter uitkomt om te doen alsof hij wel meevoelt. Cfr. de psychopaten die modelschoonzonen lijken en na het huwelijk pas hun ware aard laten zien. In ieder geval : aanvaard je beperkingen. Niet alleen jij, maar ook die collega heeft iets te leren uit deze situatie. Jij mag best zeggen "kijk, het is heel erg voor je, maar het wordt voor mij ook wat veel als je er de hele dag over praat. Als je het moeilijk kan verwerken, kan je misschien beter hulp zoeken van een deskundige". Dat is beter dan faken, wat vele mensen toch aanvoelen en waarbij ze soms moeite doen en blijven doen om je tot enig medevoelen te bewegen.

Eigenlijk hoef je niet zo veel te doen, alleen luisteren is vaak genoeg, een arm om de schouders kun je doen. Zo iemand moet zijn/haar verhaal kwijt en jij bent toevallig de persoon die aanspreekbaar is, wees een grote vent, meid en laat zien dat je om mensen geeft. Als je ooit zelf iets vervelends gebeurd ben je ook blij dat er iemand voor je is.

Ook mensen, die geen/weinig empathisch vermogen hebben, kunnen interesse tonen èn hebben in een ander. Empathisch wil zeggen, dat je kunt invoelen. Bij interesse en aandacht hebben voor iemand hoef je m.i. dat invoelend vermogen niet echt te hebben. Luisteren naar iemand is in een dergelijke situatie voldoende. Als je collega uuuuuren doorpraat en je alle détails vertelt, dan hoef je dat niet te accepteren vind ik. Je bent tenslotte op je werk om te werken. Je zou op het moment, dat je het gesprek wilt stoppen iets kunnen zeggen als: "joh, je hebt wel heel erg veel ellende meegemaakt. Wat fijn, dat je er zo open over kunt vertellen. Maar ik denk, dat we nu weer aan de slag moeten". Of woorden van gelijke strekking. Dat is ietsje minder bot dan zeggen effe z'n mond te houden ;-)

Het is vaak moeilijk om met kwetsbare zaken om te gaan, niet alleen die van onszelf maar ook van anderen. Zeker de dood is (soms/vaak) een mysterieus en angstig gebeuren waarbij niet zo makkelijk een passend antwoord op gegeven kan worden en dat geeft een ongemakkelijk gevoel. Maar het luisteren naar iemands negatieve ervaringen is al een goed begin al zal het jou misschien weinig echt raken. Maar je kunt wel begrijpen dat het droevig en moeilijk kan zijn. De mate dat je dat echt kan invoelen is een beetje afhankelijk van in hoeverre je met je eigen leed en tekortkomingen en emoties kunt omgaan. En dat vergt vaak levenservaring. En als de dood en crematie daar geen onderdeel van uitmaken wordt empathie wat moeilijker. Maar een tip zou dus zijn om te luisteren. Wat je al een beetje doet. Maar probeer misschien wat te vragen en informeren wat die overleden persoon voor je collega betekende of waar hij/zij hem/haar van kende etc. Door je te proberen te interesseren kun je het gesprek voor beide partijen wat 'interessanter' maken. Als het gesprek echt te lang voor je gaat duren kun je bijvoorbeeld aanbieden om wat koffie te halen of wat te gaan drinken. Of iets afspreken in de lunchpauze. Natuurlijk gaat het 'gewone' werk ook door en kun je zeggen dat je nog iets wil afwerken. Diegene kan dat op den duur makkelijk vergeten maar als je je aandacht aan hem/haar hebt gegeven zal hij daar ook best begrip voor hebben. Maar vergeet niet dat het altijd moeilijk en ongemakkelijk zal blijven. Heb daar dan ook een beetje vrede mee als dat zo is. Verder kun je als je thuis bent voor jezelf nog eens nagaan wat voor emoties dergelijke ervaringen voor jou en de ander betekenen en meebrengen. Leer er mee omgaan. Want werk is belangrijk maar voor een volwaardig leven zijn dergelijke emoties en ervaringen onmisbaar!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100