Soms kun je gevoelens van onheil hebben die op je af komen.. hoeveel aandacht besteed je daar aan en hoe ga je ermee om?

Wat mezelf betreft: ik heb nogal het nodige achter de rug in mijn 48 jarig bestaan en nog altijd heb ik niet het idee dat mijn bordje is leeg gegeten; en dat maakt me soms best onrustig..Hoe zit dat bij jullie?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik herken het helemaal, heb het zelf ook regelmatig. En ik heb echt al vele shitzaken meegemaakt, maar meestal kwamen ze uit een onverwachte hoek en nooit uit de hoek waarvan ik het verwachtte. En ik heb me al wat keren druk gemaakt, boeken kan ik erover schrijven. Alles wat hiervoor is geschreven is waar, vooral: de mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest. Alleen is dat niet altijd even makkelijk in praktijk te brengen. Als ik het zo er moeilijk mee heb op de manier zoals jij beschrijft dan denk ik altijd bij mezelf: een stap tegelijk, nu voel ik me goed, het gaat mijn geliefden goed, meer is er nu niet, meer hoeft ook niet, wat er komt, ik kan er niets aan doen, ik laat het over me heen komen.... Go with the flow, het gaat toch altijd weer anders dan je denkt, soms verrassend beter, soms veel slechter helaas.... en als er iets mis gaat: luctor et emergo, ik worstel en kom boven......succes en sterkte congoleo

Niets... Ik negeer die gevoelens volledig en besteed geen aandacht aan. Op die manier heb je er ook geen last van. En waarom zou ik aandacht besteden aan negatieve hersenkronkels. Ik heb wel wat beters te doen. Genieten van ik nu heb bijvoorbeeld.

Ik besteed er zo weinig mogelijk aandacht aan... Ik leef mijn leven en ervaar alles wat op mijn pad komt als positief...Misschien heb je daar wat aan..

Bij mijn (Indonesische) grootmoeder hing een bordje in de gang. Daarop stond : Een mens lijdt soms het meest door 't lijden dat hij vreest, maar dat nooit op komt dagen zo krijgt hij meer te dragen dan God te dragen geeft..... Leef vandaag: wat gisteren gebeurd is kan je niet meer veranderen, en op wat morgen gaat komen, heb je nog geen invloed. Een ander citaat : elke dag wordt je aangeboden als een eeuwigheid om gelukkig te zijn.....

Ik laat dat soort gevoelen komen, en vervolgen makkelijk weer gaan! De ervaring leert dat het meestal allemaal wel meevalt....

Ik maak dan gebruik van mijn positiviteit en wordt het een prettige ervaring. Ik ga afleiding zoeken met lieve mensen om mij heen . Ik leef dan per dag en kijk niet verder dan die dag. Zoveel mogelijk denken in het nu! Sterkte

Ik herken het 'donkere wolken gevoel' boven je. Alsof je iets heel ergs staat te gebeuren. Als ik voor mijzelf spreek dan kun je daar niets tegen doen. Het zijn je ervaringen van 'donderslagen bij heldere hemel' waar je graag op voorbereid wilt zijn om weer zo'n slag in je gezicht te voorkomen. Voor mij geldt dat er niets anders op zit dan deze momenten gewoon even over je heen te laten komen. Om even later te bemerken dat het ook wel weer overgaat en je je weer op leuke dingen kunt richten. :-)

Iedereen maakt slechte dingen mee, dat voorkom je niet. Nu kan je daarom bang zijn voor de toekomst, maar wat heeft dat voor zin? Het beste is te accepteren dat niet alles even leuk kan zijn (en soms zelfs werkelijk afschuwelijk is). En uiteindelijk kom je overal sterker uit. "That which does not kill us makes us stronger."

Ik herken dit...(bijna) iedere dag heb ik een onheils gevoel...overal zie ik beren op mijn pad...als de telefoon gaat klopt mijn hart in mijn keel..blijft de poes uren buiten,dan denk ik al...straks is ie aangereden...hoor ik een ambulance en mijn man is weg met de fiets of auto denk ik weer...het zal toch niet...ik kan zo nog wel even doorgaan.Net als jou heb ik ook het nodige meegemaakt in de afgelopen jaren,en ik geef daar de oorzaak van-van het onheilsgevoel..Dan probeer ik te denken aan de woorden die mijn moeder altijd sprak: "Je moet niet huilen,voordat je gevallen bent" met andere woorden...je kunt je nu wel zorgen maken,maar als er niks gebeurt dan zit je voor niks in de zenuwen. Maar ja....leer het eens af!Mij lukt het niet!

Ik denk dat dat gewoon in je aard ligt.Gedachten komen toch als vanzelf,die hou je niet zomaar tegen.Ik zeg dan tegen mezelf:niet zo negatief denken want gedachten hebben natuurlijk wel kracht. (Let op uw gedachten want ze vormen het begin van uw daden) Je denkt je eigen werkelijkheid dus denk zo positief mogenlijk.

Carpe Diem, oftewel pluk de dag, en geniet van ieder mooi moment, hoe kort dat ook moge zijn. Als je veel geniet, heb je ook veel om op terug te vallen in moeilijke tijden. Draai het dan om; bedenk in moeilijke tijden dat het ook altijd weer beter zal gaan.

Ik doe niets met zulke gevoelens. Ik ben een positieve denker en ga er dus vaak een positieve draai aan geven. Vaak helpt het en gaat het gevoel vanzelf over.

Het onheil,dat mij in mijn leven bezocht heeft kondigde zich nooit van te voren aan,maar overviel me plotseling. Heb ook in andere gevallen nooit dergelijke onheil voorspellende gevoelens gehad en mocht ik ze ooit krijgen zal ik ze zeker negeren,omdat ik er niet in geloof.

Herken het helemaal, "donkere wolken pakken zich samen" denk ik dan. Wat voor onheil ik al allemaal bedacht heb in de tien minuten, dat iemand van mijn naasten later is dan ik verwacht had...... Op mij is absoluut het volgende citaat van toepassing : "ik heb heel veel afschuwelijke dingen meegemaakt in mijn leven, sommige daarvan zijn echt gebeurd". Ik weet helaas alleen niet van wie dat citaat is. Het helpt mij in ieder geval om mijn getob een beetje te relativeren. Sterkte gewenst!

Niemands bordje wordt hier leeggegeten...als dat zo is ben je hier klaar....ook zo saai;) "Van het concert des levens, krijgt niemand het program..." Probeer het los te laten...je kan het ook afroepen over jezelf! Geniet, en stel jezelf eens de vraag wat je hier doet? Geef zin aan het leven en haal het eruit!! Elke dag is er weer één...klinkt makkelijker dan het is, ik weet het...maar ZEKER het proberen waard!!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100