Wat kan je doen als iemand, het leven niet meer ziet zitten?

Diegene heeft al van alles geprobeerd:

Drugs/medicatie/therapie/etc.
(alle drie al langere periode)
Niets helpt!
Wat kan je verder doen naast:
praten/opvrolijken door humor/en te vertellen dat het echt wel eens beter zal worden/gaan.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als drugs (???) , medicatie en therapie niet helpen, kun je denk ik de illusie dat je met praten, humor of een goed gesprek wel effect gaat scoren. Niet elke depressie is, helaas, te behandelen. Soms werkt de zachte aanpak, soms de harde, en soms ook gewoon helemaal niks. Alle middelen en therapieën ten spijt, blijven er mensen die het leven niet aan kunnen of niet aan willen. Soms met een heel goede reden, maar soms ook totaal onbegrijpelijk. Het belangrijkste dat je kunt doen is de bal niet bij jezelf leggen : jij hebt het niet gedaan, je hebt het niet veroorzaakt, maar je kunt het ook niet oplossen en dat is NIET jouw falen. Het moeilijke is dat het soms heel moeilijk te bepalen is of iemand ECHT zwaar klinisch depressief en/of suïcidaal is (en dus feitelijk opgenomen zou moeten worden) of dat het toch een bepaalde vorm van aandachttrekkerij is, die ook jou als omstander helemaal leeg kan zuigen. (Want hoe vresleijk het ook klinkt, oo kdat gebeurt ; sommige mensen 'gedijen' bij de aandacht die ze krijgen door 'zielig te doen . Ik zeg overigens niet dat dat hier het geval is, dat kan ik onmogelijk beoordelen). In dat laatste geval is zelfs steun en medelijden af te raden. Dat kun je het best opnemen met de behandelen arts / psychiater (want ik neem aan dat deze persoon niet op eigen houtje aan het klooien is, anders is dat de eerste stap. Toegevoegd na 40 seconden: (derde zin) ...effect gaat scoren, beter laten varen.

Ermee op reis gaan en avonturen proberen te beleven.

In het kort: Je kunt werkelijk helemaal niets doen... Iemand die het leven niet meer ziet zitten kun je naar een psychiater, ofzo sturen. Maar uiteindelijk komt toch dat onvermijdelijke moment. Ook al is het weken, maanden, jaren later...

Dat is erg moeilijk zeg! Wat kun je nog doen als je alles hebt geprobeerd? Sommige mensen zijn gewoon niet te helpen.... helaas. Een vriend zijn voor diegene, is echt het belangrijkste dat jij zelf kunt doen....

Soms kunnen mensen geen leuke dingen meer 'zien' in het leven. Als buitenstaander is het moeilijk om door te dringen. Als medicatie en therapie niet geholpen hebben (drugs vind ik een vreemde manier om iets dergelijks te willen oplossen) kan je alleen nog proberen om diegene de leuke kanten van het leven weer te laten ervaren. Maar als iemand eenmaal in zo'n negatief gevoel zit zal dit niet meevallen. Persoonlijk vind ik het dapper dat je wilt helpen maar pas wel op jezelf, want iemand kan je ook 'meesleuren' in die negatieve spiraal, hoop dat je daar allert op bent voor jezelf.

Zeg tegen diegene dat die maar 1 keer is op deze nep wereld. Zelfmoordplegen is dom. Dan verpest die ook zijn/haar echte wereld... Bij ons zeggen ze GEWOON DOOR LEVEN.! Punt uit.

Daar kan je niets mee, jij kan deze opvrolijken maar deze ziet het niet en is al zover afgezakt dat alles gestolen kan worden. En al op het verkeerde randje zit van het leven. Je kan zeggen het komt wel goed dat zie jij maar de persoon niet. De huisarts zal het beste moeten zoeken voor deze persoon en anders aan de medicijnen zodat het allemaal een beetje af zal vlakken en het minder zwaar wordt (anti depressiva) bij veel mensen helpt dit wel, maar zal ook consequenties hebben. Maar soms moet er even grof geschut aan te pas komen. Deze moet het zelf willen.

Alle aandacht geven, alle aandacht... Dat is LIEFDE, dat vraagt die ander van jou, kun je hem/haar dat geven? en als je kunt doe dat dan...

Als niets meer lukt,denk dan aan jezelf.

Je kunt bij de ggd of een andere instantie betogen dat de persoon in kwestie accuut suicidaal is en opgenomen moet worden, of met zijn of haar huisarts gaan praten. Het is sowieso belangrijk dat je hem of haar serieus neemt en dat je er voor ze bent. En mocht het allemaal niet helpen moet je zij of haar recht om er uit te stappen respecteren, denk ik. En onthoud vooral: als iemand de uiterste stap maakt en 'de nooduitgang neemt', dan is dat niet jouw schuld!

Ik ken dit helaas, we zitten nog middenin het proces van weer wat beter en weer slechter, enz. met een vriend van ons. Het is de keuze van die persoon, als het genoeg is geweest zul je dat moeten accepteren en in zijn/haar keuze achter hem/haar staan. Laat voelen dat je er altijd voor die persoon zal zijn ongeacht wat hij/zij kiest. Wat ik mij bedacht had, was dat het leven steeds maar proberen te rekken, ook een verlengen van de lijdensweg betekende. Het is aan die persoon, het is zijn keuze, zijn leven. Laat hem het recht, zelf te bepalen wat hij met zijn leven wil. Probeer jouw pijn even niet mee te laten tellen, hun leven is al moeilijk genoeg. Thuis kun je proberen je verdriet erover te verwerken, een plek te geven en de zaak zoals die is te accepteren. Succes en veel sterkte.

Bijna altijd kan je echt helemaal niets doen!!!!! Hoe meer je er boven op zit, hoe erger het wordt!! Zeg al helemaal niet dat het wel beter zal gaan, leugens helpen niet!! Geef hem of haar de ruimte, maar geef aan dat je er altijd voor hem/ haar bent!! Voel je niet schuldig als het een keer echt mis gaat en respecteer deze beslissing!!! We kunnen niet de hele wereld redden! Sommige kunnen en willen niet gered worden.

Als mijn vriend of vriendin zo zou zitten dan zou ik het niet snel opgeven. Ik zou contact onderhouden met die persoon en bereikbaar zijn voor hem of haar. Ik zou vooral hem of haar proberen te stimuleren om toch nog iets te proberen. Weer andere medicijnen en weer een ander therapeut. Het is wel eens voorgekomen dat iemand mij totaal over de toeren belde omdat ze het niet meer zag zitten. Je kunt eigenlijk alleen maar zorgen dat ze praten en dan luisteren. Probeer niet de rol van hulpverlener over te nemen, maar zorg dat er wel eentje bij betrokken is. En als die persoon familie heeft, dan zou ik die er ook bij betrekken. Zorg dat je op één lijn zit met zijn allen. Als je depressief bent heb je vaak geen energie om het nog eens met een andere therapeut te proberen of om andere medicijnen te proberen. Maar als dat helemaal niet meer gebeurt, dan kan er ook niets verbeteren. Dus ik zou blijven zeuren, zodat die persoon niet opgeeft en toch weer eens iets probeert. Ben niet bang om daadwerkelijk te vertellen wat je ziet bij de ander, ook als het negatief is, maar wel met liefde natuurlijk. En als die persoon vastbesloten is het leven te laten eindigen, dan kun je je daar alleen maar bij neer leggen. Je kunt dat niet tegenhouden, hoe graag je het ook wil.

Je kunt helaas zo weinig doen. En dat zo zeer. Je voelt je machteloos. Het enige wat je kunt is er te zijn voor hem/haar. vertel dat je veel van hem/haar houd en dat je niet wil dat de dood jullie gaat scheiden.

Ja heel naar om te horen en te zien, je kunt er niets meer aan doen... alhoewel... als die persoon steeds ZEGT ik zie het niet meer zitten dan kan het ook een vorm van aandacht/noodkreet om hulp zijn, ik wil geholpen worden maar weet niet door wie en hoe? De ervaring die ik ermee heb is dat de persoon in zichzelf is en poging na poging onderneemt om zich het leven te ontnemen, na een mislukte poging de wereld beloofd het niet meer te doen en vervolgens het toch weer doen.. zodra ze dat kunnen hebben ze die knop allang omgezet en gaat het ze een keer of meteen lukken..

Zonder de medische wereld te kwetsen , ben ik van overtuigd dat vreugde, vriendschap , tederheid mensen terug kan helpen een gezonde sociale leefwereld op te bouwen. Het vergt wel geduld, wilskracht en doorzetting en ongebreidelde menslievendheid.

Voor hem of haar bidden, en heel veel tastbare liefde geven. Omhelzen en knuffelen.

Laat hem voelen dat hij heel belangrijk en uniek is in dit leven

Denk aan je zelf, gewoon verder leven. Aan alles komt een eind!

knuffelen, tot de persoon zich beter voelt. Toegevoegd na 1 minuut: Ik meen dit serieus. Heeft iemand het ooit geprobeerd? ben zelf zooo depressief geweest en mijn (toen nieuwe) partner heeft mij er gedurende een jaar uitgeknuffeld. Letterlijk. Het duurde wel even.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100