Hoe kom ik van die onrust af als er mensen die ik niet ken aan de voordeur staan?

UItleg: jaren terug heb ik flinke financiele problemen gehad waardoor er nogal eens deurwaarders en beslagleggers aan de deur kwamen.. ik was benauwd voor elke keer dat de deurbel ging.. heb me vaak verstopt om de confrontatie niet aan te gaan..gelukkig ligt dat allemaal achter maar toch merkte ik gisteren, en niet voor de eerste keer, dat ik nog altijd niet graag opendoe als de deurbel gaat als ik niet ongeveer weet wat ik kan verwachten..collectes e.d weet je vaak wel omdat je ze hebt zien lopen en de post komt ook altijd rond dezelfde tijd.. buren en bekenden komen bij ons altijd achterom.. Gisteren stopte er een onbekend eauto voor de deur, ik zag niet wie er uitstapte en dus ik heb niet open gedaan.. Achteraf bleek het iemand te zijn die en prijs kwam opnemen en die door mijn vriendje was geregeld..die was dat vergeten tegen me te zeggen..
Ik kon mezelf wel voor mijn kp slaan, belachelijk toch dat ik altijd nog zo reageer? Iemand tips om dit gedrag uit mijn hoofd te bannen???

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ik herken de situatie van de deur niet willen openen en verstoppen voor deurwaarders etc. zit er nog midden in. het heeft een grote weerslag op je. dus eigenlijk is het helemaal niet raar dat je nog zo reageert. het is een traumatische tijd geweest in je leven vol angst. realistisch denken en beseffen dat die tijd voorbij is kan helpen. probeer het openen van de deur als iets positiefs te ervaren nu, want er staan nu geen deurwaarders meer. als je de deur dan sluit slaak een diepe zucht van voldoening. met foefjes toepassen als waarschuwingen vooraf, en briefjes op de deur etc word het gevoel denk ik alleen maar in stand gehouden. confronteer jezelf juist met de deur opendoen en ervaar dat er iemand staat die niets van je komt wegnemen.

Wat je zou kunnen doen is vragen of mensen die je kent even melden dat ze komen Bij de voordeur zonder open te doen vragen wie er is. En verder de confrontatie met je angst aangaan is hoe eng ook meestal de beste methode om te ervaren dat het goed kan gaan. Je angst is nu dus ongegrond!!

Kan je niet zo'n "telefonische portier" aanschaffen. Dan kan je eerst vragen wie er is en wat men komt doen. Als het je niet aanstaat doe je gewoon niet open. Je hebt ze ook met video, dan zie je wie er voor je deur staat. Ik ken je woonsituatie niet (huis, flat, eigen huis of huur). Met een simpel kijkgat met bol glas in je voordeur kan je ook eerst kijken wie er is ....

Als je op deze angstige manier reageert op bijvoorbeeld de voordeurbel, een bepaald deuntje of belletje, zou je eens kunnen overwegen een andere te nemen; één met in ieder geval een ander melodietje/belletje! Ik ken iemand met een soortgelijk verhaal en nadat ze een andere bel had gekocht kon ze die nare gedachten loslaten. Zie het dan als een soort Pavlov-reactie :) Succes er mee.

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, ik heb het vroeger jaren gehad met de telefoon, als hij overging dan voelde ik paniek. Het was nog een restant van een heel vervelende periode in mijn leven. Ik had het ook met mensen die keurig in het pak bij mijn voordeur stonden aan te bellen, en een tas onder de arm hadden. Dan bonkten mijn hart in mijn keel. Langzaam, heel langzaam is dat minder geworden, maar het heeft nog jaren geduurd voordat het helemaal weg was. Wat nu te doen? Zet alles voor je zelf op een rijtje en ga na of er nog iets onverwachts kan gebeuren, zo ja, hoe ga je het op lossen, dus vooruit denken. Kan je zo iets niet meer gebeuren, zet ook dan even voor je zelf alles op een rijtje en probeer je zelfvertrouwen terug te krijgen en helaas dat kan wel even duren. Maar je kan het overwinnen, maar dat moet je wel zelf doen, dat is helemaal jouw klus! Je moet zelf je eigen angsten overwinnen, want alleen dan is het jouw overwinning.

Het scheelt zo al een stuk met aanbellen als je bij de bel een briefje ophangt met de melding "Aan de deur wordt niets gekocht". En hang aan de binnenkant van de deur een briefje voor jezelf: "Wat geweest is, is geweest. Ik kan deuren openen, maar ook weer sluiten".

Ik heb jaren lang zonder reden telefoonangst gehad. In de loop der tijd durfde ik wel op te nemen, want dan moest iemand iets van mij en hoefde ik zelf dus niet het eerste woord te doen. Maar zelf iemand bellen, en dan vooral officiële instanties vond ik een ramp. Sterker nog: ik deed het gewoon niet. MIjn toenmalige partner regelde alles voor me, dus ik hoefde ook niet. Hij belde vanuit mijn naam en handelde alle moeilijke zaken af. Inmiddels ben ik bij hem weg, heb ik een tijdje mijn eigen boontjes moeten doppen en moest ik dus wel bellen. Door oefening, veel zweet en heftige angst momenten heb ik dat geleerd en in mijn huidige relatie ben IK degene die de moeilijke telefoontjes doet. Het is een kwestie van erdoorheen bijten. Ik denk dat je voor jezelf moet zeggen: ik doe vanaf nu altijd open. Als het me niet aanstaat kan ik altijd nog sluiten. Dit in combinatie met het idee dat ik hierboven las om een ander belgeluid aan te schaffen zou moeten kunnen slagen volgens mij! Heel veel succes. PS mocht je er niet zelf uitkomen, is het helemaal niet gek om professionele hulp te zoeken, hoor.

Ik ga je helpen van deze angst af te komen. Kun je het met me eens zijn dat het verleden achter je ligt? En dat de omstandigheden totaal anders zijn dan toen? Wanneer je de gedachte in je hoofd zet dat alles anders is dan toen, kun je dan ook bedenken dat je de volgende keer als de deurbel gaat je een fijn gesprek met diegene kunt hebben?

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100