Hoe uit jij je verdriet?

Of krop jij alles op?

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik ga in m'n auto zitten rijdt naar een stille plek, en zet bepaalde muziek heel hard op.

Door huilen, en diep in jezelf verbonden voelen door de zielepijn. Ik ben een optimistisch mens met een positieve grondhouding. Iedereen herkent mijn eeuwige lach. toch heb ik ook verdriet. Telkens weer moet ik inleveren, soms heb ik pijn of ben erg benauwd. Ik verwerk dit door eerst het verdriet te ervaren, maar al gauw wil ik alleen nog denken aan wat ik wel kan. Het is en blijft de beste methode, maar soms verschuil ik mij er achter. Soms is het verdriet er zomaar, dan jank ik niet, maar ik huil wel. Janken is zo negatief. Zelfs tijdens huilen word ik positief, ik lach dan door mijn tranen heen. Huilen en lachen liggen zo dicht bij elkaar. Ziek zijn valt echt niet mee, ik accepteer dan ook niet mijn ziek zijn, maar ik aanvaard het. Ik laat het komen zoals het komt. Beter word ik niet meer, maar als ik dit alles aanvaard ben ik beter in staat om met ziek en zeer om te gaan. Pijn overheerst niet meer. Ik beheers het eigen lijden. Ook het gezin lijdt mee. Immers hun leven staat in het licht van een zieke vader die veel zorg vraagt. De last is best heel zwaar voor alle praktische handelingen maar ook in emotioneel opzicht. Het dagelijkse leven wordt op zijn kop gezet en vraagt een enorme inspanning om acceptatie-ervaringen en verdriet. Ria en onze kinderen leven niet alleen met mij mee, maar lijden ook mee. Ook ons gezin is een beetje ziek. Mijn beperkingen zijn tegelijkertijd ook hun beperkingen, en dat ontwricht wel eens de sociale contacten. Zorg gaat altijd door, ze zijn er altijd. ik vraag dan ook om begrip als zij vergeten te bellen of een verjaardag vergeten. Ik heb diep respect voor Ria dat ze van het onmogelijke nog dingen mogelijk maakt. Hetzelfde geldt voor de kinderen, ze participeren in duizenden dingen om het bed maar ook in hun eigen emotionele wereld. Ik ben erg gelukkig met hen, gewoon omdat ze er voor je zijn. Huilen en lachen doe ik dus niet altijd alleen, gelukkig doen we dat ook wel samen. Het is een wederzijdse betrokkenheid in liefde. Als ziek zijn negatief is, dan hoop ik dat zij de wijsheid en kracht hebben om positief de wereld tegemoed treden. En dat blijven doen ook als ik er niet meer ben en mijn lichaam heb los gelaten, om met het licht mee te gaan. De geest verrijkt zich door wat hij ontvangt, het hart door wat het geeft....Ik hou van jullie allemaal. Zo zie je de reden waarom lachen en huilen elkaar omhelzen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100