Oké... weer een avond alleen op de bank, wat nu....?

Het is weer zo ver. Heeft mijn man eidelijk een avond vrij is hij moe en gaat om 21:00 uur naar bed. Ik begin me langzamerhand heel eenzaam te voelen op dit soort avonden en ik merk dat ik stiekem over andere mannen ga dromen. Ik wil (en zal) mijn man niet ontrouw zijn maar ik heb ook behoeftes.....
Ik weet wel dat dit komt doordat ik veel ziek ben en hij veel werkt maar dat neemt niets weg aan de dingen die ik voel en wil. Als ik er over begin krijg ik altijd te horen, jij ziek, ik druk, klein kind, weinig tijd etc. etc. (kort weergegeven)
Zodat ik me weer schuldig voel dat ik er over begin en ik maar weer in mijn schulp kruip...
Maar ik mis mijn MAN! Ik heb niet meer genoeg aan een huisgenoot.
Heeft iemand advies zodat ik me weer wat meer VROUW kan voelen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dit is eigenlijk een noodkreet van een vrouw die graag af en toe geknuffeld wil worden, aandacht wil hebben enz. Als we jong en verliefd zijn, ziet de toekomst er zo geweldig mooi uit, eigen huisje, gezinnetje, je eigen man binnen handbereik, prachtig, geweldig, kan niet beter. Dan is het zover, het huis is er, een kindje ook en een vent voor je eigen alleen, dan ga je om je heen kijken en denk je, Is dit nu alles? Voorzichtig begin je er over te praten, maar dan gaat het helemaal mis, er onstaat een schuldgevoel, je bent al vaak ziek, je wordt misschien al daarom ontzien, maar je begrijpt dat verkeerd, je wilt contact, geknuffeld worden, aangeraakt, aanbeden, bewonderd, gewaardeerd, je wilt laten zien dat je een vrouw bent en er na handelt. De man: hard werkend voor het gezinnetje, kindje, leuk huis met alles er op en er aan, waarschijnlijk een tweede auto voor het vrouwtje, heeft een goede baan, wordt wel gewaardeerd, is veel weg om te werken, is dan een avond vrij, voelt dan pas zijn moeheid en wil naar bed. Maar het vrouwtje wil nog ergens over praten, andere keer maar, ben zo moe, het vrouwtje wil ook nog andere dingen, maar hij is zo moe. Zijn leven bestaat uit werken voor zijn gezin, zodat ze kunnen kopen wat er nodig is en gelukkig kunnen leven. Twee mensen die steeds verder van elkaar afgroeien, terwijl ze zo hun best doen de ander het naar de zin te maken. Hoe nu verder? Kijk eens om je heen of er niet iemand is die je in vertrouwen kan nemen, om met z'n drieën er over te praten, doe het met tact en vertrouwen, je kindje heeft het recht in liefde en rust groot te worden met twee ouders, twee ouders die er ook zijn als het nodig is, praat het uit,schrijf het op,maakt niet uit, maar doe iets! Hij werkt te veel en is te weinig thuis en jij wil dingen veranderen, maar je weet niet hoe. Veel sterkte en een knuffel van mij.

Dan ga je naar je pc en typ je een vraag in??? Dan ben je toch niet goed bezig om vrouw te voelen... Daar schiet je niets mee op... Geef je man als die thuis is de aandacht, zoals die nog nooit gehad heeft... Kijk dan maar eens... :-))

Maak eens een romantisch etentje voor hem klaar met kaarsjes op tafel en een lekker wijntje, dat moet toch een stille wenk zijn.

Je had er ook gewoon bij kunnen kruipen, en zien wat er gebeurt, inplaats achter de PC te gaan zitten. Overigens schuldig voeklen moet je niet doen gewoon er over praten, wellicht in dat bed.

Stuivertje, wat rot voor je. Ik denk dat jullie eens een goed gesprek moeten hebben samen. Een gesprek waarin jullie allebei heel eerlijk en duidelijkj naar elkaar moeten zijn wat jullie van elkaar verwachten en wat jullie van de huidige situatie vinden. Een gesprek waarin jullie elkaars standpunten respecteren en proberen om vervolgens voor alle problemen waar jullie tegen aan lopen, een voor beide goede oplossing te vinden. Belangrijk is dat jij op dat moment niet in je schulp kruipt maar duidelijk zegt wat je voelt en denkt en voor jezelf opkomt. Wanneer jullie allebei echt willen, dan kan het niet anders of jullie komen er met z'n tweetjes zeker uit! Ik lees tussen de regels door dat je nog heel veel van je man houd! Ga ervoor! Het leven is tenslotte een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen! Sterkte

Soms kan het helpen om samen te gaan zitten voor een serieus gesprek waarin je laat blijken dat het voor jou echt een probleem is. Ga daarin niet verwijtend praten en begin zo'n gesprek vooral niet als hij moe is. Vraag hem dan ook wat hij mist, wat hij nodig heeft of waar hij behoefte aan heeft. Kun je hem - vanwege je ziekte - geen werk uit handen nemen? Je kunt je weer vrouw voelen door 'vrouwendingen' te gaan doen, maar dat neemt je behoefte aan intimiteit niet weg. Ik hoop dat je hier alvast wat aan hebt.

Als je een goeie oppas hebt, je ouders of zo, spreek dan eens af dat je je kindje een nachtje daar laat logeren. Boek dan een hotelletje en ontvoer je man ;)

Waarom ga je niet lekker mee naar bed om 21.00 uur. Of ga samen om 20.00 uur naar bed. Je hoeft je niet schuldig te voelen, maar je kan wel wat veranderen en dat hoeven maar kleine dingen te zijn die de sleur doorbreken waardoor je ineens weer anders naar elkaar gaat kijken. Moeilijk om voor iemand anders dat te bedenken, maar onderneem eens wat samen, ga zaterdag iets leuks doen met z'n drietjes, vraag eens een avondje oppas zodat jullie samen weg kunnen. Zoek iets wat je anders nooit doet. Probeer of je niet samen wat meer tijd door kan brengen. Hoop dat je er iets aan hebt. Jullie hebben elkaar en jullie kindje, maar soms is het allemaal zo gewoon dat je het bijzondere daar niet meer van kán zien.

Oh dit is echt heel naar! Ga eens echt na bij wie het probleem nou echt ligt.. Een negatieve spiraal is moeilijk te doorbreken. Het klinkt hard, maar misschien ligt de schuld bij jezelf (maar misschien ook wel bij hem of allebei..) Doe 'savonds een iets leuks met elkaar (misschien doen jullie dat al wel..) Probeer de zon te zien!

Je man doet het hele huishouden , het kind én de kost verdienen ; niet echt verrassend dat hij om negen uur de knollen op heeft. Ik begrijp dat het geen onwil maar onvermogen van jou kant is, maar hij doet het voorlopig toch allemaal maar even. In mijn geval zou ik denk ik (mocht ik me vervelen, want dat gevoel ken ik eigenlijk niet) gewoon lekker naast hem kruipen (liefst een uurtje eerder), en kijken of je er samen over kunt praten en een oplossing kunt vinden, desnoods door hulp in te schakelen of te kijken of je zelf toch meer kunt doen om het hem wat lichter te maken. Ik moet echt heel erg veel moeite doen om niet een verwend meisje voor me te zien, dat het schier onmogelijke van haar man verwacht, terwijl ze zelf om welke reden dan ook weinig uitvoert. Zal ongetwijfeld niet zo zijn, maar dat beeld dringt zich op uit je woorden. Ook dringt zich de vraag aan mij op wat je man terúgkrijgt voor al dat werk ; dankbaarheid, aandacht, een knuffel, een kusje, of ontevreden gemopper omdat hij aan het eind van de dag de puf niet meer heeft om een feestje voor je te bouwen ? Het is blijkbaar een zware tijd, vooral voor hem, en er zijn er die om minder hun sexleven, bijvoorbeeld, een heele lange tijd op een laag pitje hebben, hoor. Maar daar zit het hem niet in ; aandacht en waardering voor elkaar is vele malen belangrijker en kan uit vluchtige momenten bestaan. Ik denk dat je je eerst en vooral af moet vragen of de balans een beetje zoek is. Niet zozeer in de verdeling van de hoeveelheid werk binnen en buiten de deur (dat is overmacht) maar in de investering in elkaar en het gezinsleven. Zelfs als je niets kunt, kun je toch voorkomen een volslagen passieve rol te spelen. Maar praat er zeker met elkaar over, zodat je ook weet waar bij hem de schoen wringt (als die wringt), en wat JIJ daar aan kunt veranderen.

Kruip gewoon bij hem in. En slaap met hem mee. Of ga tv kijken ofso weetik veel. Gewoon doe iets. Zoek gewoon informatie over een onderwerp op internet. Of lees een boek ofso... Ga niet vreemd!

Ooit was ik getrouwd met zo'n man. Hij werken, werken, werken. Heel vroeg op en ook heel vroeg naar bed en voor de rest rare vrienden. En in het weekend niks leuks, ook niet met de kinderen, want dan was hij moe en wilde met rust gelaten worden. En ik ken meer van dit soort "gevallen", maar dan was het nog wel vaak dat "hij toch een goede vader" voor de kinderen was. In mijn "geval" was dat niet eens zo..... Je moet praten, heel veel praten. Liefst op neutraal terrein, er even samen tussenuit. Als hij er niet tegen kan om erover te praten, tijdens een etentje, weekendje weg..........ik kan me zelfs voorstellen dat je bang bent om de stemming te bederven, maar het is wel noodzakelijk om te proberen een goed gesprek te hebben. Vervolgens kijken of er nog ergens een opening is. Uitzoeken wat hij nog voor jou voelt. Hoe belangrijk jij - en jullie kind - voor hem bent. Je niet schuldig voelen. Niet in je schulp kruipen, maar open en eerlijk en duidelijk jouw gevoelens en zeker jouw wensen van een relatie laten merken. En zijn wensen - af en toe een echt rustige nacht - voldoende tijd voor zijn hobby's - ook respecteren. Niet zeuren! Zeurderig praten werkt negatief. Als dat er redelijk positief uitziet, spreek dan af om regelmatig tijd voor jullie beiden te maken, avonden, weekenden, desnoods met een agenda, oppas voor je kind. Ergens tussen jouw behandelingen en zijn werk moet er tijd voor jullie samen te regelen zijn. En tot slot: Je zou echt een hobby voor jezelf moeten hebben. Onafhankelijk van hem, onafhankelijk van je ziekte. Lees een goed boek, ga handwerken, wat dan ook, verlies je in een passie, waardoor je je zelfstandiger kan voelen.

Ik denk dat ook jouw man zijn behoeftes heeft, maar die ver weg stopt. Ga met hem naar bed, ook al om 9 uur en zorg dat hij komt. Gebruik je mond en handen, maar laat hem in zijn luiheid. Je moet namelijk de cirkel doorbreken. Klaarkomen geeft een grote opluchting, want je sexualiteit verdringen is een eenvoudige manier om problemen te omzeilen. Laten hem jumpen. En geef ook jezelf een helpende hand, de eerste keer.

Zoek maar eerst uit of je man wel wil vrijen en of hij dat met jou wil doen. Als hij uitgeblust is, kan je verzinnen wat je wilt het zal niet helpen. Als niks uithaald heb ik wel een adresje voor je waar je kan beleven waar aan je denkt.

Jullie hebben een sparkeltje nodig. gooi eens een keertje met de borden (wel diegenen die je toch niet meer gebruikt). Wordt boos! Ik heb nog nooit een man ontmoet die daar tegen kan. Staat ie meteen weer op z'n 'qieuvive'.. Als jij een keertje goed uit je slof schiet begint hij op te letten: "dit moet ik oplossen", "dit wil ik niet"... En dan ga jij vertellen wat er moet gebeuren om het opgelost te krijgen.. "Ik heb meer intimiteit nodig, ik wil praten, ik wil warmte, ik wil sex....nu, op de bank"

Het enigste wat ik je kan aanraden is je hart luchten aan je man, vertel waar je mee zit, zeg niet hoe je het zou willen maar vraag of hij je kan helpen om jou weer gelukkig te maken. Ga vooral niet negatief zitten te doen en denken want dat brengt je alleen maar verder in de put. En is ook niet aantrekkelijk voor je man. Wees vrolijk en je krijgt vrolijkheid terug!!!

Nou, inderdaad, kruip onder het deken, kom dicht bij hem en fluister hem in zn oor wat je hier allemaal vertelt: dat je mist hem, en dat je hem trouw blijft, maar dat je eigen behoefte hebt om een vrouw te voelen en dat je stiekem over de andere mannen begint te dromen. Nou, als hij hiervan niet wakker wordt...

ik snap het niet, je begint met alleen op de bank wat nu'' en aan het einde vd rit ga je ons vragen hoe jij je weer vrouw kunt voelen?...begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind het heel rot voor je, maar als je dergelijk advies gaat vragen op een site aan onbekende mensen ben je in mijn ogen niet helemaal ok bezig..heb je geen vriendinnen? kennissen? etc. en kun je dit niet beter met je man bespreken? waarom wil hij vroeg naar bed? ligt het aan jou? ligt het aan hem? wat kun je voor hem doen om hem weer geintereseerd te krijgen etc.. suuk 6.....

ANTWOORD GEVEN OP BRANDENDE VRAGEN HIER OP DIT FORUM

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100