Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Waarom is autisme niet geneesbaar?

Ik ken veel mensen met autisme en die vinden het niet leuk. En ik vind het eigenlijk ook niet voor ze leuk en best stom enzo.. Dus hier de vraag waarom kunnen dokters autisme niet genezen of medicijnen maken?

Weet jij het antwoord?

/2500

Autisme is, eenvoudig gezegd, een fout in de "bedrading" van de hersenen. Op sommige plekken zijn verkeerde verbindingen gelegd. Op de ene plek liggen te veel verbindingen, op de andere plek juist te weinig. Het gaat dus niet om fouten in het functioneren van cellen. Dat zou veel eenvoudiger zijn: als de cellen te veel of te weinig van een bepaalde stof maken, kan een medicijn de balans van die stof helpen herstellen, of misschien zelfs die cellen ertoe aanzetten de juiste hoeveelheden van de betreffende stof te maken. Maar als de bedrading van de hersenen verkeerd is aangelegd, kun je dat niet zomaar even ongedaan maken. Voor sommige gevallen van autisme is met training (veel, heel veel training) wel verbetering te bereiken. Maar dat geldt niet voor alle soorten autisme (er bestaan vele heel verschillende soorten en gradaties). Het ligt er maar net aan of je kunt leren de gevolgen van het verkeerd bedraad zijn te compenseren - in sommige gevallen lukt dat, in andere gevallen niet. Maar met een medicijn lukt het sowieso niet. -- Bovenstaande is natuurlijk een enorm gesimplificeerde uitleg. Ik hoop dat ze je toch enig inzicht geeft in wat er aan de hand is.  

Simpel gezegd is Autisme een manier waarop je hersenen "bedraad " zijn Dus feitelijk is het geen ziekte maar een aangeboren "iets" niet zoals je van een pc niet zomaar de chips kan vervangen omdat ze er simpelweg opgelast zijn en de draad verbindingen totaal anders zouden moeten zitten gaat dat met hersenen ook niet.

autisme is aangeboren. Een beetje zoals sproetjes. Je kan er een zalfje opsmeren, maar de sproetjes zijn nog niet weg. Als men heel lang zoekt naar wat autisme nu precies is ,want dat weet men ook niet voor 100 % (het is nog niet zo heel lang geleden ontdekt), dan kan misschien ook een medicijn ontwikkelt worden dat "geneest". Tot nu toe zijn het enkel lapmiddeltjes om de gevolgen (zoals depressies) op te vangen of om bv lastige kinderen te kalmeren e.d. Tot zo lang moeten we het stellen met goede informatie die ook "niet-autisten" kunnen gebruiken om de auti's beter te begrijpen.

Ik heb ergens een keer gelezen (ik weet helaas niet meer waar) dat autisme voornamelijk problemen en moeilijkheden levert op het sociale vlak. Hiervoor zou een tekort aan een bepaald hormoon voor verantwoordelijk zijn. Er zijn daarop weer medicijnen op uitgebracht/uitgevonden, welke de meeste van deze sociale beperkingen teniet deden d.m.v het tekort aan deze hormonen weer aan te vullen. In dit opzicht is autisme (nog steeds) niet geneesbaar, maar aan de andere kant dus wel noemenswaardig om hier niet echt een grote last van te ondervinden.

Autisme is ook vervelend, voor de persoon zelf en ook voor de omgeving. Een pilletje om het te genezen is er niet, maar er zijn enorm veel mogelijkheden die je kunnen helpen om toch een fijn leven te hebben. Helaas richten nog te veel hulpverleners zich op de problemen, op de beperking en niet op de kracht, de mogelijkheden en de kwaliteiten. Die kunnen namelijk goed worden ingezet om beter om te kunnen gaan met de wat mindere kanten. Het is ook een bundel van dingen waar voeding er 1 van is. Gebruik de kwaliteiten en dan zullen veel mensen met autisme zich zekerder gaan voelen waardoor ze ook de moeilijke dingen beter aan kunnen. Dan is het vaak niet nodig om een heel strak schema aan te houden en ook op sociaal vlak zal er dan veel meer mogelijk zijn dan mensen beweren. Veel mensen met autisme worden onterecht hun levenlang in een hokje geplaatst en groeien dus niet, ze denken zelf ook dat het niet kan omdat het hun aangepraat is. Maar geloof me, het kan wel. Onze zoon is 18, syndroom van Asperger en we zijn niet mee gegaan in de beperkende maatregelen die ons werden opgelegd. Hij staat nu, tot verbazing van de hulpverleners van destijds, vol in het leven, zit op 'normaal' onderwijs, gaat uit, reist alleen met openbaar vervoer door het hele land en mensen die hem nu leren kennen geloven zelfs vaak niet dat hij dit heeft....

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100