Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Kan ik bipolair zijn, wat zijn precies de symptonen voor bipolair?

Ik was laatst bij mijn school psychioloog (Ben 17 jaar oud)
En we hadden een tijdje gepraat en ze zei dat ik misschien bipolair kon zijn?
Ik heb inderdaad van die momenten dat ik opeens heel blij of heel verdrietig kan zijn, maar ik denk zelf niet dat ik bipolair ben..
Ik zelf denk het eerder aan de hormonen ligt, ze wilde dat ik een keer naar het ziekenhuis zou moeten gaan daarvoor..
Maar dat doe ik toch liever niet?

Wat zijn precies de symptonen voor bipolair?

Alvast bedankt.

Weet jij het antwoord?

/2500

De persoon kan het ene moment heel erg uitgelaten zijn (manie), het andere moment heel erg neerslachting (depressie). Wisselende stemmingen worden afgewisseld met periodes waarin het relatief rustig is. De bipolaire stoornis is een ernstige, chronische ziekte die niet kan worden genezen. Wel kunnen sommige symptomen met medicatie verminderen of verdwijnen en kan een nieuwe episode worden voorkomen. De bipolaire stoornis wordt ook wel manisch-depressieve stoornis genoemd.

Veel psychiaters gebruiken eerst de zogenaamde zelftests. Zie bijlage. Als uit een zelftest blijkt dat je mogelijk een bipolaire stoornis hebt, raad ik je aan om naar een psychiater te gaan. Daar ga je dan echt testen of je bipolair bent. En als dat zo blijkt te zijn gaan ze eerst met medicatie werken. Dat helpt meestal heel goed. Pas in een latere fase gaan ze eventueel ook de psychologische kant op, gesprekken e.d. om jezelf een betere houding te geven en om beter om te gaan met deze ziekte. bedenk dat niemand naar de psychiater gaat maar dat het wel de grootste medische beroepgroep is.

Bronnen:
http://www.parnassia.nl/Psychiatrie/Testce...

Bij een bipolaire stoornis ben je het ene moment echt overdreven gelukkig en het andere moment enorm neerslachtig. Deze overgang kan ook plots komen. Dus als je niet in extreme mate hier aan lijdt, is het ook geen bipolaire stoornis.

Of je bipolair bent kunnen wij natuurlijk nooit bepalen; dit is werk voor een psychiater, oftewel specialistische geneeskunde. Wij hebben je nooit gezien of gesproken. De klachten, die je beschrijft zouden kunnen passen bij een bipolaire stoornis, maar het zouden ook volkomen normale stemmingsschommelingen kunnen zijn. Strikt genomen zou je bij een bipolaire stoornis de ene keer depressief en de andere keer juist manisch moeten zijn. Het gaat eigenlijk om schommelingen in de stemming, zoals iedereen die heeft, alleen dan vele malen heftiger en in zo'n mate dat ze negatieve gevolgen hebben (daarom worden ze dan ook als afwijkend geschouwd.) Deze depressieve en manische stemmingen kunnen ook afgewisseld worden met een normale stemming. De heftigheid van de schommelingen (zowel in depressieve als in manische richting) kan verschillen. In de praktijk is het zo, dat een psychiater vaak al de diagnose bipolaire stoornis stelt als er sprake is van meerdere manische episodes. De depressieve episodes zijn er dan eigenlijk altijd ook, die kunnen zo zwak zijn dat ze nauwelijks opvallen. Eigenlijk is dit niet helemaal juist volgens de DSM; hier verschilt de praktijk dus iets van de theorie. Er is sprake van een manische episode als: A. Een duidelijk herkenbare periode met een abnormale en voortdurend verhoogde, expansieve of prikkelbare stemming, gedurende ten minste een week (of elke duur indien opname in een ziekenhuis noodzakelijk is) B. Tijdens de stemmingsstoornis zijn drie (of meer) van de volgende symptomen (vier indien de stemming alleen geprikkeld is) voortdurend en in belangrijke mate aanwezig: 1. opgeblazen gevoel van eigenwaarde of grootheidsideeën. 2. afgenomen behoefte aan slaap 3. spraakzamer dan gebruikelijk of spreekdrang. 4.gedachtevlucht of de subjectieve beleving dat de gedachten jagen. 5. verhoogde afleidbaarheid (d.w.z. de aandacht wordt te gemakkelijk getrokken door onbelangrijke of niet terzake doende van buiten komende prikkels). 6. toeneming van doelgerichte activiteit (ofwel sociaal, op het werk of op school ofwel seksueel) of psychomotorische agitatie. 7. zich overmatig bezig houden met aangename aktiviteiten waarbij een grote kans op pijnlijke gevolgen bestaat (bv. ongeremde koopwoede, seksuele indiscreties, of zakelijk onverstandige investeringen). C. De symptomen voldoen niet aan de criteria voor een gemengde episode *** Vervolg bij de reacties ***

Bronnen:
DSM IV
Vele colleges/ leerboeken psychiatrie

Ik raad je aan als je eventueel kenmerkjes hebt die aan bipolair doen denken om geen extremen in je leven op te zoeken. iemand die een regelmatigleven leid binnen een waardig, gezellig, geborgen gezinsleven zal minder vlug in een manie/euforie terecht komen dan iemand die veel en laat uitgaat/drinkt/ drugs gebruikt/ vrienden heeft die je in verleiding brengen tot een ongeregeld leven, etc... Goed en relatief gezond eten, Voor 24in bed en voor 8 eruit, respect voor je familie en huisdieren en buren/ nuttige bezigheden waarvan je voldoening ondervind zullen je brein gunstig beïnvloeden en minder vlug bipolaire opstoten bezorgen. Indien je naar een psychiater gaat zorg er dan voor dat je binnen de eerste 3 gesprekken het gevoel hebt dat er een goede band is tussen jullie en er een vertrouwen heerst, anders ga je best naar een andere psych waar het beter mee klikt. Ikzelf ging eerst een jaar naar een psych waar ik vond dat we gewon gezellig praatte, maar waar het probleem niet aangepakt werd. Later ging ik nog 2 jaar naar een andere psychiater en dat was en openbaring voor me. Veel goeds toegewenst

Hoihoi, Het allerbelangrijkste antwoord op jouw vraag is geen lijstje van kenmerken, maar de simpele vraag: heb je er last van of hebben mensen om jou heen er last van? Op zo'n manier dat je niet meer kan functioneren zoals je wil, bijvoorbeeld: schoolresultaten gaan achteruit, je hebt geen zin meer om met je vrienden te zijn, je praat niet meer met je ouders, etc. Zo nee, dan kun je eigenlijk niet spreken van een psychiatrische stoornis. Ten tweede is iedereen wel eens 'gewoonweg blij' of 'gewoonweg verdrietig'. Dat duidt gelukkig niet direct op een psychiatrische stoornis. Heel goed dat je zelf meedenkt en met andere verklaringen komt voor je gevoelens. Op afstand is het echter lastig om duidelijke antwoorden te geven op je vraag. Als je nu vragen blijft houden, lijkt het mij goed om deze met je psycholoog te bespreken. Heb je dat bijvoorbeeld al gedaan? Eigenlijk is hij/zij de aangewezen persoon om je twijfels mee te bespreken. Eventueel kun je ook een andere psycholoog opzoeken met je vragen als je dit lastig vindt. Eigenlijk is je vraag ook beter te stellen aan een professional dan hier. Ik denk trouwens dat jouw psycholoog best met begrip zal reageren op je vragen en dan de tijd neemt om nog eens duidelijk uit te leggen waar zijn/haar vermoedens vandaan komen. Ik kan me goed voorstellen dat hij/zij je vooral doorverwijst omdat hij/zij zeker wil weten dat er niets aan de hand is en zelf vindt dat hij/zij niet over de juiste kennis beschikt om dat goed te kunnen bepalen. Als laatste is het belangrijk om op te merken dat jij nergens heen hoeft als je dat niet wilt.. Dus als je liever niet gaat, dan ga je niet!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100