Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Hoe maak je iemand duidelijk dat je niks aan je gedrag kunt doen omdat je depressief bent ?

Ik ben al langere tijd depressief,slaap amper,heb nergens geen zin in,slechte eetlust,stemmingswisselingen.
Dat laatste is iets wat andere mensen uiteraard opvalt,met name mijn moeder,ik probeer vrolijk te zijn maar dat lukt niet,ook zij heeft stemmingswisselingen....als ik met haar boodschappen ga doen en het lukt me echt niet om vrolijk te zijn dan ben ik maar gewoon stil.

Zij WEET dat ik depressief ben en dat ik daardoor stemmingswisselingen heb of juist stil ben.
Elke keer wrijft ze het er toch weer in dat ik een pesthumeur heb en loop te snauwen en als ik stil ben dan gaat ze vragen wat eraan scheelt.....ik word hier zo moe van en dan zeg ik "je weet wat ik mankeer en dat het daardoor komt" en dan word zij chagarijnig.....

Wat moet ik hiermee ?
Hoe krijg ik begrip en hoe zorg ik ervoor dat ze er niet meer om vraagt en het al zeker niet inwrijft ?

Met vrienden heb ik geen problemen omdat die niet elke keer vragen wat er scheelt dus ben ik ook minder snel chagarijnig.
Ik weet ook dat je je altijd als eerste af reageert op de mensen die dichtbij staan maar mijn moeder "zeurt" aan mn hoofd,ipv dat ze eens vraagt hoe het vandaag gaat....

Weet jij het antwoord?

/2500

Misschien is het voor je moeder te confronterend omdat ze zelf last heeft van stemmingswisselingen. Ergens wel te begrijpen, zo ben ik zelf ook moeder en heb ik zelf last van depressies gehad in het verleden (en nu nog steeds last van stemmingswisselingen) Mijn kinderen zijn nog jong (de oudste is 10), maar ik betrap mezelf erop dat ik mijn eigen emoties op hen projecteer. Wanneer ik me rot voel, wil ik dat ZIJ zich in ieder geval goed voelen! Ik betrap mezelf erop dat als mijn kinderen een keer stil zijn of zich vervelen, ik meteen vraag of alles wel goed is. Ik maak dus van een mug een olifant. Dit ligt allemaal aan mezelf en probeer nu dan ook mijn gedrag in dit opzicht te veranderen. Ik hoop dat je met dit stukje begrip wat kunt, een moeder wil altijd dat haar kinderen blij zijn en zeker wanneer moeder zelf niet lekker in haar vel zit, werkt dit confronterend en kan dit ook schuldgevoelens opwekken. Erg irritant natuurlijk voor jou als haar kind zijnde, maar wellicht kun je vanuit bovenstaande info een gesprek met haar openen. De gevoelens van mijn kinderen zijn van HENZELF, net zoals jouw gevoelens van JOU zijn :) Begrip voor je moeder dus, want ik zit zo'n beetje in haar schuitje. Maar ik probeer zelfreflecterend te zijn. Misschien heeft jouw moeder deze zelfreflectie (nog) niet maar kan ze dit krijgen wanneer dmv een goed gesprek haar ogen worden geopend. Toegevoegd na 4 minuten: PS ik heb overigens ditzelfde meegemaakt met mijn moeder toen ik depressief was. De oplossing was zelfreflectie vanuit haar kant. Precies dus wat ik hierboven beschrijf.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100