Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Kun je terugvallen in een bepaalde leeftijd door ervaringen in je kindertijd?

Michael Jackson had het in interviews vaak over zijn 'neverland'' dat is het land van Peter Pan, een land waar de kinderen nooit volwassen kunnen worden. Het gedrag dat je bij voorkeur bij kinderen wilt zijn, spelen en de volwassene wereld minder waardeert. Heeft dat een naam en is het zo dat dit komt omdat je het zelf als kind moeilijk hebt gehad? Michael Jackson is maar een voorbeeld ik bedoel ook niet het gedrag dat specifiek op kinderen is gericht maar het kinderlijke gedrag in die persoon zelf. Soms doorlopend en soms bij mensen die zich verder volwassen gedragen bij keren. De vraag is wetenschappelijk bedoeld maar ook ervaringen van mensen zelf vind ik belangrijk.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ja, ik heb dat. Ik had het moeilijk als kind, thuis was alles streng (zwaar gereformeerd, vaak slaag) en op school gepest. maar ik gedraag me keurig! Kan verheerlijkt naar tv programma's kijken met mijn kinderen, de glijbaan afroetsjen en de ballenbak induiken en daar reuze van genieten. en veel volwassenen vind ik stom. aan de andere kant ben ik ook heel serieus en maak ik volwassen keuzes dus het belemmert mijn leven niet. Dat is inderdaad het Peter Pan Syndroom maar als iemand dat heeft geniet ervan, ik vind het fijn om met echt kind-plezier lego te bouwen of een kinderspelletje te doen op de pc. ik mocht als kind geen tv kijken of radio luisteren, altijd in rok en mijn haar niet afknippen, geen bikini aan, geen bioscoopbezoek, later niet uitgaan enz. veel mensen hebben daar geen problemen mee en nemen die leefstijl over (wat ik niet helemaal begrijp). Dus ja, als je het kind onderdrukt, dan komt het later bovendrijven zeg maar. Misschien is het bij mij over een paar jaar weer over maar ik hoop het niet. Omdat ik zelf kleine kinderen heb valt het gewoon niet op. Totdat ik weer eens onder de 16 geschat wordt als ik met een fles wijn in de supermarkt sta... en dat vind ik ook leuk. als het echt een afwijking/syndroom is vindt ik het in ieder geval niet zo'n erge...

jazeker. het is zelfs zo dat heel veel mensen dat doen. Je moet je voorstellen dat je je ergens niet op je gemak voelt. En dat dat dus heel erg aan je gaat knagen, dat je er zelfs een beetje gek van wordt.. Dan ga je instinctief naar een veilige haven ( een gedachte, een plek, of zelfs een fantasie) wat voor jou veiligheid geeft. Uiteraard heb je weer hele extremen. MJ had dat met Neverland. En omdat hij als volwassen man zich ook volwassen ; moet' gedragen kwam dat als ziekelijk over... De beschuldigingen dat hij seks met die kinderen had is ook nooit bewezen...

Er is een theorie die zegt dat het verschil tussen mens en dier er in zit, dat de mens eigenlijk levenslang kind blijft. Voor ons blijft het voor altijd mogelijk te leren en ons te verwonderen over het onbekende, terwijl dat voor dieren na de kindertijd ophoudt. Er is dus bij de mensheid geen duidelijke scheiding tussen de kindertijd en de volwassenheid. Wij blijven 'de spelende mens' (Homo Ludens). In dat opzicht is het dus helemaal niet raar dat volwassenen zich identificeren met de kinderwereld, op het strand nog graag kuilen graven, spelletjes doen, sporten, zich nog steeds graag verkleden als iets dat ze niet zijn, muziek maken, ongeneeslijk aan 'the sense of wonder' en 'suspension of disbelief' lijden en 'kunst' maken. En in dat opzicht heeft het 'eeuwige kindzijn' helemaal niets te maken met een moeilijke jeugd. Het hoort bij de mensheid. Toegevoegd na 1 minuut: Veel volwassenen zien ergens diep in zichzelf ook nog steeds een kind en verbazen zich elke dag als ze in de spiegel dat ouder wordende hoofd zien.

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Homo_Ludens

Ja, dat heet het Peter Pan-syndroom een syndroom waar MJ waarschijnlijk ook aan leed

Hallo, Ik heb even gegoogled voor een psychologische benaming ervoor. Als we kijken naar een indicatie op de psychologische afwijking van het normaal verwachte gedrag van een volwassen persoon en dus weer kind wil zijn of er sterk naar verlangt en in sommige gevallen er zelfs naar leeft. Dan heet dit verschijnsel volgens de psychologie infantilisme. Dit psychologisch aspect kan velen vormen aannemen en dus niet over 1 lijn te trekken. Maar ieder persoon die dit gedrag heeft, wil allemaal weer kind zijn, er naar leven, en zo gedragen wanneer de tijd daarvoor gepast is, maar buiten die momenten zal de persoon zich gewoon volwassen gedragen. Gr Gaelwyn

Je vraagt naar persoonlijke ervaringen.. Dan zeg ik ja, in verschillende omgevingen, of in contact met mensen kom ik verschillende stukken van mijzelf tegen. In sommige stukken voel ik mij absoluut volwassener. Op momenten dat ik sterk geraakt wordt, dan kan ik in een ander stukje terechtkomen wat soms letterlijk aanvoelt als een kind. De volwassene is altijd aanwezig en daarmee kan ik bewust sturen, maar ik ken het dat zelfs mijn lichaam anders aan kan voelen en reageren door het contact met zo'n kindstuk! Michael Jackson heb ik altijd het voordeel van de twijfel gegeven. De mensen die zich dit niet voor kunnen stellen, maken in mijn beleving een te snelle opsomming van 1+1=2

Wel, ik weet niet of het "kinderlijk gedrag" is, maar als kind werd ik ver gehouden van alles wat meisjesachtig was. Mijn zus mocht een "meisje" zijn maar ik werd behandeld als "de stoere". Dus mijn haar moest kort terwijl mn zus haar haar mocht lang laten met de leukste speldjes. Af en toe kreeg ik een kleedje, dan was ik in de wolken. Maar die "jongenskop" waar ik altijd mee rond moest lopen voelde echt afschuwelijk. Verder was er thuis ook weinig ruimte om te spelen, mn moeder beschouwde dit als luiheid dus had altijd wel een klusje voor me. Maar nu leef ik graag in een sprookjeswereld. Ik ben net als Krol verzot op kinderspelen, heb me enorm geamuseerd destijds met mn dochter en kan nu nog echt vanuit mijn hart met kinderen spelen. Ik ben echt gek op het hele "prinses" gedoe, wat je ook merkt aan mijn inrichting : veel roze en tierlantijntjes, poppen, een juwelenkistje met een danseresje enz. Dat gaat wellicht nooit over. Verder kan ik zeer goed verhalen vertellen, en dat komt dat wel door mijn moeder. Zij was verzot op verhalen en als er één leuke herinnering is uit mijn kindertijd zijn het de momenten waarop mn moeder helder was en verhaaltjes vertelde. In feite creëerde ze ook sprookjes als was dit minder uitgesproken. Ze kon bv. erg flippen als kerst niet verliep zoals zij zich voorstelde (bijna als een kind) dus als we niet naar kerstliedjes (kinderliedjes) wilden luisteren maar gewoon wat wilden babbelen. Maar aan de andere kant sta ik ook stevig op mijn poten hoor. Dus in feite geniet ik er gewoon van dat een stuk van mij nog een klein meisje is. En gelukkig ken ik ook wel wat mensen die hun innerlijke kind niet zijn kwijtgeraakt. Het enige nadeel is dat ik in sommige omstandigheden me ook echt terug "het kleine meisje" voel alhoewel ik al 50+ ben. Dat voel ik me echt een kind dat tegenover volwassenen staat. Ik moet daar echt op letten, dat ik niet zo een babypop gezicht ga opzetten maar de volwassen vrouw in me aanspreek.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100