Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Kun je van Paranoide persoonlijkheidsstoornis ooit genezen en is het een aangeboren stoornis of kan je het in je latere leeftijd ook krijgen?

Ik weet dat die mensen therapie krijgen en medicijnen maar kan je ooit helemaal genezen verklaard worden?
Ik google wel eens en wordt doodgegooid met symptomen en wat voor therapieen maar zie nergens wat antwoord kan geven op deze vraag. Is er iemand mee bekend hier of iemand die het zelf ook heeft (gehad)?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je kunt het later krijgen, en of het te genezen is, hangt van je definitie van genezen af en van de vorm van de stoornis. Als iemand niet te heftige verschijnselen heeft en leert daarmee om te gaan, wordt het leven een stuk makkelijker. Dat is misschien medisch gezien geen 'genezing', maar 'ermee leren leven'. Garanties zijn er nooit natuurlijk, maar iemand met zo'n stoornis zou kunnen overwegen uit te zoeken of er een therapie/gedragstraining is die hem/haar aanspreekt en dat uit kunnen proberen.

Persoonlijkheidsstoornissen vormen een aparte categorie in de DSM en dus in de diagnostiek, maar er is altijd discussie over wat nu precies het verschil is tussen een as-II (persoonlijkheids-) stoornis, en een as-I stoornis (klinisch syndroom). Er zullen specialisten zijn die zeggen dat een persoonlijkheidsstoornis per definitie niet te genezen is, maar ik weet uit ervaring dat mensen die op een bepaald moment voldoen aan de diagnostische criteria voor een persoonlijkheidsstoornis, soms na een goede behandeling daar niet meer aan voldoen. Of er dan echt sprake is van genezing, weet ik niet. Maar in elk geval zijn in die gevallen de symptomen wel veel meer naar de achtergrond gegaan, en zijn de beperkingen die mensen ervaren, veel milder geworden. Persoonlijkheidsstoornissen hebben per definitie een chronisch beloop, dat wel. Wanneer iemand bepaalde trekken of symptomen van een persoonlijkheidsstoornis een paar maanden vertoont, dan wordt er niet gesproken van een persoonlijkheidsstoornis. Ook spreken we niet van een persoonlijkheidsstoornis wanneer een bepaald patroon pas op latere leeftijd ontstaat, want één van de voorwaarden voor het stellen van een dergelijke diagnose, is dat de symptomen te herleiden moeten zijn tot vóór het 18e jaar. Nu kan iemand wél op latere leeftijd enorm wantrouwig worden, en kan er ook een grote verandering optreden in iemands persoonlijkheid, bijvoorbeeld door traumatische gebeurtenissen of door fysiologische oorzaken. In dat geval moet echter verder worden uitgezocht wat die verandering teweeg heeft gebracht, en zal niet worden gesproken van een persoonlijkheidsstoornis.

Bij mij is het ook gediagnosticeerd maar omdat ik pas heel laat in therapie ging omdat ik niet wist dat ik het had,ik vond mezelf alleen moeilijk in de omgang is het zodanig met mij als persoon vergroeid dat behandeling dit nog maar zeer moeizaam zou kunnen veranderen. Ik voldeed overigens aan de criteria in de DSMIV voor de paranoide persoonlijkheidsstoornis,maar er was ook twijfel of het een ander soortig type zou kunnen zijn. Ikzelf kwam pas in de problemen toen in de werksituatie tegen allerlei barrieres aanliep en moeite had met autoriteit en in de omgang met collega's omdat ik hen van complotten verdachtte.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100