Psyche

Hoorde net van een 5 jarig meisje dat heel erg bang is voor een hamster. Waarom?
Bang voor een olifant of paard oké dat kan, dat zijn grote dieren, dus wel verklaarbaar. Waarom zou een klein meisje zo bang zijn en een ander klein meisje niet. Hoe komt dat? Waar ligt dat aan?

Toegevoegd na 5 dagen:
Hartelijk dank voor alle antwoorden en reacties!
Veel mogelijkheden, alles speelt een rol, waaronder natuurlijk ook het karakter.
Laten we de opvoeding en uiteraard eventuele bevestiging van angst niet vergeten.

Opvoeding: kende een jongetje dat een vreselijke hekel had aan vieze handjes...
Bleek te komen door zijn moeder die op visite, na het eten van een stuk taart, altijd met een vies gezicht naar haar vingers keek, als die per ongeluk langs de slagroom waren gegaan. Het jongetje vond daarna alles vies, moest schone handjes hebben... met zand spelen? nee hoor, wil geen bah handjes... :-))

Mijn mama, moeder van 2 en 48j. oud, praat tegen haarzelf. Dit doet ze onbewust heel soms als we ons in dezelfde kamer bevinden. Maar vooral als ze denkt dat er niemand in de buurt is of niemand haar kan horen. Soms hoor ik haar zelfs doen alsof ze gesprekken heeft met iemand anders.
Mijn mama heeft het zwaar te verduren gehad toen mijn papa kanker kreeg en ze is ook iemand die zich veel (teveel) van familie bullshit aantrekt. Zoals de drama rond erfenis of jaloezie onder haar broers en zussen.
Ze heeft ook onlangs een lichte hartaanval gehad en kampt met hoge bloeddruk problemen.

Soms doe ik alsof ik het niet door heb en zeg ik dan: 'sorry, wat?' alsof ze tegen mij aan het praten was, terwijl ik weet dat ze tegen zichzelf bezig is..
Dan ontkent ze iets gezegd te hebben. Maar echt confronteren.. durf ik niet zo goed.

Ik denk dat mijn mama een zware depressie heeft, dat hoop ik tenminste, liever dat dan schizofrenie denk ik dan...

Ze had antidepressiva gekregen omdat ze zich teveel bekommerde om familie issues en zich daar aan opjaagde.. maar die gebruikt ze niet meer omdat ze dikker wordt.

Wie kan ik hiermee benaderen? Onze huisarts? Een psycholoog bellen? Ik heb al verschillende keren gezegd dat we eens naar een psycholoog moeten en dat dat onze relatie ook zou helpen. Dat ze haar verhaal kwijt kan bij een psycholoog en haar risico op hartkwalen naar beneden kan halen etc.. maar ze wil maar niet :(

Ik maak me serieus zorgen...

Bijvoorbeeld als er iemand is overleden of gaat overlijden. Dan huilt bijvoorbeeld mijn zusje en dan begin ik ook gelijk, terwijl ik niet zou huilen als zij ook niet zou huilen.

Hoi iedereen,

Ben dit weekend naar een festival gegaan en heb er mdma gebruikt.
Dit doe ik normaal nooit, maar mijn vrienden en ik dachten dat dit geen kwaad kon om eens te proberen.

Nu, ik ga dit nooit meer doen, maar ik ervaar extreem lastige gevolgen.

Ik heb de laatste dosis zaterdag nacht gebruikt en ervaar nu (dinsdag) nog steeds gevolgen:

- zeer duizelig
- zeer moe
- lichtflitsen snachts
- nachtmerries
- knetsend geluid in m'n hoofd
- depressie

Ik weet dat het belachelijk is dat ik hier hulp om vraag want het is duidelijk m'n eigen schuld, maar moet ik hier mee naar de dokter?

Ik durf dit niet goed vertellen..

Bedankt

Het is iets wat ik liever niet meldt. Bij afwezigheid lever in een briefje in met als rede 'medisch'.