Psyche

Op ted.com (zie link) zag ik het filmpje van Amy Cuddy over power poses en hoe dat ons gedrag beinvloedt. Daarbij gaf zij aan dat cortisol als hormoon ons stressniveau beinvloedt en ervoor zorgt dat we ons minder durven uit te spreken/op te vallen. Daarom is mijn vraag in hoeverre neusspray gebasseerd op cortisol (budesonide, flixonase en etc.) invloed hebben op ons gedrag. Word je daardoor gestrester en ga je daardoor (onbewust) anders gedragen?

Ik kamp met het probleem dat ik vrijwel niemand kan vertrouwen (op mijn vrouw, ouders en zoon na). Ik zie overal kwade bedoelingen achter en ben altijd achterdochtig.

Vroeger was ik niet zo. Dit werd wellicht veroorzaakt door 2 traumatische ontslagen doordat ik meer met mijn werk bezig was en niet met het spelen van politieke spelletjes.

Ik wil van de wantrouwigheid af, ik besef dat ik daardoor veel mis. Hoe kan ik dat het beste doen?

Ik vergeet echt heel erg veel. Als ik ik bv een kamer inloop weet ik niet meer waarom en soms vergeet ik zelfs wat ik bv gisteren aan had of heb gegeten. Is er iets wat ik hier tegen kan doen want ik vergeet de laatste tijd zo veel dat het alles wat moeilijker maakt.

Ik heb net mijn relatie verbroken, en heb letterlijk hartzeer.
Ik heb dit al eerder gehad bij verdrietige gelegenheden.
Is dit een bekend verschijnsel, en zo ja, hoe kan dit?
Is dit de oorsprong van de term "hartzeer"?

Soms ga ik door fases waarvan ik me afvraag of we dit een "paniekaanval" moeten noemen.

Ik begin dan alles te analyseren en dat veroorzaakt een kettingreactie van angstige gedachten.

Bijvoorbeeld, ik rij op de snelweg, het is druk. Dan denk ik: Stel dat die wagen die ik voorbijsteek, ook plots naar links gaat. Dan krijg ik een ongeval. Dan is de wagen kapot en beland ik in het ziekenhuis. Dan moet ik lang revalideren en kan ik niet gaan werken. Dan heb ik geen geld om een nieuwe wagen te kopen. Dan raak ik niet meer op mijn werk. Dan verlies ik mijn werk. Dan krijg ik geen uitkering omdat het mijn eigen schuld is dat ik mijn baan kwijt ben. Dan kan ik mijn gezin niet meer onderhouden. Dan kan mijn zoon niet studeren. Dan zal hij later aan een minimumloon in een fabriek moeten werken. Dan haalt hij niet alles uit het leven wat hij er uit verdient te kunnen halen.

Dan verstijf ik, lijkt het alsof ik zweef en het klamme zweet breekt me uit terwijl ik naar de wagen naast me gluur.

Is dit een paniekaanval? Hoe kan ik hier van af raken want het verontrust me toch wel. Ik heb geen enkele reden om bijvoorbeeld voor mijn baan te vrezen, ik werk in een niche markt in de IT sector en kan zo morgen weer een goedbetaalde baan vinden, maar toch krijg ik die paniekaanvallen, en altijd is het eindpunt de toekomst van mijn zoontje.