Psyche

Mijn vriend (26) heeft sinds een aantal jaar de diagnose chronische depressie. Dit zou komen door een stofje wat vanaf zijn geboorte al niet aangemaakt wordt en alleen antidepressiva zou maar helpen.(???) Van elke antidepressiva die voorgeschreven wordt krijgt hij naast de relatief 'normale' bijwerkingen ook de meest vreemde bijwerkingen afhankelijk van het soort antidepressiva (hallucinaties, extreem achterdochtig, agressief, waanbeelden) waardoor weer een ander voorgeschreven wordt. De dosering maakt hierbij geen enkel verschil. Aan het hele verhaal heb ik zo mijn vraagtekens. Weet iemand hoe dit allemaal zit??

Ik ben een meisje van 16 met Boulimia en ik moet echt help hebben alleen m'n ouders mogen het niet weten omdat het de thuissituatie verpest en er zijn ook geen volwassenen aan wie ik het kan vertellen, kan ik ergens hulp krijgen zonder dat m'n ouders er achter komen? Ik heb echt hulp nodig

Hallo,
Mijn verhaal is een lang verhaal, maar zal proberen kort te zijn.
Drie jaar terug ben ik gesteriliseerd. Een half jaar geleden leerde ik een man kennen waarmee ik onveilig vree. Er waren wat strubbelingen tussen ons en het contact werd verbroken. Omdat mijn cyclus al tijden overhoop lag, had ik een afspraak bij de Gyn voor het plaatsen van de Mirena spiraaltje. Tijdens de inwendige echo werd duidelijk dat ik zwanger bleek te zijn, maar dat het een missed abortion was. Het vruchtje leefde niet, mar mijn lichaam hield het nog vast. Grote schrik, want ik was gesteriliseerd. Ik ging weer naar huis in de hoop dat de miskraam snel opgang zou komen. Helaas was dat niet het geval. Ik bracht de man van wie ik zwanger was op de hoogte, maar hij geloofde me niet. Hij dacht dat ik alles verzon voor zijn aandacht. Twee weken later kreeg ik een enorme bloeding en moest met spoed naar het ZH, waar ik accuut ben gecuretteerd, zonder verdoving. Hel! de pijn, de angst, de grote hoeveelheid bloed die in verloor. En dat allemaal in mijn eentje. Ik kon en kan het thuis niemand vertellen. Helemaal kapot ging ik toen de vader me bleef negeren en niet geloven. Uiteindelijk 1 gesprek met hem gehad, waarin hij zij me te geloven. Meer niet. Ik dacht dat ik verder kon, maar het lukt me niet. Ik blijf maar huilen en de vader blijft negeren ondanks dat ik hem om hulp heb gevraagd. Ik heb paar gesprekken gehad met maatsch, werk. Maar hoe kom ik hier overheen? Waarom duurt het zo lang?