Psyche

Sinds anderhalfjaar ongeveer dagdroom ik heel de door. Als ik op straat loop, als ik thuis ben. Ik maak constant situaties in mijn hoofd die niet echt zijn. Ik fantaseer bijvoorbeeld dat ik een vriendin heb(een relatie) of dat ik beroemd ben en veel vrienden heb. Ik doe dit de hele dag door en ik kan er niet mee stoppen. Als ik me slecht voel ga ik naar mijn kamer en ga ik helemaal op in die fantasie(stel ik heb ruzie gehad, dan doe ik in mijn kamer alsof ik een interview geef voor een tv programma zodat ik even niet meer aan die ruzie denk)

Toegevoegd na 43 seconden:
Mijn vraag is: bestaat er een psychische stoornis die hierop lijkt/deze symptomen heeft.

Beleving van wereld om hem heen is duidelijk verstoord. Achtervolgingswaanzin. Durft eigen woning niet meer in. Kan geen contact opnemen met familie, want onbekend. Huisarts ook onbekend. Geval melden bij willekeurige huisarts in regio? Geen idee wat te doen, maar er moet wel iets gebeuren.

Toegevoegd na 33 minuten:
Ben bang dat het inschakelen van de politie het alleen maar erger maakt. Dan word het sowieso een nacht opsluiting en in zijn staat lijkt me dat geen goed idee. Contact opnemen met GGZ lijkt me dan beter, maar dat kan toch alleen met een doorverwijzing van een huisarts?

Altijd wanneer ik ergens ben of wanneer ik vakantie heb, denk ik: 'vorig jaar was het veel leuker en toen was ik veel gelukkiger' terwijl dat misschien helemaal niet zo is. Doordat ik het elk jaar wéér denk, geniet ik nooit ergens van. Hoe kom ik hier vanaf? Ik weet nu al dat wanneer de zomer voorbij is, ik volgend jaar weer denk: 'vorig jaar was het leuker/beter'. Hoe komt dit?

Hallo iedereen,
Ik heb het probleem dat ik me niet kan inleven als mijn ouders bezorgd o.i.d. zijn. Hoe kan ik dat (beter) leren? Met andere woorden: hoe voelt het om vader of moeder te zijn?

Ik was laatst bij mijn school psychioloog (Ben 17 jaar oud)
En we hadden een tijdje gepraat en ze zei dat ik misschien bipolair kon zijn?
Ik heb inderdaad van die momenten dat ik opeens heel blij of heel verdrietig kan zijn, maar ik denk zelf niet dat ik bipolair ben..
Ik zelf denk het eerder aan de hormonen ligt, ze wilde dat ik een keer naar het ziekenhuis zou moeten gaan daarvoor..
Maar dat doe ik toch liever niet?

Wat zijn precies de symptonen voor bipolair?

Alvast bedankt.