Psyche

Ik was laatst bij mijn school psychioloog (Ben 17 jaar oud)
En we hadden een tijdje gepraat en ze zei dat ik misschien bipolair kon zijn?
Ik heb inderdaad van die momenten dat ik opeens heel blij of heel verdrietig kan zijn, maar ik denk zelf niet dat ik bipolair ben..
Ik zelf denk het eerder aan de hormonen ligt, ze wilde dat ik een keer naar het ziekenhuis zou moeten gaan daarvoor..
Maar dat doe ik toch liever niet?

Wat zijn precies de symptonen voor bipolair?

Alvast bedankt.

Ik voel boosheid in mijn handelingen, ik zie verdriet door mijn ogen : maar vanwaar die gevoelens die niet van mezelf zijn omdat er geen reden voor is?

Ik merk dat ik dingen snel "persoonlijk" opneem. Bv. zei mijn vriend deze middag dat ik niet hoefde bij hem te blijven zitten als hij at (ik had geen honger) en dan denk ik meteen "zie je wel, hij wil niet dat ik hier zit".
Als een vriendin met me afspreekt en zegt "ik heb nadien ook met .... afgesproken" denk ik "zie je wel, ik ben vast niet interessant genoeg voor haar om een hele avond met me door te brengen".Zegt iemand een afspraak af, idem dito.
Het rare is dat ik best wel inzicht heb in het fenomeen, maar dat het me toch telkens weer gebeurt. Maar ik zie dit ook bij andere mensen gebeuren. Hoe voorzichtig ik dingen ook aanbreng, ik zie dat vele mensen zich toch "beledigd" voelen en zich gaan verdedigen. Of iets zeggen als "ja, dat ben ik nu eenmaal". Bv. vroeg ik aan iemand van mijn theatergroep om toch één keer te repeteren voordat we optreden op een straattheaterfestival (we hadden net een andere productie gedaan, dus ons "gewone" straattheater moest eens opgefrist worden) en ik kreeg als antwoord "Zeg, jij denkt precies dat ik er helemaal niet om geef, wat is dat nu voor een lullige vraag, "kunnen we één keer repeteren", net alsof ik de boel maar laat schieten (enz)". Nadien heeft ze zich wel spontaan verontschuldigd.
Door wat ontstaat dat, dat mensen dingen snel "persoonlijk" opnemen? Ik bedoel niet zozeer jeugdtrauma's enz, maar mechanismes in het hier en nu. En wat kan ik er aan doen dat ik op zijn minst zelf minder dingen persoonlijk opneem?

Ik heb het over een site, waar ik als tiener, kan praten met leeftijdsgenoten terwijl ik die mensen niet ken. Mensen die allemaal een beetje de zelfde problemen hebben.
Ik heb het over problemen als zelfmoordneigingen etc.