Psyche

De reden dat ik het niet durf: schaamte, onzekerheid, bang dat ik me aanstel.

Als bijwerking van mijn medicatie (die na doktersoverleg niet afgebouwd of veranderd kan worden) droom ik overmatig. En niet enkel dromen maar ook nachtmerries. Zodanig dat het mijn dagelijks leven beïnvloed. Het gevoel uit mijn dromen kunnen mijn hele dag beïnvloeden omdat ze zo heftig zijn. Maar het veroorzaakt ook vervelende problemen. Zo weet ik soms niet meer zeker of ik iets gedroomd heb of dat het werkelijk gebeurd is. Vandaag zat ik op de bank en bedacht ik dat ik mijn moeder aan de telefoon had vanochtend en haar had afgekapt. Ik voelde mij hier naar over en begreep ook even niet waarom. Ik belde mijn moeder en het bleek dat ik haar helemaal niet aan de telefoon heb gehad! Ik vind dit gewoonweg eng! Wat kan ik hier in hemelsnaam aan doen? De huisarts geeft geen oplossing.

Beide kunnen manipuleren om hun "zin" te krijgen. beiden denken uit de ik persoon.

Wat doet het met je? zijn de kinderen dan later ook psychisch -gestoord?
of kun je daar over heen groeien?
denk bv. aan een vader met autisme of een moeder die borderline heeft, of een ouder die anorexia heeft? of een narcistische ouder. Wat voor een invloed heeft dit alles op jou, als mens?

krijg je dan bv ook een eet- stoornis? of word je dan 'alleen maar' onzeker?
of krijg je allemaal angsten? of maakt het voor een kind eigenlijk niet zoveel uit?

krijg je er op jonge leeftijd al last van dan? of pas als je een jaar of 30- 40 bent?

word je wantrouwig naar de buitenwereld? of juist heel naief? welke invloed kan dit op een kind hebben?