Psyche

Wij wonen een half jaar in een huis dat half af is. Er liggen nog steeds klus-spullen in mijn huiskamer (van een klusvriend van mij vriend) en nog een hoop dingen te doen. Ik heb al vaak bij mij vriend aangegeven dat ik wil dat er weer eens wat gedaan wordt in huis. Ik heb zelf al veel gedaan, maar de klussen die nog moeten, kan ik niet.
Mijn vriend vindt het geen probleem, "er is toch goed in te leven...".
Ja, we leven, maar woongenot heb ik niet.
Als ik erover begin zegt hij dat hij er geen tijd voor heeft. Oké, hij werkt 6 dagen per week. Hij wil pas klussen als hij vakantie heeft, want dan schiet het in zijn ogen pas op. En volgens hem is er geen verschil in: de komende 7 weken 1 klus per week, of over 7 weken 1 week vrij nemen en dan 7 klussen doen...

Hoe kan ik nou tot hem doordringen??!!! De spullen die hij nodig heeft zijn er, hij hoeft alleen zijn klusvriend even te vragen. Maar hij verdomt het gewoon om een boormachine vast te houden... :-(

Heb alles al geprobeerd in mijn ogen; boos worden, rustig blijven, huilen, zelfs gedreigd met 'help mijn man is klusser...'

Jung zei het al : je vormt vanuit je opvoeding een beeld en dat bepaalt in je latere leven welk soort mensen je aantrekt. natuurlijk kan het ook projectie zijn (dus dat je DENKT dat de ander zoals je moeder/vader/opvoeder... is). Maar vaak is het effectief : bv. kinderen van alcoholici trekken vaak partner met die ziekte aan.
Mij valt het op dat ik in mijn omgeving idd een aantal mensen heb die sterk trekken op één van mijn ouders. Ook mijn (ex)partners hebben kenmerken van één van mijn ouders. Niet een klein beetje, maar heel uitgesproken. Mijn huidige vriend lijkt bv. fysiek én psychisch heel erg op mijn vader, mijn exman lijkt dan weer sterk op mijn moeder.
Hoe doorbreekt men dit? In de beginfase is het immers vaak niet zo duidelijk (volgens mij) dat je weer in hetzelfde straatje bent beland. Of provoceer je door je gedrag misschien dat mensen handelen zoals je moeder/vader/opvoeder en moet je dus je eigen gedrag veranderen?
Ik denk bv. aan iemand uit mijn kennissenkring die thuis zwaar mishandeld werd door een vader met een alcoholprobleem. zij trekt ofwel geweldadige mannen aan ofwel mannen met een verslavingsprobleem (of mannen die werken in de zorg voor verslaafden...). Maar natuurlijk zeggen die mannen niet vanaf het eerste moment "ik ga je slaan" of "ik zuip nogal veel". In de eerste fase zijn ze heel lief en meegaand en dan plots...

Ik kan me met veel eten beheersen en ben ook slank, maar als ik begin aan een zakje drop of paaseitjes dan kan ik me niet meer beheersen en blijf ik eten net zolang tot het op is, ook al heb ik totaal geen honger en zit ik super vol. Ik eet me echt misselijk. Zit er een bepaald stofje in dat voedsel? En wat kan ik hier aan doen? Het is dus niet dat ik er dik van wordt totaal niet maar het is vervelend dat ik mezelf zo misselijk eet..

ik heb al een tijd last van zenuwtrekjes in m'n gezicht... dit uit zich met het trekken van m'n mond of met de oren bewegen. dit irriteert me mateloos en ik zou graag willen weten hoe ik ervan kom! ik ben m'n hele leven al snel nerveus en ik ben ook best gestresst de laatste tijd. zijn er meer mensen die hier last van hebben of hebben gehad??

Ik ben constant bezig met werk wat onder mijn niveau is.
Hierdoor ben ik ook constant vermoeid en heb ik hoofdpijn. Het liefste wat ik de hele dag wil de laatste tijd is naar huis om een betere baan te vinden.

Ik heb het idee dat ik dit niet meer erg lang ga volhouden.
Wat kan er gebeuren als ik hier nog lang mee door ga.