Psyche

Dit overkomt mij nu al voor de vierde keer.
Ik ga me ontzettend erg hechten aan de hulpverleners.Ik ga dag en nacht aan ze denken,Ik mis ze ontzettend en huil enorm veel om ze.Ik ga hier echt kapot aan.Het gevoel dat ik vreselijk veel van ze hou,En altijd bij ze wil zijn.Dat ik ze wil zoenen en heel graag hun liefde en aandacht wil.Mijn wereld stort ook totaal in wanneer de therapie stopt dan ben ik wel 6 maanden lang kapot ervan.Het zijn trouwens steeds vrouwen!Bij mannen heb ik het niet!
Ik vind het zelf ook echt niet normaal.
Ik wil dit ook niet voelen,Maar het overkomt me steeds!
Herkent iemand dit?En ben ik verliefd?Ik weet het zelf niet!Dit gevoel doet zoveel pijn.

Michael Jackson had het in interviews vaak over zijn 'neverland'' dat is het land van Peter Pan, een land waar de kinderen nooit volwassen kunnen worden. Het gedrag dat je bij voorkeur bij kinderen wilt zijn, spelen en de volwassene wereld minder waardeert. Heeft dat een naam en is het zo dat dit komt omdat je het zelf als kind moeilijk hebt gehad? Michael Jackson is maar een voorbeeld ik bedoel ook niet het gedrag dat specifiek op kinderen is gericht maar het kinderlijke gedrag in die persoon zelf. Soms doorlopend en soms bij mensen die zich verder volwassen gedragen bij keren. De vraag is wetenschappelijk bedoeld maar ook ervaringen van mensen zelf vind ik belangrijk.

Ik ben 18 jaar en ik zit met een serieus probleem, de ene moment kan ik grappen met mijn vrienden en voel ik me goed, maar te pas en te onpas overspoelt er me een gevoel van eenzaamheid en begin ik na te denken over serieuze onderwerpen zoals filosofie met als bijgevolg dat ik mezelf miserabel maak door te denken.
Mijn vrienden zeggen dat ik niet zoveel moet denken, makkelijker gezegd dan gedaan maar ik vraag me af of er iets aan te doen valt of of dit een bepaalde naam heeft. ik had al gedacht aan melancholie maar ik zou graag zekerheid willen en ik wil er van af geraken. ik zit met dit probleem vanaf ik 12 jaar was en ik heb er genoeg van.

Wat ik ten eerste bedoel met de klacht; ik ben bijna altijd met mijn hoofd weg, ik denk aan andere dingen en ik ben niet bewust van de dingen die er op dat moment om me heen gebeuren. (mijn zus ging 2 weken op vakantie naar italie, en ik wist dat pas 3 uur voordat ze naar het vliegveld vertrok! Ze kwam met koffers naar beneden en ik vroeg: wat ga jij doen? Toen bleek het dat ze naar italie ging en dat dat al 2 weken vast stond, ze hadden het niet verzwegen maar ik ben gewoon altijd weg in mijn hoofd).
Nu heb ik soms dat ik me licht in mijn hoofd voel (ook misselijk), mijn evenwicht is heel slecht, en ik ben nog minder bewust van wat er om me heen gebeurt. Voorbeelden hiervan zijn: ik zit achter de computer, ik loop naar de wc, en ik kom als ik in de badkamer sta, er pas achter dat ik aan het lopen was en dat ik naar de wc wou gaan. (in mijn gedachten denk ik: he! Ik ben aan het lopen, wat doe ik hier eigenlijk? Oh, ik ging vast naar de wc). Of ik ging een half jaar geleden bmxen op zo'n "slechte dag", ik nam een schans, ik viel op mijn gezicht, tand afgebroken (niet buiten bewustzijn) en toen dacht ik pas: wat heb ik gedaan? Wat wou ik doen? Een soort blackouts dus.
Kan dit komen door mijn eetpatroon? Ik heb ADHD, ik gebruik al jaren melatonine en nu ook dexamfetamine maar ik had dit voor de dexamf. Al.
Wat kan ik hieraan doen? Meer drinken ofzo? Ik had ook gehoord dat gember helpt, klopt dit of weet iemand andere dingen?

None