Psyche

op sommige plaatsen in mijn leven voel ik me erg gerespecteerd, maar in andere situaties heb ik het gevoel dat dit niet het geval is .men vindt me leuk, aardig etc dat wel.
maar tegelijk
- gaan sommige mensen gewoon over mn grenzen. eisen aandacht als ik het niet kan geven en worden razend als ik vraag om me even met rust te laten omdat ik bv. een paper moet af krijgen
- men vindt dat ik "te aardig" ben en dat men met anderen veel verder zou komen in het bereiken van doelen
- men komt op bezoek als ik ziek ben en lult de hele tijd over zichzelf en vraagt tegelijk raad
- men geeft me het gevoel contact met me op te zoeken omdat dit nu eenmaal zo hoort (als ik er ben zijn ze wel aardig en tonen zich blij)
- krijg ik ondanks het vele werk dat ik verzet soms weinig appreciatie, integendeel : men lult over kleine dingen die mis gingen.
- als ik iets vraag (bv. wil je de aardbeistokjes nadien meteen in de vuilnisbak gooien want ik heb fruitvliegen) dan krijg ik meteen een bits antwoord ("jajajaja, ik zal dat doen, ja, okee?). of men laat het toch gewoon liggen.
Ik werp hierbij de steen zeker niet naar de anderen, het moet iets diepgeworteld in mij zijn dat er speelt. Ik merk wel dat ik - doordat ik me de laatste tijd minder "aardig" opstel - hierdoor reactie krijg. Maar hoe ver moet je hiermee gaan.
Ik ben zeker niet het type "zacht en lief", vrij rebels. Maar toch.... hoe krijg je het "natuurlijke aanzien" dat sommigen hebben? en respect voor je gevoel?

Ik wil veel dingen kunnen doen zoals naar dit feestje toe, even dit doen dat doen. Maar ik weet dat dat niet allemaal valt te realiseren en ook niet snel achter elkaar. terwijl ik vaak andere mensen wel hun doel zie behalen, dit voelt soms erg rot

Maar wat voor gevoel is dit precies en wat voor oorzaak kan dit hebben?

Ik gebruik geen medicijnen.