Psyche

Mijn chef zei laatst tegen me dat ik me - als er iets misgaat - snel verantwoordelijk voel en een soort excuus-gedrag vertoon. Sindsdien heb ik erop gelet, en inderdaad : als iemand bv; zegt "dit zou ik niet gedaan hebben", ga ik me verantwoorden. Het gebeurt bijna automatisch, ik merk het pas als ik het al aan het doen ben of besef nadien dat ik het weer deed. Het excuus-gedrag heeft ook een heel breed spectrum. Het gaat van bv. al denken "oei , als ik aanbel zal ik zeker storen" en hierop al anticiperen (bv. "hallo, stoor ik? anders ga ik er terug van door hoor...") , me onbewust onderdanig opstellen als er iemand bv. het heel druk heeft en voor mij iets moet doen etc...
Ik wil graag accepteren dat ik zo ben, dus het raakt mijn eigen waarde in feite niet. Aan de andere kant wil ik ook graag van dit trekje afgeraken. Het is denk ik een soort conditionering uit mijn kindertijd. Mijn grootouders waren "in dienst" van rijke mensen en zij vertoonden heel hun leven een soort dienstmaagdgedrag. Mijn ouders hadden dit ook. Zoiets van "wij zijn ondergeschikten dus wij moeten altijd beleefd blijven en vooral niet teveel opvallen".
Gelukkig heb ik al heel wat van dit gedrag achter me gelaten, maar dit excuus-gedrag heb ik blijkbaar nog altijd.

Ik krijg vaak het advies "negeer het". Dat is inderdaad een zeer goede manier van handelen als mensen bv. proberen je boos te maken.
De vraag is echter hoe je dat kan doen zonder dat dit overkomt als "'aha, nu negeer ik je lekker". Want dan krijg je vaak de omgekeerde reactie. In het bovenstaande voorbeeld zou het dan zijn : mensen proberen nog harder je boos te maken.

Toegevoegd na 17 uur:
ik vind het in wezen niet zo moeilijk om iets te negeren, maar het gaat dus over hoe het overkomt bij de ander. Het negeren moet als doel hebben om bij "mezelf" te blijven en niet om de ander een hak te zetten.
Ik merk vaak dat als ik in een goeie bui blijf, de ander me verder uitdaagt in de hoop dat ik me toch overgeef aan het conflict.Bij professioneel handelen leer je juist dat je de ander nooit mag negeren omdat je zo het gedrag versterkt, maar dit werkt dus echt niet bij iemand die er steeds op gevat is reactie uit te lokken.
De vraag komt voort uit een conflictje op mijn werk, waarbij een doelgroeplid mijn directeur belde omdat ik hem had "genegeerd". Terwijl ik gewoon zei "zo praten heeft geen zin, ik bel je morgen als je wat kalmer bent".
Maar zoals gezegd : het gebeurt me ook in de privésfeer dus...Het is vooral moeilijk als ik ergens ben waar ik niet thuis ben, want dan kan ik bv. niet zeggen : als je niet ophoudt ben ik weg.(bv; op reis, doelgroepvergadering etc)

waardoor komt dit? En hebben alle/veel mensen hier last van?

Ik heb in verschillende artikelen gelezen dat bij autisme de hersenen niet goed gerijpt zijn, en dat de rechter-hersenhelft duidelijk minder ontwikkeld is dan de linker. Dat kun je ook wel merken aan de dingen waar auti's moeite mee hebben. Maar nu is mijn vraag: heeft de linker-hersenhelft ook afwijkingen of is het alleen de rechter?

Ik ben ontzettend bang om te vliegen. Het word alleen maar erger. Nu durf ik de vliegtuig echt niet meer in. Mijn man wil heel graag een verre reis maken alleen word dat elke weer gestaakt door mijn angst. Ik wil heel graag mee, heb hem toen ook beloofd maar nu kan ik niet meer. Heb ik soms claustrofobie?