Psyche

Ik doe al 18 jaar hetzelfde werk (docent) en heb het gevoel mezelf niet meer zo te kunnen ontwikkelen in mijn werk Mijn collega's begrijpen me niet meer en hebben we buitengesloten Daarnaast een aantal mensen verloren door overlijden. Ik weet even niet meer weten hoe verder te gaan en welke weg te bewandelen.

Ik denk heel vaak aan als het leven nog wel zin heeft(nee ik heb geen zelfmoordneigingen) maar hoe kan je die dachten veranderen in iets positievers?

ook met voorbeelden graag als het kan! alvast heel erg bedankt! x

Ik kan tijd heel slecht inschatten en 's ochtends denk ik daardoor altijd dat ik te laat kom -en dat vind ik heel vervelend- en dan stress ik helemaal om maar op tijd te zijn, vaak heb ik dan nog tijd over op school maar vind het gewoon HEEL erg vervelend. Ook wil ik heel vroeg naar bed door de weeks, en het liefst ook nog even voor de tv zitten, al is het maar een kwartiertje, maar dan schiet ik in de stress wat ik nog moet doen, en dat ik nog moet douchen, tanden poesten, tas in pakken enz. enz. en TOCH wil ik op tijd in bed liggen. -ik ben ook bang dat als ik namelijk niet optijd in bed lig, ik er 's ochtens niet snel uitkom en alleen nog maar meer in de stress schiet-

Ik heb ook altijd hoofdpijn en pijn in mn nek, ik las dat het stress zou kunnen zijn, en dat zou best kunnen, maar hoe kan ik me ontspannen?
ik heb s ochtnes ook zo'n gespannen gevoel in mn maag, ik vind het helemaal niet eng op school of wat dan ook maar wil gewoon absoluut niet te laat komen enzo..

Dus als jullie ontspanningstruukjes weten, kom ik misschien ook van de hoofdpijn/nekpijn af, en gaan de dagen sowieso al lekkerder.

Ik ben nu echt een zombie, kan me niet concentreren, heb slaapproblemen, voel me depressief etc.

De studie valt me zwaar. Ik voel me een nietsnut en als ik dit niet haal, krijg ik echt gezeik met iedereen.

Het liefst wil ik een jaar pauze (dus alleen werken), maar dat kan gewoon niet met zo'n omgeving.

Ik word gek van de druk.. Dus zit er niets anders dan maar door te gaan. Maar hoe?

Ik hoef niet op begrip te rekenen van iemand als ik de keuze maak om een pauze in te lassen, totdat ik dit verlies een plekje heb kunnen geven en weer het gevoel heb iets te kunnen. Dat zit er gewoon niet in.

Ze snappen niet dat het rouwen zo lang zal duren. Ik weet zeker dat dit niet over een paar weken over is ofzo?

Iemand tips?

Toegevoegd na 8 uur:
Het maakt me kwaad dat mensen alleen al het woord 'zelfmedelijden' in hun mond nemen. Dat ik mij zo voel is geen bewuste keuze. Het liefst ga ik door en zet ik mijn verstand op nul. Ik kies niet voor de depressieve gevoelens, de concentratieproblemen en slapeloosheid, dat overkomt me.