Psyche

Ik heb hele verwarrende emoties ten opzichte van mijn ouders. Zoals ik al in eerdere vragen verteld heb, ben ik alleen nog in het weekend bij ze. Er is in het verleden best wel het een en ander gebeurd, maar nu gaat het in het algemeen goed.

Ik zie ook dat ze hun best doen. Twee weekenden geleden heeft mijn vader een leuk uitje met me ondernomen en vandaag heb ik 50 euro gekregen omdat ik geslaagd ben voor 1 vak VWO. Dat vond ik heel aardig, want twee vakken heb ik niet gehaald en dat nemen ze me ook niet kwalijk.

En toch, hoe naar ik het ook vind om toe te geven, kan ik me maar gewoon niet aan ze hechten. Ik mis mijn ouders nooit en heb vaak ook helemaal geen zin om in het weekend naar ze toe te gaan. Nu moet je niet denken dat ik alleen maar een vervelend puber ben, ik doe heus mijn best en doe echt aardig tegen ze.

Ik twijfel constant aan mezelf. Dan denk ik waar maak je nu nog een probleem van als het nu goed gaat? Toch brengt naar mijn ouders gaan me elke keer weer emotioneel van de kaart. Naar mijn omgeving toe doe ik ook heel raar, het ene moment lever ik kritiek op mijn ouders, het andere moment verdedig ik ze keihard. Ze doen zo aardig en toch wil ik er niet naar toe en afstand nemen en daar voel ik me zo rot over.

In het verleden hebben we wel bijna OTS gehad en dat is niet voor niks geweest denk ik dan wel eens, maar ik ben emotioneel helemaal over de rooie omdat ik niet weet hoe ik me moet opstellen tegenover mijn ouders.

Ik heb nu net pauze gehad en heb altijd na de pauze dat ik moe wordt. Wat kan ik hier tegen doen? koffie drinken vindt ik niet lekker en helpt ook niet zo goed bij mij. Wat zijn nog meer mogelijkheden?

Slaap savonds goed dus daar ligt het niet aan.

10 jaar geleden, ongeveer, had ik een nachtmerrie over een lamp die me opat, zeer onrealistisch, maar sindsdien ben ik als de dood voor donkere ruimtes met bollampen die aan het plafond hangen. Terwijl het toch al 10 jaar geleden is dat ik die nachtmerrie heb gehad. Mijn vraag is, waarom kan ik alsmaar niet over deze angst komen? Wat is het dat deze nachtmerrie zoveel indruk heeft gemaakt, terwijl een andere die echt, in vele mensen hun ogen veel erger (echt die andere droom was een doomsday droom) zouden zijn.

Ik kan vaak niet de naam van de artiest, of de titel komen, maar kan het liedje direct meezingen of vooruit zingen. Dat geldt voor bijna alle liedjes die ik ooit een of twee keer heb gehoord (ik moet ze wel kennen).

Gezichten herken ik nauwelijks (soms niet eens als ik de mensen goed ken). Ook namen van mensen kan ik pas na lange tijd onthouden, maar zelfs dan vergeet ik ze snel.

Beiden hebben met geheugen en herkennen te maken. Wat maakt het verschil?