Psyche

Er is best het één en ander in mijn leven gebeurt, dat zal ik niet ontkennen. Maar iedereen maakt dingen mee. En alhoewel ik zoveel mogelijk naar de toekomst probeer te kijken en ook redelijk positief ingesteld ben, ben ik toch nog vaak heel emotioneel.

Er zijn dingen gebeurt tussen mij en mijn ouders (ben 18 nu), ruzies en zo. Ben nu nog maar 3 dagen per week bij mijn ouders en dat is emotioneel zwaar, al snap ik niet waarom. Vorige week had ik ruzie met mijn zusje en toen ben ik even naar een vriendin gegaan omdat het me te veel werd.

Ik voel me zo emotioneel over thuis. Voel echt heel heftige emoties. Moet heel veel huilen als ik eraan denk. Ik weet dan echt niet wat ik moet met die emoties, vooral omdat ik ze niet begrijp.

Als mensen me iets vragen over mijn ouders, dan moet ik soms al bijna huilen. Als je me zou zien op zo'n moment dan zou je denken dat ik half mishandeld ben. Terwijl dat niet zo is. Tuurlijk, er zijn dingetjes gebeurt. Maar hoe kan het nou dat mijn emoties totaal niet in verhouding staan tot wat er gebeurt is? Ik weet het echt niet meer.

Oh ja ik ben niet iemand die het leuk vind om zich aan te stellen.

Ik snij best wel vaak in mijzelf. Het is verschrikkelijk en het past dus echt niet bij mij. Maar toch blijf ik het doen.
Ik ben 15 en ik durf met dit probleem niet naar mijn ouders te gaan. Dus daarom deze vraag.
Alstjeblieft geef geen gemene mening. Dankje.

Een collega van mij heeft een intieme, sexuele relatie met een client. Dit is met instemming van de client. Ik vind dit echter niet verantwoord. Ik twijfel aan haar deskundigheid. Wat zijn de (wettelijke) maatregelen die er in deze situatie moeten worden genomen door de leidinggevende? Is het terecht en acceptabel als deze collega de keus zou worden gesteld tussen; vrijwillig ontslag zonder verdere maatregelen, of gedwongen ontslag?