Psyche

Als je zeker weet dat er iets gebeurd móét zijn zo rond je zestiende levensjaar en je sinds die leeftijd steeds weer andere verslavingen hebt gehad? Zou dat helpen de verslavingen te bedwingen of zou het averechts werken?

Toegevoegd na 10 minuten:
Waarom ben ik ooit met die verslavingen begonnen? Ik dacht, als ik dat weet, dan kan ik de verslavingen stoppen. Maar ik ben bang voor die herinnering.

Toegevoegd na 35 minuten:
Voor zover ik weet komt verslaving verder in de familie niet voor, behalve bij mijn zus.

Ik zelf ben een persoon die niet makkelijk iemand kan vertrouwen, ben vaak gedumpt en genaait maar de mooiste van me leven een kans geven. Terwyl ik achter in me hoofd toch het gedachte heb dat ik genaait wordt? Me partner is schizofrene en beschuldigt my 24/7 met dat ik vreemdga. Ik heb vaker hem het gevoel gegeven dat ik echt alleen van hem ben, en dat hy mijn enige is tot nu toe. Maar hoe meer rekening ik met hem hou, hoe meer hij op me afkomt. En ik zelf wordt er gek van, en denk vaak na over dit, angstgevoel. Soms heb ik zulke momenten dat ik denk dat hij dit expres doet. Maar soms besef ik wel dat hy echt een schizofrenie is. Als ik is ooit hem om een keuze vraag over, of het is wel of het is niet. Wordt hy boos en chagarynig en doet gemeen tegen me omdat hy denkt dat ik hem eigenlijk niet wil? Ik zou niet weten wat ik moet doen.

Ik ben nu 18 en het gaat nu goed met me, maar ik heb van mijn 10 tot ongeveer mijn 17e last gehad van anorexia. Mede door een opname van een paar maanden kan ik er nu mee omgaan, ik doe zo hard mijn best om niet terug te vallen, want ik wil echt niet meer terug naar af. Het liefste wil ik alles vergeten. Waar ik nu heel erg mee zit, is dat ik het gevoel heb dat ik niet echt een puberteit heb gehad. Al die tijd heb ik in een soort roes geleefd, en doktersbezoek na doktersbezoek gehad. Natuurlijk zijn er ook hele leuke momenten geweest. Maar ik moet nu vaak denken van oh was ik maar weer 11 en kon ik alles overdoen.. Zonder anorexia.. Enerzijds weet ik wel dat het ook een beetje mijn eigen schuld is geweest, anderzijds heb ik hier echt niet bewust voor gekozen. Wie heeft er tips om alles een beetje te 'verwerken'?

Ik was heel veel jaar depri en apathisch en nu probeer ik al een tijd meer in het leven te staan, te doen wat ik graag wil doen, ipv te vervallen in de verslavingen die ik had/heb. Mijn verstand weet dat ik niet moet toegeven aan de verslaving, maar vanbinnen ben ik zo onrustig, echt kriebelig gewoon, en een beetje chagrijnig, dat ik pas weer rustig wordt als ik toegeef, waardoor ik vervolgens weer kwaad wordt op mezelf, weer toegeef aan de verslaving, etc, etc. Terwijl er ook dagen zijn dat ik (opeens lijkt het wel) vrolijk op sta en de dingen ga doen die ik wil, en dan neem ik me voor dat vol te houden, en dan sta ik de volgende dag weer op met die onrust (ook weer opeens, zonder aanleiding, lijkt het wel). Waarom is die zo moeilijk te bezweren? Waar komt die vandaan? Waarom moet de positieve verandering zo langzaam gaan? Voel me soms machteloos, omdat ik wel wil, maar het lukt niet.

Toegevoegd na 25 minuten:
Die innerlijke onrust lijkt er zomaar te zijn. Zonder aanleiding.

Toegevoegd na 6 uur:
Hebben jullie tips over hoe je innerlijke onrust kunt bezweren, zonder verslavingsdingen te doen? Dus ipv averechtse bezeringsmethoden die ik nu doe.

Ik heb stemmen in mijn hoofd, het is erg irritant. Het zijn niet zoals in de meeste gevallen 'dwingende' dingen. Zoals doe dit of doe dat, maar het zijn meer algemene dingen. Laatst had ik bijvoorbeeld dat ik een nieuwsuitzending hoorde. Of bijvoorbeeld een stemmetje dat roept: ik ben een smsje, ik ben een smsje. Echt hele rare dingen.

Ik krijg het idee dat ik gek word! Help alstublieft, wat kan ik ertegen doen?

Toegevoegd na 1 dag:
Ik hoorde het voor het eerst een jaar geleden, voor zover ik weet heeft niemand het in mijn famillie. Zou het ook kunnen komen door veel stress, emotioneel en/of fysiek?