Psyche

Ik was van de week met de trein en ik zat naast een ander meisje. We raakten aan de praat over waar we heen gingen. We reden naar een station en zei woonde in die plaats dus ze hoefde geen bus meer te nemen. Ik woon daar niet dus zei dat ik nog een bus moest nemen na de trein.
Toen we bij het station waren, zei ze: Fijne reis nog. Dus ik zei automatisch: ja jij ook. Maar ik bedacht toen dat ze eigenlijk niet meer hoefde te reizen dus zei gelijk daarna: naar je huis dan. Ik bedoelde dus dat ze alleen nog maar hoefde te lopen/fietsen. Toen ik dat had gezegd dacht ik ineens: Hé, dit komt mij bekend voor. Wat ik nu heb gezegd en wat zij zei. Het leek net of dit (en dan echt precies zo) al een keer eerder is gebeurd. Met plaatsen schijnt dit wel te bestaan en dat heeft een naam maar ik weet niet of dit ook echt een naam heeft of... Kan iemand dit uitleggen?

Ik ben nu 20 poets bij de thuiszorg en er zijn meer slechte dingen in mijn leven gebeurd dan goede.
School kan ik niet betalen (mijn ouders ook niet ze zijn gescheiden en hebben beiden extreem veel schulden. Mijn moeder is ook dood ongelukkig (ze is vroeger mishandeld en ook heeft ze kanker gehad(ze heeft nog maar 1borst en voelt zich verminkt en durft geen man te nemen uit schaamte. Mijn ouders zijn beiden alcoholisten.

Ook ik zit in de schulden.
Dat komt omdat ik ben gestopt met school (dat kon ik niet betalen) en die 3jaar dat ik school heb gehad heb ik geleend en dat ben ik terug aan het betalen.
Ook mijn rijbewijs kan ik niet betalen en ik ben 2 keer gezakt voor mijn examen (door zenuwen die ik krijg als ik denk aan het geld dat ik weg gooi als ik mijn examen verpest.)
Ik moet veel huilen als ik hieraan denk.
Ook hoor ik van alle mensen waar ik bij doe poetsen veel verhalen over hun leid wat ze in de jaren hebben mee gemaakt. Het maakt me bang als ik denk aan alle leid wat nog gaat komen. (ziektes, familie verliezen, meer geld problemen, geen diploma, geen rijbewijs, geen auto, geen nieuwe kleding enzovoort.)

Is dit normaal? Komt het ooit nog goed? Of stel ik me aan?
Ik kan wel knokken voor ene goed/gelukkig leven, maar ik ben helemaal uitgeput. Ik zie het niet meer zitten....

Vaker kijk ik naar vrienden, oké die hebben het ook wel eens moeilijk, maar toch heb ik het idee dat hun leven een stuk makkelijker is dan mijn leven. Het maakt me verdrietig...