Psyche

Ik bedoel dan, hebben die bepaalde eigenschappen of kenmerken.

Al bijna 19 jaar zijn we samen, met twee kinderen. Een deel ervan denk ik te weten dat mijn partner stiekem drinkt. Hij praat dan binnensmonds (zodat ik zijn tong niet kan zien, denk ik), zijn adem ruikt dan erg zoetig (zal vast wel wodka, breezer of likeur zijn), en heeft soms trillerige handen. Hij is migrainepatient (in een slechte bui denk ik: ach, zo kun je ook een kater noemen). Maar eigenlijk is hij de ideale partner! We doen alles 50%-50%, de kinderen, het huishouden etc. Geen enkele vriendin van mij, heeft zo'n geweldige partner in dat opzicht. Ook hebben we een mooi huis, gezonde/knappe/lieve en slimme kinderen en allebei een goede baan. Mijn jeugd is allesbehalve stabiel geweest, en objectief gezien zou ik aardig verknipt moeten zijn. Er komt ook depressiviteit en suicide voor in ons gezin. Is dit dan toch een uiting hiervan?Ben ik eindelijk rijp voor de psychiater? Of moet ik beter zoeken naar die fles Wodka? (Ik ruik geen alchohol, hoewel dat in het verleden wel een keer gebeurd is).

een voorbeeld : ik moet naar iemand bellen om te vragen of ze nog in onze theatergroep wil blijven, want ik voel dat ze afhaakt. ik wil haar ook duidelijk maken dat ik haar gedrag niet begrijp en contradictorisch vind en vraag haar om klare wijn te schenken over wat er voor haar mogelijk is. en dat kan ik dus niet zonder te huilen. Geen tranen met tuiten, maar ik huil in ieder geval terwijl ik tegelijk probeer te zeggen wat me op mn lever ligt.
Ik bedoel : dat is dan nog niet eens een liefdesrelatie, maar een "neutraal" persoon waar ik mee moet samenwerken. Ik heb datzelfde bij mijn baas (bv.ik vraag promotie of verlof en begin erbij te huilen), bij vreemden die voor mij iets bepaalds uitstralen (bv. de onvriendelijke receptioniste), mijn "strenge" zus... Bij mijn vriend heb ik dat minder, alhoewel in het begin was het idem...
Het is maar héél even dat die tranen komen meestal, als ik de tranen kan wegslikken ben ik best assertief en heel taalvaardig, maar het lukt met meestal niet om die tranen te verbijten. En soms blijft het ook langer duren.
Je kan je voorstellen dat ik daardoor heel wat aan kracht verlies... en vooral dat mijn boodschap niet overkomt zoals ik zou willen.Iemand een tip over hoe ik dit kan tegengaan?
Ik heb al eerst ontspanningsoefeningen gedaan, me voorbereid, gestopt met me voor te bereiden en uit mijn "buik" gesproken... en nog zo het één en ander maar het blijft me parten spelen.

ik ken nu 2 mensen die ritalin slikken. Mijn kleinzoon van 14 slikt het op schooldagen, hij is er wel wat rustiger onder maar niet erg veel, maar zijn schoolprestaties gaan er wel enorm op vooruit, hij zat eerst op speciaal onderwijs voor moeilijk lerende kinderen en nu is hij van vmbo 1e klas, toen hij met ritalin begon, naar het Atheneum gegaan en haalt zeer goede cijfers. Over hem maak ik mij geen zorgen.
Mijn overbuurvrouw is in de veertig en slikt sinds een tijdje ook ritalin. Ik heb haar zien veranderen van een vlotte gezellige buurvrouw naar een beetje saai iemand die wel 2 keer nadenkt voor ze iets zegt. Ze doet ook bijna niks meer, ze zit hoofdzakelijk achter de computer websites te maken en foto's te bewerken. Ze kan het goed hoor, maar de gezellige tante die ze was is ze niet meer. Vanmiddag was ze op de koffie en ze wilde niet eens een gebakje dat ik gehaald had, en dat is echt niets voor haar want ze kon eten als een dijker en sloeg nooit wat af.
Ze zegt zelf dat het wel goed gaat met haar, maar ik heb mijn twijfels erover. Ik vraag mij af of ze wel adhd heeft en wat ritalin doet bij mensen die geen adhd hebben.