De "Feestdagen" komen er weer aan. Voor hoeveel mensen zijn dat nu ook werkelijk 'Feest-dagen"?

Zonder iemand hier te willen beledigen, maar ik heb de eerste 'feestverlichting' in de huizen al weer gezien. Zijn dit niet mensen die snakken naar wat 'licht' al dan niet in de donkere dagen?

Het gemis van geliefden lijkt dan juist nog erger te zijn (waarom?!), en voor velen is het meer stress dan gezelligheid, al was het alleen maar omdàt je het juist met deze dagen gezellig wilt (moet?) maken.

Wat drijft mensen om juist van deze dagen iets 'speciaals' te maken?

Toegevoegd na 1 minuut:
Edit: Ik vraag dit een beetje cynisch omdat mijn vader èèn dag voor Kerst plotseling en totaal onverwacht aan een hartinfarct is overleden toen ik 14 jaar was...

Toegevoegd na 3 minuten:
en je er daarna wel wat anders over gaat denken

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Feestdagen... Juist als die feestdagen eerder wel feestdagen waren, en de aanwezigheid van dierbaren daar een belangrijke rol in speelde, dan mis je die dierbaren op zulke dagen des te meer. Ik krijg zelf wat van de "Feestdagen". Kan er ook veel lol om hebben overigens. Heb jaren geteld hoeveel van die kaarstrappetjes verschenen in de ramen van mensen. Waar je nu weer een verlicht rendier kunt ontwaren. En of er meer gaan verschijnen als een buurman er eentje blijkt te hebben aangeschaft. Al dan niet met schuddend hoofd. Als ik zie hoe druk sommige mensen zich maken om wat er allemaal wel niet moet. Als ik zie welke afgeladen winkelkarretjes er worden meegesleept voor wat helemaal twee dagen feest is. Denk ik bij mezelf: wat heerlijk dat ik niet aan die onzin mee doe. Kan er ook om huilen om die zelfde karretjes: als ik zie hoeveel er wordt meegesleept voor twee feestdagen en besef hoeveel honger er wordt geleden tegelijkertijd. Ik weet ook dat het voor gelovigen, als het dan om bijvoorbeeld het Kerstfeest gaat, wel degelijk een belangrijke gebeurtenis is om bij stil te staan. En dat er dan reden is om feest te vieren. Het ook echt als een feest beleefd wordt. Denk dat een helehoop "feestgevoel" verzuipt in het willen/moeten voldoen aan verplichtingen over en weer. Maar weet ook dat het een geweldig mooi feest kan zijn. En vanuit die wetenschap kan ik me soms ook knap ongelukkig voelen, als er voor mij die keer weinig geluksgevoel te bespeuren is. Word ik er een beetje ongelukkiger van als het ware en ben ik blij als ze weer achter de rug zijn. De gelukkigste feestdagen, zijn voor mij, die dagen waarin er ruimte is voor contact en verbinding, echt contact. En dat kan met een glas wijn en wat brood, of met helemaal niets. Alleen de tijd die je ervoor wilt vrijmaken. Voor mij zijn dat ware feestdagen. En die blijken voor mij niet zo vaak samen te vallen met de officiële en komen gelukkig veel vaker voor.

Ik ga de zolder isoleren. Nee. Geen feestdagen. In andere gevallen: trek tussen ouders en schoonouders. Need I say more?

ik snak inderdaad naar wat licht. ook een beetje een saamhorigheidsgevoel, en vooral in de donkerder dagen lijkt dat belangrijker. Ik heb weinig of niets met de inhoud van de "feesten". Maar de gezellige sfeer kan ik dan wel weer waarderen. De gezelliger lampjes in de winkelstraten, maar niet de overdadige walgelijke consumententroep. Maar, ja, wel de lampjes lichtjes kaarsjes en zo. Van heel jong af al wist mijn moeder mijn "verwondering" over het leven kapot te maken, en ook ik kijk daardoor anders tegen "feestdagen" aan. Als je je eerder verdrietig dan vrolijk voelt, is de feestelijke sfeer niet altijd fijn om te moeten doorstaan, en toch kan het aan de andere kant ook helpen om niet erg depressief te worden en toch te genieten van de delen van het feest gedoe waar je wel van geniet... zo kan ik er toch wel een beetje mee overweg. En, af en toe sta ik mezelf een klein kadootje toe, vooral als er overal weer zooi ligt die ik toch niet kan/mag eten. Dan zoek ik mijn eigen soort lekkers op. en, in deze tijd voel ik altijd de neiging wat vriendelijker te zijn dan anders, vooral omdat ik vaak voel dat mensen niet lekker in hun vel zitten.... hugzzz :-)

Tsja, ik vond/vind het altijd heel gezellig. Toen ik jonger was gingen we met dit soort dagen altijd naar mijn opa en oma en was het altijd heel gezellig met al mijn ooms en tantes en nichtjes en neven. Nu ik ouder ben is het wat minder, maar ik vind het nog steeds best gezellig al die lichtjes en lekker eten. Maar ik vind het in ieder geval wel feestelijk.

Persoonlijk heb ik niets met de feestdagen, oud en nieuw is nog wel een gezellige avond, maar de kerst hoeft van mij niet, heb dan ook jaren gewerkt met de kerst (verpleeghuis)en dát vind ik dan weer wel gezellig. Heb gelukkig een familie die er net zo over denkt als ik dus geen verplichtingen want daar ben ik werkelijk allergisch voor. En 'ik moet werken' is een goede reden om niet te hoeven komen!

feestdagen maak je zelf zonder je verplicht te voelen te hoeven mee doen aan de opgelegde feestdagen. iedereen zijn eigen wil maar voor mij hoeft het niet, als ik zin heb om familie uit te nodigen en te koken doen ik dat, zelfs veel sneller tussendoor dan op de vooropgestelde dagen, ik denk dat iedereen die keuze zelf maakt, juist hetzelfde met de kerkhofdagen, als je er behoefte aan hebt ga je toch gewoon, waarom die ene speciale dag

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100