Astronomie

None

Nav de afgelopen avonden die zeer helder waren en bij ons ook nog eens de stroom was uitgevallen heb ik eens naar boven zitten kijken. Het zag er prachtig uit, maar heb geen idee waar ik dan eigenlijk naar zit te kijken. Het 'steelpannetje' lukt nog net, maar dan houdt het op.

Nu wil ik een verrekijker kopen om naar de sterren te kijken. Ik heb via een antwoord op een andere vraag de link gevolgd naar de site van Frank Deboosere (http://www.frankdeboosere.be/vragen/vraag138.php) dus ik weet welke kijker ik ongeveer moet hebben: 7x50, maximaal 10x50. Daarmee zou je kleuren van sterren, nevels, kraters op de maan, de ringen om saturnus en de manen van Jupiter mee moeten kunnen zien.

Maar de hemel is zo groot, hoe en waar begin ik? Zijn er tips voor beginners die helpen om te begrijpen wat je ziet, of trucs waarmee je makkelijker kunt zoeken naar bepaalde zaken die wil zien?

Toegevoegd na 1 week:
Mensen bedankt voor alle tips! Heb geboden op een mooie verrekijker en ga binnenkort goed voorbereid op pad met de info via de links.

De inclinatie van een planeet is de hoek van haar baanvlak met de ecliptica. De ecliptica is het baanvlak waarin de zon (schijnbaar) om de aarde draait. Dit is per definitie hetzelfde als het baanvlak waarin de aarde (werkelijk) om de zon draait. Derhalve zou de inclinatie van het baanvlak van de aarde nul moeten zijn (= de hoek van een vlak met zichzelf). Echter, ik vind in literatuur als "Sterrengids 2000" en "Het Eise Eisinga Planetarium binnenstebuiten" waarden van 0,00013° resp. 0,00053° voor de inclinatie van de aardbaan. Het is natuurlijk 1 resp. 4 keer niks, maar toch...

Toegevoegd na 17 minuten:
Ik bedoel, zouden wij kunnen begrijpen dat er dan ook echt niks groters is? En dit dus ''bevatten''?