Astronomie

Zoals bekend worden nieuwe generaties sterren geboren uit materiaal van oudere ontplofte sterren. Gesteld dat een oude ster aan de rand van het ons bekende universum ontploft, strooit hij zijn materie 360 graden in het rond, dus zowel o.a. richting de oerknal maar exact de andere kant op. Feitelijk over de zichtbare horizon heen. Indien er voldoende materie geconcentreerd wordt over de horizon heen. Zullen op een bepaald moment daar dus ook weer nieuwe sterren ontstaan. En het universum kwadratisch moeten groeien lijkt mij. Terwijl het universum niet toeneemt in leeftijd.

Ik ben een leek op dit gebied en misschien een dom idee, maar zou het zo kunnen zijn dat, gelet op het feit dat tijd relatief is, de ruimte zich zo ver strekt als waar er tijd bestaat?? En dus dat waar er tijd is er ook ruimte is.

Alle planeten bewegen zich met grote snelheid door het heelal. Vertraagd de snelheid en kan het ooit stil komen te staan?

Alle planeten inclusief de zon bewegen zich door de melkweg. Maar wat is het middelpunt waarom het zich allemaal draait?

Ik sprak een paar mensen die beweren dat het niet zo is. Destijds was er een enorme prestigekwestie tussen Amerika en Rusland wie het eerst op de maan zou landen. Zij veronderstelden dat een planeet dichterbij is gekozen om het te winnen van Rusland. Zij baseren hun gedachte op een paar punten:
- iemand zette de eerste voet op de maan, wie filmde hem?
- waarom is er daarna nooit meer iets met die maan gedaan?