Bron: © Canva. Margareth werk niet bij Facebook, wel bij een logistiek bedrijf.
Margareth (59) liegt al 28 jaar over haar baan. “Ik heb mijn leven bij elkaar gelogen. Niet over een affaire, niet over geld, maar over mijn werk. Al 28 jaar zeg ik dat ik bij Facebook werk. Dat ik data analyseer. Dat ik daarom vaag moet blijven. Mensen knikken. Vinden me slim. In werkelijkheid draag ik veiligheidsschoenen en scan ik dozen in een loods. Ik begon er ooit mee om indruk te maken op een man. Ik ging door omdat niemand me tegensprak.
“Mijn ouders zijn trots, mijn partner gelooft me, en mijn LinkedIn is verzonnen. Dit is mijn opgebiecht.” Lees hier het verhaal van Margareth.
Werken in de loods
Elke ochtend ging ik niet naar ‘kantoor’, maar naar een loods op een industrieterrein. Betonvloer. TL-licht. Piepend karretje. Scanner of tape in mijn hand, tempo in mijn nek. Dozen verzamelen, codes checken, pallets volstapelen. 8 uur per dag hetzelfde rondje.
Mijn handen zaten onder de kartonsneden. Mijn rug deed pijn. En als ik thuiskwam, rook ik niet naar parfum of koffie, maar naar stof en zweet.
Als iemand vroeg hoe mijn werkdag was geweest, zei ik: “Druk. Veel cijfers.“
Terwijl ik vooral had geteld hoeveel minuten er nog over waren tot pauze.
Het begin van een leugen
Ik was al jaren vrijgezel toen ik weer op date ging. Te lang alleen, te onzeker, te veel bezig met wat een man van mij zou vinden. Tijdens dat eerste drankje vroeg hij wat ik deed voor werk. In een fabriek, dacht ik. Dat klonk meteen klein. Saai. Niet iemand waar je indruk mee maakt. Dus ik zei iets anders. Iets groters. Iets waar hij van zou opkijken. En op dat moment voelde de leugen niet verkeerd – hij voelde nodig.
Een baan met aanzien
Dit was de eerste keer dat ik zei dat ik bij Facebook werkte en voelde meteen het verschil. Ogen die langer bleven hangen. Vragen die zorgvuldiger werden gesteld. Stil respect. Niemand vroeg door. Niemand wilde details. “Geheimhouding”, zei ik, en dat was genoeg. Ik had een perfecte uitweg gevonden: belangrijk klinken zonder iets te hoeven bewijzen.
Liegen werd routine
Wat begon als een date, werd een relatie. En zodra hij mij serieus nam, moest ik mijn verhaal ook serieus volhouden. Niet alleen voor hem, ook voor iedereen om ons heen. Ook mijn vriendinnen kregen hetzelfde verhaal te horen over mijn arbeid. Mijn familie ook, zo vertelde mijn moeder op verjaardagen trots dat haar dochter “iets met data” deed. Mijn vader vroeg hoe het ging “bij Facebook”. Ik knikte, glimlachte en zei niets terug.
Elke keer dat ik zweeg, werd de leugen steviger.
En de waarheid verder weg.
Online verzonnen leven
Op LinkedIn verzon ik functietitels. Engelse woorden. Vage omschrijvingen. Data analyst. Insights. Trends. Ik deelde af en toe een nietszeggende post over ‘drukke weken’ of ‘mooie ontwikkelingen’. Het voelde gênant en tegelijkertijd veilig. Zolang alles vaag bleef, kon niemand me pakken.
Altijd op mijn hoede
Ik luister constant naar vragen. Naar toon. Naar blikken. Als iemand te geïnteresseerd klinkt, trek ik me terug. Lach ik. Zeg ik dat ik daar echt niets over mag zeggen. De leugen draait altijd mee. Zelfs als ik niets zeg.
En nu?
Ik ben nu 59. Te oud om opnieuw te beginnen, te diep gezakt om eerlijk te zijn. De waarheid voelt inmiddels groter dan de leugen. Dus biecht ik het een beetje op. Hier. Anoniem. Maar in het echte leven doe ik morgen weer mijn veiligheidsschoenen aan – en vertel ik bij het avondeten dat het ‘druk was op het werk’.
Ik weet het, echt triest. Alleen kan ik nu gewoon niet meer terug. Hoe kan ik al mijn naasten vertellen dat ik al jarenlang tegen ze lieg?
Opgebiecht verhaal delen?
- De namen en de foto zijn gefingeerd.
Heb jij ook een geheim waar je niemand over durft te vertellen, en wil je dat wel opbiechten? Mail dan *naar onze redactie en wij delen je verhaal (anoniem).*
Lees ook onze andere spannende rubrieken:
- Alle 18+ artikelen
- Opgebiecht, waargebeurde verhalen van lezers
- Nooit te Oud voor Stout, opwindende verhalen waarbij leeftijd geen rol speelt